Kάθαρση ή εκκαθάριση;

Το πρώτο τμήμα της απολογίας του Πάτροκλου Τσελέντη στάθηκε στο ύψος των
προσδοκιών, αλλά και των ερωτηματικών που είχε γεννήσει. Στο όνομα της
προσωπικής του κάθαρσης, ο συγκεκριμένος κατηγορούμενος άλλαξε σχεδόν όψη στο
διάστημα της σύλληψης και κράτησής του, όχι όμως τακτική ενώπιον των
δικαστικών αρχών: όπως στην προανακριτική του απολογία, την οποία κάθε άλλο
παρά αναίρεσε, έτσι και χθες αποδέχθηκε τη συμμετοχή του στη 17N, καταδίκασε,
εκ των υστέρων, την πρακτική της, αλλά και τον «παλιό εαυτό του» που πίστεψε,
για κάποιο διάστημα και με τέτοιες συνέπειες, σε αυτήν, και μίλησε για
συγκεκριμένα πρόσωπα και συγκεκριμένες ενέργειες.

H περιγραφή που έκανε έχει, ιδίως υπό το φως της πιο πάνω συνεπούς στάσης,
συνοχή. H γνωριμία με τον συμφοιτητή και «στρατολόγο» Κουφοντίνα και η ταύτιση
απόψεων για τον τρόπο αλλαγής της κοινωνίας. H πρώτη συμμετοχή σε ενέργεια και
η εκ των υστέρων συνειδητοποίηση ότι είχε έτσι γίνει μέλος της 17N (δεν ήταν ο
μόνος που το αντιλήφθηκε με καθυστέρηση, αλλά ο μόνος που δεν μετέτρεψε αυτή
την καθυστέρηση σε αιτία ανάκλησης των αρχικών ομολογιών του). Το σοκ που του
προκάλεσαν, όπως εξάλλου και στους ίδιους τους εκτελεστές τους, τα
«παράπλευρα» θύματα ορισμένων ενεργειών, αλλά και το γεγονός ότι αυτή η
αντίδραση δεν απέτρεψε τη διάπραξη κι άλλων «χτυπημάτων». H μόνιμη, σε
διανοητικό και συγγραφικό των προκηρύξεων επίπεδο, και η σποραδική σε επίπεδο
επιτόπιων εμφανίσεων, παρουσία του «αρχηγού», όσο και αν το συνολικό σχήμα της
οργάνωσης περιγράφεται ως μάλλον συλλογικό. H αλαζονεία της επιτυχίας και η
ευκολία συλλογής και αξιοποίησης στοιχείων εκ μέρους της οργάνωσης. Όλα αυτά
φτιάχνουν μια κάποια εικόνα, όχι αναντίστοιχη με όσα εκ των υστέρων μάθαμε ή
είδαμε, σχετικά με τη 17N και τον τρόπο δράσης της.

Αρκετά πράγματα πάντως μένουν στο σκοτάδι. Τόσο χαλαρή, με συνωμοτικούς όρους,
ήταν άραγε η συγκρότηση της οργάνωσης και η σχέση των μελών της; Πόσο επαρκές
για να είναι κανείς αρχηγός ήταν να γράφει κείμενα (κι αυτά, υπό την εποπτεία
της όλης ομάδας) και να εποπτεύει πού και πού κάποιες ενέργειες; Πώς
εξηγείται, αν δε υπήρχε εσωτερική ενημέρωση κάποιου είδους, η αναλυτική
ακρίβεια των πληροφοριών για τα θύματα, πολλά από τα οποία δεν ζούσαν ακριβώς
σε γυάλινο πύργο; Και κυρίως: πόσο ειλικρινής είναι η μεταμέλεια και πόση
επιρροή έχει για τη στάση του συγκεκριμένου κατηγορουμένου, του πιο
«στρωμένου» στην έξω ζωή του από όλα τα μέλη της 17N, η ύπαρξη και η γνώση των
«ευεργετικών» διατάξεων του νόμου για το οργανωμένο έγκλημα;

Οι απορίες και η δυσπιστία είναι λογικό να εγείρονται και θεμιτό, για
κάποιους, να παραμένουν. Αυτό που δεν δικαιολογείται είναι, πέρα από το γιατί,
να μην εξετάζουμε το τι είπε ένα πρόσωπο που, με τη στάση του, δεν
διακινδυνεύει λιγότερα πράγματα από πολλούς ανανήψαντες.

Ο δικηγόρος Κώστας B. Μποτόπουλος είναι διδάκτωρ του Συνταγματικού Δικαίου