ΣΠΥPΟΣ EΥAΓΓEΛATΟΣ «Οδηγούν το “Aμφι-Θέατρο” σε διάλυση»

«Δεν είναι απαραίτητο ένα επιχορηγούμενο θέατρο να κάνει εισπρακτικούς θριάμβους. Επιχορηγείται για να ρισκάρει κάποια πράγματα», λέει ο Σπύρος Ευαγγελάτος

«Με βαθύτατη πίκρα διαπίστωσα ότι η Επιτροπή Θεάτρου του Υπουργείου Πολιτισμού
τήρησε αδικαιολόγητα εχθρική στάση προς το “Αμφι-Θέατρο”, το οποίο οδηγεί σε
συρρίκνωση, εάν όχι στην πλήρη διάλυσή του».

Με τα λόγια αυτά ανοίγει την επιστολή που έστειλε στις εφημερίδες ο Σπύρος
Ευαγγελάτος αντιδρώντας στην απόφαση της Επιτροπής να μειωθεί η επιχορήγηση
του «Αμφι-Θεάτρου» του για την επόμενη διετία.

Από τους διακεκριμένους Έλληνες σκηνοθέτες, με πορεία στη σκηνοθεσία η οποία
«μετράει» γύρω στις εκατόν εβδομήντα σκηνοθεσίες ως τώρα, ιδρυτής το 1975 του
«Αμφι-Θεάτρου» που με τον «Ερωτόκριτό» του τάραξε τα θεατρικά νερά, με
ανελλιπή παρουσία του θιάσου του επί είκοσι οκτώ χρόνια στην Ελλάδα και στο
εξωτερικό μέσα από εβδομήντα μία παραγωγές, ο Σπύρος Ευαγγελάτος εξηγεί στα
«NEA» την ανάγκη που τον οδήγησε να στείλει την επιστολή αυτή: «Αισθάνομαι
κατάφωρα αδικημένος».

Βλέπετε όντως τα πράγματα τόσο δύσκολα για το «Αμφι-Θέατρο»;

«Βεβαίως! Τα πράγματα είναι πολύ σκούρα. Διότι η μειωτική τάση είχε ήδη
αρχίσει. Από 176.000 ευρώ που ήταν η περσινή επιδότησή του, τώρα το
“Αμφι-Θέατρο” υποβιβάζεται για φέτος στα 110. 000 ευρώ και από αυτά θα
αφαιρεθούν, ως “ποινή”, 29.000. Δηλαδή η επιδότηση θα κατεβεί στα 81.000 ευρώ
– 27.600.000 δραχμές. Από το ποσό αυτό περίπου 17 εκατομμύρια είναι τα
ανελαστικά έξοδα – ενοίκιο θεάτρου, ΔΕΗ, ΟΤΕ, θέρμανση και λοιπά. Μένουν δέκα
εκατομμύρια για την πραγματοποίηση δύο νέων παραγωγών, εκ των οποίων η μία θα
απασχολούσε δώδεκα ηθοποιούς και γενικά είκοσι εργαζόμενους. Δηλαδή, με
μαθηματική ακρίβεια, οδηγούμεθα ή στο κλείσιμο του θεάτρου ή στη μη τήρηση του
προγραμματισμού, που θα επιφέρει στο μέλλον νέα μείωση και εξάλειψη του
“Αμφι-Θεάτρου”.

Ένα θέατρο που πληρώνει όπως οφείλει να πληρώνει όλους τους εργαζομένους δεν
μπορεί να περιμένει μόνο από την είσπραξη, όσο σημαντική κι αν είναι. Ούτε ένα
επιχορηγούμενο θέατρο είναι απαραίτητο να κάνει εισπρακτικούς θριάμβους.
Επιχορηγείται για να ρισκάρει κάποια πράγματα. Το θέμα είναι η πορεία, η
ιστορία και η σοβαρότητα του θεάτρου».

Και οι αιτιάσεις της Επιτροπής;

«H Επιτροπή στηρίζει την απόφασή της στη “μη τήρηση” του αρχικού μας
προγραμματισμού. Αξίζει, όμως, να εξεταστούν δύο στοιχεία: εάν οι μεταβολές
αλλοιώνουν τη “φυσιογνωμία” του δραματολογίου μας και εάν οδηγούν σε λιτότερες
παραγωγές. Προσπερνώ την πανελλήνια πρώτη της κλασικής κωμωδίας του Λόπε ντε
Βέγκα “Οι τρελοί της Βαλένθια” που δόθηκε όπως είχε προγραμματιστεί, για να
σταθώ στα υπό συζήτηση. Το “Αμφι-Θέατρο” αντί του “Ανγκλαβέν και Σελιζέτ” του
Μέτερλινκ, που θα απασχολούσε πέντε ηθοποιούς, ανέβασε το “Τρεις κύβοι
ζάχαρη…” του Οντιμπερτί που απασχόλησε έντεκα ηθοποιούς. Με την παράσταση,
μάλιστα, αυτή πρωτοπαρουσιάστηκε στην Ελλάδα ο σημαντικότατος αυτός Γάλλος
συγγραφέας. Για την αλλαγή αυτή είχαμε ειδοποιήσει με επιστολή μας της 5ης
Απριλίου 2002 τον διευθυντή Καλών Τεχνών του Υπουργείου Πολιτισμού, τον κ.
Πολυχρόνη Πολυχρονόπουλο.

Αντί, πάλι, ενός “σύγχρονου ελληνικού έργου με μουσική” παρουσιάστηκε ένα
χωρίς μουσική: “Τα τέσσερα πόδια του τραπεζιού” του Ιάκωβου Καμπανέλλη. Και
αντί του “Αμύντα” του Μόρμορη, ένα έργο του 1745, παρουσιάστηκε ο “Θρήνος…”
του Μαρίνου Φαλιέρου, έργο περίπου του 1425. Ο λόγος ήταν ότι δεν είχε
ολοκληρωθεί η κριτική έκδοση του “Αμύντα”.

Είναι αυτές μεταβολές που αλλοιώνουν τη “φυσιογνωμία” του δραματολογίου; Και
δικαιολογούν μείωση της επιδότησης κατά περίπου 60%; Τιμωρούμεθα επειδή
απασχολήσαμε περισσότερους ηθοποιούς από όσους είχαμε αρχικά αναφέρει; Κατά τη
γνώμη μου, στο μόνο σημείο που έχει δίκιο η Επιτροπή είναι ότι παρουσιάσαμε το
“Θρήνο” σε τρεις μόνο παραστάσεις, αντί των είκοσι που είχαμε προγραμματίσει,
για λόγους οικονομικούς και μόνο. Υπήρχε ο σχεδιασμός να επαναληφθεί και του
χρόνου. Αλλά και φέτος οι παραστάσεις θα συνεχίζονταν αν η καταβολή των δόσεων
της επιχορήγησης γινόταν πριν από τις παραγωγές και όχι πολύ αργότερα…».

«Μέχρι κεραίας»

Επιμένει ο Σπύρος Ευαγγελάτος στο καίριο θέμα της τήρησης «μέχρι κεραίας» των
υποχρεώσεών του έναντι των εργαζομένων, στο οποίο αναφέρθηκε και το χθεσινό
σχόλιο της στήλης «Δίκτυο», και καταλήγει: «H Επιτροπή θεωρεί “φθίνουσα” την
πορεία του “Αμφι-Θεάτρου”. Πώς το γνωρίζει; Πλην μιας εξαιρέσεως, κανένα μέλος
της δεν παρακολούθησε κάποια παράστασή μας τα τελευταία χρόνια. Στηρίζουν τη
γνώμη τους σε σπερμολογίες; Είναι “φθίνουσα” η πορεία όταν το “Αμφι-Θέατρο” το
περασμένο Σάββατο γέμισε την Επίδαυρο; Αυτό το “φθίνουσα” αν δεν αποδειχθεί,
μπορεί να έχει και νόμιμες επιπτώσεις. Είναι συκοφαντική δυσφήμηση.

Από την άλλη, με τον τρόπο που είναι ρυθμισμένα τα πράγματα δεν μας δίνεται η
δυνατότητα “εφέσεως”. Και η απόφαση εμφανίζεται τελεσίδικη. Θα ήταν μέσα στην
έννοια του δικαίου κάποιος, δευτεροβαθμίως, να έκρινε την απόφαση της Επιτροπής».