Mε έναν γάμο ξεχνιέμαι

Μη μου πείτε ότι δεν έχετε αγωνία εάν θα παντρευτούν;

Θα παντρευτούν ή δεν θα παντρευτούν ο Μπεν Άφλεκ και η Τζένιφερ Λόπεζ; Πείτε
μου, γιατί έχω χάσει τον ύπνο μου. Έχω πάθει αυτό που λένε μεγάλη σκασίλα.
Γιατί εκείνη πολύ χαμογελαστή στο κοντινό πλάνο έδειχνε ευτυχής και έλεγε πως
οι ετοιμασίες γίνονται, αλλά πέραν αυτού δεν δηλώνει τίποτε. Και ο γάμος
υποτίθεται θα γίνει Οκτώβριο, δεν θα προλάβουμε να ετοιμαστούμε, αν δεν μας το
πουν εγκαίρως.

Ναι, έχει μεγάλη σκασίλα το έθνος των Ελλήνων, αλλιώς δεν
δικαιολογείται το γεγονός ότι περίπου μία εβδομάδα μάς απασχολεί το ζήτημα του
συγκεκριμένου γάμου. Και μάθαμε και πώς προέκυψε ο έρωτας. Στα γυρίσματα μιας
ταινίας. Άφωνοι μείναμε από την πρωτοτυπία. Και τώρα άλλη ταινία τούς έχει και
τους δύο πρωταγωνιστές. Να σπεύσουμε να την δούμε, για να διαπιστώσουμε πόση
τρυφερότητα, πόσο έρωτα βγάζουν στο πανί οι δυο τους.

Χαριτωμένοι, νέοι, διάσημοι, πρωταγωνιστές σε ταινίες και λαϊκά όνειρα, που το
βλέπουμε, προσφέρονται για ωραίο κινηματογραφικό μάρκετινγκ. Ποιος ο λόγος να
δούμε μια ταινία με ροζ λαβ στόρι, έχουμε δει χιλιάδες. Αυτή όμως, πίσω από το
λαβ στόρι του σεναρίου προσφέρει και ένα πραγματικό. Οι πρωταγωνιστές «δεν
προσποιούνται» τον έρωτα, «τον νιώθουν» και στην αληθινή ζωή. Και θα
παντρευτούν κιόλας.

Εμάς, τι μας κόφτει; Περνάμε την ώρα μας, χαζεύουμε τους έρωτες,
καταναλώνουμε σαν παιδιά σε πανηγύρι ειδήσεις-ζαχαρωτά και έχουμε την αίσθηση
πως «μαθαίνουμε τι γίνεται στον κόσμο». Ξέρουμε ότι είναι «πιτσουνάκια» στη
ζωή ο ωραίος Άφλεκ και η σέξι Λόπεζ.

Άλλωστε, στον δημοκρατικό μας κόσμο αρέσει πολύ να μιλάει τη γλώσσα της
καρδιάς και της συγκίνησης. Μια ολόκληρη βιομηχανία του θεάματος έχει βασιστεί
ακριβώς σ’ αυτό. Στην πραγματικότητα δεν μας νοιάζει τίποτε, αν δεν συγκινεί
και αν δεν αγγίζει τις καρδιές μας. Ένα παιδάκι που χρειάζεται βοήθεια, ένα
ζευγάρι που αγαπιέται, ένας σταρ που ερωτεύεται, όλα ένα ροζ παραβάν που μας
επιτρέπει να συγκεντρωθούμε στον εαυτό μας. Να, τίποτε δεν είναι πιο ισχυρό,
πιο πολύτιμο από τη ζωή και τις χαρές της από την ύπαρξή μας και τις άμεσες
απολαύσεις της.

Γλιστράμε γλυκά από το ένα τρομερό γεγονός στο άλλο, σε έναν κόσμο που
θρυμματίζεται σε «συγκλονισμούς» και έχει ωραίους συνδετικούς κρίκους τους
σταρ του, τα τρυφερά συναισθήματα που τρέφουν ο ένας για τον άλλον, τους
όρκους αγάπης και πίστης, που κι εμείς άλλωστε δίνουμε με τους δικούς μας
ανθρώπους.

Φεύγουν οι κάμερες από τη μια φωτιά και καταστροφή για να πάνε στην επόμενη,
αλλά βρίσκονται πάντα μπροστά στα ίδια διάσημα πρόσωπα που αποτελούν την
επιβεβαίωση της μη αλλαγής.

Έφυγαν οι τηλεοράσεις από την Βαγδάτη, αλλά μας διαβεβαιώνουν πως όλα βαίνουν
καλώς. Το είπε και ο Μπους μπροστά στις κάμερες του κόσμου και με τον Μπλερ
δίπλα του, πως οι Ιρακινοί πλέον συνεργάζονται. Κάτι μικροσυμπλοκές γίνονται,
κάτι εκρήξεις, κυνηγούν τον Σαντάμ να τον πιάσουν, θέμα ημερών λένε, αλλά πάει
το κακό τελείωσε και υπάρχουν μερικοί μόνο ευφάνταστοι Ιρακινοί που πιστεύουν
πως κάνει μάγια ο Σαντάμ και φοράει και ένα φυλαχτό και αυτό τον κάνει άπιαστο
και άτρωτο. Έγινε φολκλόρ η υπόθεση του Ιράκ.

Να τελειώνουμε με αυτή, γιατί έχουμε να ετοιμάσουμε γάμους η
ανθρωπότητα, Άφλεκ – Λόπεζ. Να επιστρέψουμε στην κανονική ζωή, να χαλαρώσουμε,
καλοκαιράκι είναι, σπουδαίοι χαμαιλέοντες εμείς, αν χρειαστεί θα συγκινηθούμε
πάλι, προς το παρόν έχουμε χαρές και από την άλλη είναι και εκείνα τα βίντεο
με τους φανατικούς μουσουλμάνους που ορκίζονται on camera πως θα «καίει φωτιά
κάτω από τα πόδια των Αμερικανών», πώς να μην ανησυχεί ο Μπους και να θέλει να
πατάξει την τρομοκρατία του Σαντάμ, όταν έρθει η ώρα θα ξανασχοληθούμε.