ΣE ΠPΩTO ENIKO Mικρή ιστορία μοναξιάς

Όλο και πιο συχνά πλέον αφήνω με χαρά πίσω μου το αγχωτικό κέντρο και
επιταχύνω προς την περιφέρεια. Και όσο πυκνώνω τη σχέση μου με την ελληνική
επαρχία τόσο μαθαίνω να ακούω ιστορίες ενός κόσμου συγγενικού, οικείου και
μαζί απόμακρου, ακατανόητου.

H ιστορία που άκουσα σε χωριό της Αργολίδας ψιθυρίζεται σαν το μυστικό που
κρύβεται πίσω από δύο πόρτες, βαμμένες με λαδομπογιά – η μία γκρι και η άλλη
καφέ – σ’ ένα μπακάλικο, δίπλα σε μια μικρή πλατεία. Εκεί έζησαν τα δύο
αδέλφια όλη τους τη ζωή – έως τα 70 ο μεγάλος, έως τα 67 ο μικρός. Όταν
παντρεύτηκε ο ένας από τους δύο, η μικρή περιουσία των γονιών τους μοιράστηκε
και κάποιοι λένε πως αυτή η μοιρασιά ήταν η αφορμή να μαλώσουν. Κανείς δεν
θυμάται τον καβγά. Όλοι για τη σιωπή που μπήκε ανάμεσά τους μιλάνε. Το
μαγαζάκι που κληρονόμησαν το χώρισαν στα δύο με μια γραμμή από ασβέστη στο
δάπεδο και άνοιξαν ο καθένας κι από μια πόρτα-είσοδο για να τους πελάτες, που
μοιράστηκαν κι αυτοί στα δύο. Τις περισσότερες ώρες της ημέρας κάθονταν
σιωπηλοί στο ίδιο κατώφλι, στο ίδιο πεζοδρόμιο. Κι έτσι πέρασαν κάμποσα
μοναχικά χρόνια. Ώσπου μια μέρα η μία πόρτα του μπακάλικου δεν άνοιξε. Από
τους γείτονες έμαθε ο μεγάλος τον αιφνίδιο θάνατο του αδελφού του. Αμίλητος
κλείδωσε το μαγαζάκι και έφυγε σκυφτός. Κλείστηκε στο σπίτι του και από τότε
δεν ξανάνοιξε καμία πόρτα. Στις σαράντα μέρες πέθανε κι αυτός.

Πολλά θα μπορούσε να πει κανείς για την ιστορία αυτών των παιδιών που γέρασαν
στην κλειστή κοινωνία της επαρχίας, με μια έννοια πολέμου ή την τιμωρία ενός
πολέμου με ειρηνικά μέσα, καθώς το αίσθημα να μην αγαπάς πια είναι χειρότερο
από το να μισείς. Μένω σ’ ένα που με κάνει να δακρύζω. Στην ένωσή τους μέσα
από την αποξένωση της σιωπής.