Διαστάσεις Ο καθένας με την εποχή του

«Άλλοτε, ο κόσμος μιλούσε για τον θάνατο, ποτέ για το σεξ. Σήμερα, κρύβουμε
τον θάνατο και επικεντρωνόμαστε στο σεξ. Πηδώντας, προσπαθούμε να νικήσουμε
τις αγωνίες της ανθρώπινης κατάστασης». Ντομινίκ Φολσάιντ, καθηγητής
φιλοσοφίας

«Παρτούζα στο σπίτι σου; Ευχαρίστως! Πόσοι θα είμαστε;». «Με τη γυναίκα σου, τρεις!» (από τον «Νουβέλ Ομπζερβατέρ»)

ΕΝΑΣ ΟΡΙΣΜΟΣ. «Gang bang» λέγεται ένα ροντέο του σεξ, όπου μια γυναίκα
δίνεται σε όλους τους άνδρες που είναι παρόντες. Τα ρεκόρ καταρρίπτονται
συνεχώς. Αυτή τη στιγμή, το ρεκόρ το κατέχει κάποια Κίμπερλυ Χιούστον, με 620
παρτενέρ στη σειρά.

MIA ΔΗΛΩΣΗ. «Τελείωσε, δεν ζούμε πια όπως οι γονείς μας. Είμαστε
παντρεμένοι, αλλά δεν κοιμόμαστε με τον ίδιο άνθρωπο επί σαράντα χρόνια. Ο
καθένας με την εποχή του». (Εμμανυέλ, 20 ετών)

MIA ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ. H Κονσεπσιόν είναι 37 ετών, παντρεμένη είκοσι χρόνια, με
τέσσερα παιδιά. «Ένα βράδυ», λέει στον Νουβέλ Ομπζερβατέρ, «είχαν έλθει
φίλοι στο σπίτι, ψιλοβαριόμασταν, οπότε λέει κάποιος: “Δεν κάνουμε μια
παρτούζα;”. Τίποτα φοβερά πρωτότυπο. Θέλαμε να διευρύνουμε τη σεξουαλική μας
ζωή. Κι ύστερα, όπως είπε κάποιος, το να περνάς καλά δεν είναι ποτέ κακό».

ΕΝΑΣ ΑΡΙΘΜΟΣ. Κάπου 400.000 Γάλλοι όλων των ηλικιών, καθηγητές,
δημόσιοι υπάλληλοι, εργάτες, μηχανικοί, ακόμη και υπουργοί, συχνάζουν σε κλαμπ
όπου γίνονται ανταλλαγές ζευγαριών, παρτούζες ή σαδομαζοχιστικές πρακτικές.
Άλλοι έρχονται από περιέργεια, άλλοι για να δοκιμάσουν μια καινούργια
εμπειρία, πολλοί για να «εμπλουτίσουν» ή να σώσουν τον γάμο τους.

MIA ΣΚΗΝΗ. Κάθονται στη γωνιά τους καμιά ώρα, χωρίς να αγγίξουν τα ποτά
τους. Εκείνη δεν είναι πολύ ωραία, ούτε κι εκείνος. Καμιά πενηνταριά χρονών,
μοιάζει σαν η ζωή να τους επιφύλασσε πάντα δευτερεύοντα ρόλο. H μπουάτ όπου
βρίσκονται είναι μια από τις πιο παλιές του Παρισιού, όχι από τις πιο σικ. Εδώ
γίνονται δεκτοί ασυνόδευτοι άνδρες, που περιβάλλουν τρία ή τέσσερα ζευγάρια,
ορισμένοι κρατώντας ήδη το πέος τους. Ένα ζευγάρι έχει δεχθεί τρεις παρτενέρ,
κι όλοι στριμώχνονται γύρω τους και κοιτάνε. Τότε εκείνη σηκώνεται. Βγάζει τα
ρούχα της, τα δίνει στον άνδρα της, που τα διπλώνει και τα τοποθετεί
προσεκτικά στο πάτωμα, δίπλα στον καναπέ. Ξαπλώνει. Ένας από τους άνδρες που
την παρακολουθούν πλησιάζει. Ακολουθούν κι άλλοι. Επί δύο ώρες, παίρνει καμιά
τριανταριά, τον ένα μετά τον άλλο, ή πολλούς μαζί, φωνάζοντας επιτέλους από
ηδονή με τους τρεις τελευταίους. Δίπλα της, ο άνδρας της τής κρατά το χέρι,
κάθε τόσο την αγκαλιάζει, κάτι που εκείνη απαγορεύει στους άλλους. Με ένα φακό
στο χέρι, εκείνος φροντίζει να φορούν όλοι προφυλακτικό και τους βάζει στη
σειρά. «Το χρειάζεται αυτό, για να είναι ευτυχισμένη», εξηγεί. «Εγώ δεν μπορώ
να της το δώσω, κι έτσι τη φέρνω εδώ». Όταν ικανοποιηθούν όλοι, εκείνη
σηκώνεται, τους ευχαριστεί ευγενικά και φορά τα ρούχα της με την ίδια φροντίδα
που τα είχε βγάλει. «Ήταν καλά;» τη ρωτά εκείνος, ανήσυχος. Με ένα χαμόγελο,
του απαντά καταφατικά.