H περικοπή που οξύνει την κρίση…

Κάρολος Κουν

Το θέμα της περικοπής κατά περισσότερο από το ένα τρίτο της επιχορήγησης του
«Θεάτρου Τέχνης» από το υπουργείο Πολιτισμού – που, επαναλαμβάνω, δεν ήταν
άδικη ούτε συγκρούεται με το κοινό αίσθημα – φέρνει στο προσκήνιο εκ νέου,
λίγους μήνες μετά τον θάνατο του Μίμη Κουγιουμτζή, την αποχώρηση από το Θέατρο
της Ρένης Πιττακή και από το Διοικητικό Συμβούλιο του Πάρι Τακόπουλου και το
ναυάγιο – ναι, ας μη φοβόμαστε τις λέξεις – της συνεργασίας που επιχειρήθηκε
με τη Μάγια Λυμπεροπούλου και τον Βασίλη Παπαβασιλείου και που τόσες ελπίδες
είχε γεννήσει η αναγγελία της, την κρίση που ταλανίζει το ιστορικό θέατρο,
εξήντα ένα χρόνια μετά την ίδρυσή του από τον Κάρολο Κουν.

…και το άδηλο μέλλον

Τι θα απογίνει το «Θέατρο Τέχνης»; Θα πορευτεί με τον Γιώργο Λαζάνη με την
ευαίσθητη υγεία και με τις νεώτερες δυνάμεις; Και με το βαρύ χρέος του στο
IKA; Το σκεπτικό της Γνωμοδοτικής Επιτροπής Επιχορηγήσεων, με τρόπο όσο πιο
λεπτό γίνεται, θίγει την ανάγκη ανανέωσής του και οι δηλώσεις του διευθυντή
Καλών Τεχνών του ΥΠΠΟ κ. Πολυχρόνη Πολυχρονόπουλου ότι το υπουργείο θα σταθεί
αλληλέγγυο αν το «Θέατρο Τέχνης» προχωρήσει σε ανανέωση την ίδια κατεύθυνση
έχουν. Εφόσον, τελικά, κανένα από τα μεγάλα τζάκια και τις βαθιές τσέπες του
τόπου που ισχυρίζονται ότι νοιάζονται για τον πολιτισμό δεν φιλοτιμήθηκε –
ντροπή… – να αναλάβει γενναιόδωρα και μεγαλόψυχα το χρέος – που για τον
πολιτισμό του τόπου, ουσιαστικά, νομίζω πως έχει μεγαλύτερη σημασία από το
χρέος της οποιασδήποτε AEK, ας πούμε… -, ας κάνει η Πολιτεία την κίνηση. Μια
κίνηση εκτός του θεσμού των επιχορηγήσεων. Και ας απαλλάξει το «Θέατρο Τέχνης»
από το βραχνά. Αλλά να κάνει και το «Θέατρο Τέχνης» την κίνηση που όλοι
περιμένουμε…