ΣE ΠPΩTO ENIKO Θα ‘θελες να…

Ελπίζεις πάντα σε ένα σπίτι κοντά στη θάλασσα ή βουτηγμένο μέσα στο πράσινο.
Σ’ έναν τόπο πλημμυρισμένο από γνήσια χρώματα, αρώματα και χαμόγελα, σε
ανθρώπους που κοιτούν στα μάτια και δίνουν χωρίς να σκέφτονται αν πήραν
αρκετά, σε εκπλήξεις.

Μα, επιστρέφεις στην γκρίζα πόλη που λες πως σε πνίγει, σε ανθρώπους και
σχέσεις που κρατούν τεφτέρι και γράφουν «πόσα μού ‘δωσες για να σου δώσω», σε
συνήθειες…

Θα ‘θελες να κάνεις μια δουλειά που η κάθε της στιγμή να σε γεμίζει ενέργεια
και να μυρίζει δημιουργία. Να ‘ρχονται φορές που θα μετράς τον χρόνο με την
ανατολή και τη δύση του ήλιου…

Συνεχίζεις να δουλεύεις ασταμάτητα, χωρίς να ξέρεις αν σ’ αρέσει αυτό που
κάνεις. Τρέχεις να προλάβεις, δεν επιτρέπεις στον εαυτό σου να αφήσει έστω και
ένα δευτερόλεπτο του χρόνου να κυλήσει όπως θέλει εκείνο.

Ονειρεύεσαι παραλίες με γαλανά νερά και άμμο ζεστή, φιλόξενη.

Να χαθείς εκεί, να γίνεις ένα με το τοπίο, μη αναγνωρίσιμος. Αλλά μόλις
φτάνεις να εισπνεύσεις την αλμύρα, δεν αποχωρίζεσαι το κινητό – το παίρνεις
μαζί, στην τσάντα δίπλα στο αντηλιακό, που κι αυτό κάποτε δεν το χρειαζόσουν,
μα τώρα πια ο ήλιος δεν σε βλέπει και τόσο φιλικά.

Ψάχνεις την ουσία, το είναι των πραγμάτων και το δικό σου, μα ποτέ δεν
αποποιήθηκες το φαίνεσθαι.

Λες πως θα ‘θελες να δώσεις μια και να τα γκρεμίσεις όλα για να τα ξαναχτίσεις
από την αρχή. Μα, τώρα πια βολεύτηκες.

Κάποιοι τη βάφτισαν ευ ζην… Κι εσύ τους πίστεψες…

Και μένεις εκεί, σ’ αυτή την αδιάκοπη ευθανασία…