Δράμα… μικροκυμάτων

ΠΑΝΤΑ έχασκα ανοήτως μπροστά στους φούρνους μικροκυμάτων. Μαγνητισμένη από
τη φουριόζα ψηστική τους δυνατότητα. Κατόπιν, εξουθενωμένη από την άσφαιρη
προσμονή. Κάθε φορά που προβάλλει το ταψάκι, το πιάτο, οτιδήποτε με την
αχνιστή απροσδιόριστη τροφή, από την μπουκαπόρτα της μικροσυσκευής, έχω το
ίδιο γελοίο συναίσθημα ντροπής και ματαίωσης. Σαν να γίνομαι αδιάκριτος
μάρτυρας μιας αδικαίωτης ερωτικής επιθυμίας, που έχασε τη μαγεία της μέσα στη
βιασύνη, αλλά πέτυχε τη μηχανική εκτόνωση. Το χειρότερο είναι ότι εγώ το
γνωρίζω, οι εραστές το ίδιο, αλλά όλοι πρέπει να προσποιηθούμε πως το πάθος
συνέβη.

EINAI μια παράξενη τεχνολογία αυτό το κατασκεύασμα. Μια συσκευή που
αναζητεί το νόημά της στην έλλειψη χρόνου του χρήστη, όπως όλα τα τεχνολογικά
επιτεύγματα. Μόνο που το συγκεκριμένο έχει σχέση με αισθήσεις που δικαιώνουν
την ανθρώπινη ουσία. Και τις καταργεί. Πουθενά οι μυρωδιές που συναινούν στο
γλέντι της απόλαυσης, που δίνουν εντολές εγρήγορσης στις αισθήσεις. Και
κατόπιν η γεύση, απροετοίμαστη αυτή και κατόπιν απροσδιόριστη. Καμία μαγεία.

H τεχνολογία δεν έχει μαγεία. H μαγεία θέλει φαντασία, θέλει χρόνο να
μελετήσεις τα μαγικά, την τελετουργία, και θέλει πάνω απ’ όλα πίστη, όλη αυτή
την τεράστια ψυχική διεργασία τής επένδυσης στο απίθανο. Προηγήθηκε, βεβαίως,
της διαολεμένης μικροσυσκευής η φαντασία. Αλλά διεστραμμένη. Πως θα
αυτοκαταργηθεί. Και βρήκε έναν ακόμη τρόπο. Τον φούρνο μικροκυμάτων.

ΠΑΤΑΣ ένα κουμπί και, να, έχεις το αποτέλεσμα, αγνώστων συστατικών,
μεταλλαγμένο, αλλά «σαν», ναι, σαν το πραγματικό. Τέρμα στη διαδικασία της
επιλογής, ένα ένα τα συστατικά, μετά οι συνδυασμοί, για να γίνουν πιο
γοητευτικά, τέρμα στη σκηνοθεσία της σαγήνης, στο αργό ψήσιμο, το φλερτ, το
καμάκι. Κατευθείαν στο αποτέλεσμα. Καμία κόπωση για να το πετύχουμε. Μόνο
κατάργηση.

ΓΙ’ ΑΥΤΟ μου φαίνεται μια συσκευή εμβληματική, ο φούρνος μικροκυμάτων,
μιας κουλτούρας που νομιμοποιεί το ελάττωμα εφευρίσκοντας συσκευές προσποίησης
πως δεν υπάρχει. Πρόκειται για μια ακόμη αποστροφή τού πασίγνωστου παραμυθιού
της κατάργησης κάθε χρονικής απόστασης ανάμεσα στη διατύπωση μιας επιθυμίας
και στην πραγμάτωσή της. Αφαιρείται οτιδήποτε σχετικό με την αναμονή, την
ωρίμανση, τη συγκράτηση, την αμφιβολία, όλα αυτά τα διεγερτικά της ψυχής και
του μυαλού. Απομένει ένα αίσθημα αμεριμνησίας, σαν ανάμνηση από την παιδική
εποχή μας, η ψευδαίσθηση της απελευθέρωσης των παρορμήσεων. Απαιτώ εδώ και
τώρα. Και παίρνω.

ΨΗΤΟ κοτοπουλάκι σε λίγα λεπτά. H μεθυστική ευτυχία της άμεσης
απόκτησης. Εκεί, σε μια γωνιά της κουζίνας, μια ειρωνική συσκευή, σαν
φαουστικό μίνι συμβόλαιο, παροτρύνει «υπόγραψε και είναι δικό σου, άκοπα και
πάραυτα, το ψητό κοτοπουλάκι». Κόστος; Οι ουσίες της ζωής.

KAMIA ένταση, καμία επένδυση, καμία οσμή, που απελευθερώνει συναίσθημα,
διεκδίκηση. Μπορούμε μόνο να τα παραστήσουμε όλα σαν να συμβαίνουν, σαν να
ψήνονται. Ξεχνάμε, όμως, τι θα πει «να συμβαίνει». Τον κόπο και τον τρόμο,
αλλά και το θαύμα της απόλαυσης όταν συμβεί. Όλα τόσο δεδομένα που έχουν χάσει
κάθε ερεθιστική απειλή.

TO ΟΜΟΛΟΓΩ, όχι χωρίς ντροπή, ότι οι φούρνοι μικροκυμάτων μου φέρνουν
αμηχανία, την ίδια υποθέτω – και αυτό με διαολίζει – με τηλεθεατές του Θάνου
Ασκητή, που μαζεύουν κουράγιο για να ομολογήσουν από τηλεφώνου το ανομολόγητο:
«δεν τα καταφέρνω, γιατρέ μου, να μου συμβεί».