AΓΓEΛIKH ΣΩTHPOΠOYΛOY «Eκβιάζουν τον Δημήτρη κυνηγώντας εμένα»

«Πώς να αντικρούσω φανταστικές ιστορίες, πώς να αντικρούσει κανείς
καταθέσεις εμπαθείς, φαντασιόπληκτες ή κακοήθεις;». H Αγγελική Σωτηροπούλου,
λίγο πριν από την απολογία της, μιλώντας στα «NEA» εκφράζει την αγανάκτησή της
για τις μαρτυρίες που την κράτησαν στη φυλακή.

Αξιολογεί τη δίκη, μοιάζοντας να κοιτάζει από τη μεριά του θεατή, μιλάει
για την κοινή γνώμη, αναφέρεται για πρώτη φορά στο πολιτικό έγκλημα και στο
δικαστήριο, ενώ, με σκληρά λόγια, στιγματίζει τις συνθήκες κράτησης στις
φυλακές, τόσο στην ειδική όσο και στις άλλες, λέγοντας ότι «είμαστε όλοι
συνυπεύθυνοι γι’ αυτό το διαρκές και κρυφό έγκλημα».

Τώρα που η δίκη πλησιάζει στο τέλος της, πώς είδατε την ακροαματική
διαδικασία;

«Παρακολουθώ επί πέντε μήνες μία δίκη με εξαιρετικό ενδιαφέρον. Νομίζω ότι
είναι κρίμα που λίγοι μόνον άνθρωποι την παρακολούθησαν και δεν μπόρεσε ο
κόσμος να έχει μία άμεση γνώση για όλα όσα ακούστηκαν και συζητήθηκαν σ’
αυτήν. Πολλά πράγματα στη διαδικασία με προβλημάτισαν, όχι τόσο σε ό,τι αφορά
τη δική μου αντιμετώπιση, για την οποία δεν έχω παράπονα, αλλά σε άλλα
πράγματα πέρα από εμένα. Νομίζω, όμως, ότι εφόσον η δίκη βρίσκεται σε εξέλιξη
δεν μπορούμε να μιλήσουμε γι’ αυτά».

Εσείς υποστηρίζετε ότι είστε αθώα. Θεωρείτε πως έχετε πείσει την κοινή
γνώμη;

«Δεν ξέρω για ποια “κοινή γνώμη” μιλάτε. Θεωρώ ότι δεν υπάρχει μόνο μία.
Υπάρχουν κατ’ αρχάς τα μέσα ενημέρωσης και οι δημοσιογράφοι. “Κοινή γνώμη”
είναι αυτό που διαμορφώνουν οι δημοσιογράφοι και τα MME και στη συνέχεια το
παρουσιάζουν ως τέτοια. Όσον αφορά τον κόσμο, εγώ είπα την αλήθεια μου. Νομίζω
ότι όσοι δεν ήθελαν ν’ ακούσουν και να καταλάβουν, δεν πείστηκαν. Όσοι θέλησαν
ν’ ακούσουν και να δουν την αλήθεια, έχουν καταλάβει».

Πιστεύετε πως, στις όποιες εντυπώσεις, έπαιξε ρόλο η απουσία της
τηλεόρασης; Θα ήταν διαφορετικά τα πράγματα με παρούσα την τηλεοπτική κάμερα;

«Διαμορφώθηκε μία στρεβλή εικόνα για το πρόσωπό μου, που δεν έχει σχέση με την
πραγματικότητα και γι’ αυτό θα ήθελα να υπάρχουν κάμερες από την αρχή και σε
όλη τη διάρκεια της δίκης για να φανεί η αλήθεια. Θα άξιζε τον κόπο να δουν
όλοι τους μάρτυρες και σε ό, τι με αφορά και όχι μόνον. Ποιοι ήταν, τι είπαν,
πώς το έκαναν αυτό και θα καταλάβαινε, νομίζω, ο κόσμος πολλά πράγματα.

Θα καταλάβαινε ακόμη γιατί εγώ έχασα την ψυχραιμία μου, πράγμα που κάποιοι
μού χρέωσαν ως επιθετικότητα, ενώ δεν ήταν παρά αγανάκτηση. Ο καθένας θα
συμμεριζόταν αν άκουγε αυτά που άκουσα, πράγματα για τα οποία πληρώνω με
τόσους μήνες φυλακή. Ναι, για όλα αυτά θα άξιζε. Τώρα, όμως, νομίζω πως είναι
αργά. Αφού πέρασε αυτό το μέρος της διαδικασίας, χάθηκε αυτή η δυνατότητα.
Τυχόν παρουσία κάμερας από εδώ και πέρα δεν βρίσκω σε τι θα βοηθούσε, αφού η
παρουσίαση θα ήταν ελλιπής και επιλεκτική».

Πώς αντικρούετε τις καταθέσεις ορισμένων από τους μάρτυρες κατηγορίας
εναντίον σας;

«Οι μάρτυρες που κατέθεσαν εναντίον μου ήταν δύο. Και οι δύο γυναίκες. H μία
εμφανίστηκε για να πει ότι με προσπέρασε στον δρόμο πριν από τρία χρόνια χωρίς
να καταθέσει τίποτα τότε, ούτε όλο το καλοκαίρι, αλλά το θυμήθηκε αφού με
προφυλάκισαν. H άλλη ήρθε τρεις μήνες μετά την έκρηξη στον Πειραιά για να πει
ότι με είδε, μέσα στη νύχτα, τρεις μήνες πριν, σε μία καφετέρια και με
θυμήθηκε ξαφνικά. Ποια είναι η αξιοπιστία τους; Πώς να αντικρούσω τέτοιες
φανταστικές ιστορίες; Πώς να αντικρούσει κανείς καταθέσεις εμπαθείς,
φαντασιόπληκτες ή κακοήθεις; Είναι παράλογο. Δεν ξέρω τι απόφαση θα βγει, αλλά
νομίζω ότι το δικαστήριο έχει καταλάβει».

Θεωρείτε ότι ρόλο στην προφυλάκισή σας και στις κατηγορίες που σας
βαραίνουν έπαιξε η σχέση σας με τους Σάββα Ξηρό και Δημήτρη Κουφοντίνα;

«Το έχω ξαναπεί ότι η σχέση μου με τον Δημήτρη καθόρισε την αντιμετώπισή μου
τόσο από τις αρχές όσο και από τα μέσα ενημέρωσης. Προσπάθησαν να εκβιάσουν
τον Δημήτρη κυνηγώντας εμένα. Οι “ενδείξεις” εναντίον μου ήταν η στάση μου και
η συμπαράστασή μου στον άνθρωπό μου στις δύσκολες στιγμές. Στο δικαστήριο έχει
φανεί, κυρίως από τον τρόπο που ρωτά η πολιτική αγωγή, ότι επιχειρούν να
ποινικοποιήσουν την προσωπική σχέση και το αυτονόητο: τη στάση μου απέναντι
στον σύντροφο που διωκόταν».

«Παραμορφώνονται αυτά που λέγονται»

Με βάση το κλίμα που έχει δημιουργηθεί, μπορείτε να σκεφτείτε την τελική
ετυμηγορία των δικαστών;

«Δεν μπορώ και δεν μου επιτρέπεται να πω αυτά που σκέφτομαι και μάλιστα σ’
αυτό το στάδιο της διαδικασίας. Το κλίμα, που λέτε, διαμορφώνεται από άλλους
παράγοντες και όχι από την ίδια τη διαδικασία, διότι είδαμε πολλές φορές να
παραμορφώνονται αυτά που λέγονται και γίνονται μέσα στο δικαστήριο, μόλις
βγουν παραέξω. Πάντως θα ήθελα να πιστεύω ότι δεν θα είναι αυτά που θα
διαμορφώσουν την απόφαση».

Εκτιμάτε πως ένα μεικτό δικαστήριο θα έφερνε διαφορετικό αποτέλεσμα;

«Δεν έχει να κάνει με το αποτέλεσμα. Το αν θα δικαζόταν η συγκεκριμένη υπόθεση
από μεικτό ορκωτό ή τακτικό δικαστήριο ήταν ζήτημα θεσμικό και ως τέτοιο
τέθηκε. Επομένως και η ένσταση για το πολιτικό έγκλημα, που αφορούσε τους
άλλους κατηγορουμένους και όχι εμένα, είχε σχέση με τον θεσμικό ρόλο του
δικαστηρίου. Υπό αυτή την έννοια συμφωνώ και εγώ στη συμμετοχή λαϊκών δικαστών
σε τέτοιες υποθέσεις και θεωρώ ότι αυτή η υπόθεση έπρεπε να κριθεί από το
μεικτό ορκωτό».

Πώς σας έχουν αντιμετωπίσει, μέχρι σήμερα, οι αρχές;

«Για έναν ολόκληρο χρόνο βρίσκομαι κάτω από τρομερή πίεση. Θεωρώ, λοιπόν, ότι
είναι καλύτερο να μη μιλήσω εν θερμώ. Όταν τελειώσει αυτή η ιστορία, με ώριμη
σκέψη θα μπορώ να μιλήσω ψύχραιμα και να αξιολογήσω την κατάσταση».

«Κρυφό και διαρκές έγκλημα η κατάσταση στις φυλακές»

Ποια ήταν η δυσκολότερη στιγμή που περάσατε τον τελευταίο χρόνο;

«H στιγμή που συνειδητοποίησα τι ακριβώς είναι η φυλακή. Αν και ενδιαφερόμουν
και γνώριζα κάποια πράγματα για τις φυλακές, πριν βρεθώ σ’ αυτές, ποτέ δεν
είχα φανταστεί το μέγεθος της αθλιότητας που επικρατεί εδώ μέσα. Το μέγεθος
της αδιαφορίας και της υποκρισίας του έξω κόσμου για ό,τι συμβαίνει πίσω από
τους τοίχους. Από το νοιάζομαι και καταλαβαίνω ώς το νιώθω υπάρχει τεράστια
συμφορά. Αυτό με συγκλόνισε».

Ποιες είναι οι συνθήκες κράτησής σας στον Κορυδαλλό;

«Οι συνθήκες απομόνωσης, που ζούμε εδώ κι ένα χρόνο, είναι γνωστές σε όλους.
Θέλω να πιστεύω ότι αυτά τα υπόγεια κελιά και τα προαύλια-αμπάρια θα πάψουν να
υπάρχουν με το τέλος της δίκης, διότι αυτή η κατάσταση αποτελεί προσβολή για
τον πολιτισμό.

Όμως, εκτός από τις εξοντωτικές συνθήκες της ειδικής φυλακής μας, μην ξεχνάτε
ότι υπάρχουν χιλιάδες άλλοι άνθρωποι φυλακισμένοι, οι οποίοι ζουν σε άθλιες
συνθήκες. Το σύστημα δεν σωφρονίζει, ούτε καν τιμωρεί. Απλώς εκδικείται. Είναι
ένα απάνθρωπο σύστημα που πετά ανθρώπους στις αποθήκες-φυλακές, ανήλικα
παιδιά, άρρωστους-χρήστες, φτωχοδιάβολους και εγκληματίες χωρίς καμία
διάκριση, χωρίς καμία μέριμνα.

Το μόνο που ενδιαφέρει το σύστημα είναι η ησυχία και η τάξη με τη μέθοδο της
καταστολής και, κυρίως, να μη βγαίνει έξω από τους τοίχους της φυλακής ό,τι
πραγματικά συμβαίνει. Οι φυλακισμένοι συνάνθρωποί μας δεν καταδικάζονται μόνο
σε στέρηση της ελευθερίας τους. Καταδικάζονται σε μία μακρόχρονη, απίστευτη
αδράνεια, σε απόλυτη στέρηση των πιο στοιχειωδών αναγκών του ανθρώπου, ακόμη
και των αισθήσεων, που οδηγούν με βεβαιότητα στη διάλυση της προσωπικότητάς
τους, σ’ έναν αργό θάνατο.

Εκτός από εκείνους που έχουν την πολιτική και νομική ευθύνη, όλοι μας είμαστε
συνυπεύθυνοι γι’ αυτό το κρυφό και διαρκές έγκλημα».