ΣE ΠPΩTO ENIKO Δάνειο για το… ενοίκιο

Είχα πολύ καιρό να δω εκείνη τη φίλη μου. Μια οι δουλειές, μια οι υποχρεώσεις,
μια οι αποστάσεις, ψιλοχαθήκαμε. Και να, που βρεθήκαμε εντελώς συμπτωματικά
μέσα σε μια τράπεζα. Φιληθήκαμε, είπαμε τα καθιερωμένα, κουτσομπολέψαμε εν
τάχει, όλα καλά, και όμως διέκρινα κάποια σύννεφα στα μάτια της. Την έβλεπα
λίγο αγριεμένη. «Συμβαίνει κάτι; ρώτησα. «Άσε», μου λέει, «ψάχνω για σπίτι και
τρέχω στις τράπεζες για δάνειο». «Επιτέλους, βρε παιδάκι μου», αποκρίθηκα
αφελώς η γυναίκα. «Αποφασίσατε να αγοράσετε σπίτι»; Κάνει «χα» και με
προσγειώνει. «E όχι και να αγοράσουμε, να νοικιάσουμε ψάχνουμε. H
σπιτονοικοκυρά παντρεύει τον γιο της και μας βγάζει». Αφήνω να περάσουν τρία
δευτερόλεπτα για να διυλίσω την πληροφορία και ξαναρωτώ: «Μα το δάνειο, τι το
θέλετε»; «Για να μπούμε…». Παύση… Καταλαβαίνει ότι δεν καταλαβαίνω (όχι ως
συνήθως) και μου εξηγεί με συσπάσεις στο πρόσωπο: «Για να νοικιάσεις ένα
διαμέρισμα θα πρέπει να δώσεις με το καλημέρα τέσσερα ενοίκια. Ένα για τον
μήνα που τρέχει, δύο εγγύηση και έναν για τον μεσίτη. Βάλε τώρα και τη
μετακόμιση και και…» κουνάει το κεφάλι της. «Και γιατί δύο εγγυήσεις», τολμώ
να ρωτήσω. «Γιατί αν παζαρέψεις για μία, ο ιδιοκτήτης θα σε κρίνει αφερέγγυο»,
με αποστομώνει. «Κι αυτός ο μεσίτης ένα ολόκληρο ενοίκιο;», ξαναρωτώ.
«Εκμεταλλεύονται την ανάγκη», αποκρίνεται. «E, τότε, ψάξτε μόνοι σας»,
επιμένω. «Τα δοκιμάσαμε όλα. Σπίτια-κοτέτσια και τιμές στα ύψη», λέει και με
επιπλήττει. «Σώπα. Κι ότι έλεγα να βρω ένα καλύτερο σπίτι». «Κάτσε στα αυγά
σου», με προστάζει συμβουλευτικά. «Θα κάτσω στα αυγά μου. Πρέπει όμως και στο
κοτέτσι»; Έλεος!