ΜΑRGΙΝΑLΙΑ [Aπό το ημερολόγιο του ποιήματος]

* H σκέψη μου ερωτοτροπεί με τις γενικότητες, αλλά τα πάθη μου με τις
λεπτομέρειες.

* Γράφω σημαίνει αντικρίζω ένα ξένο πρόσωπο.

(H αλήθεια φοράει το ωραιότερο βέλο· και η ποίηση το πιο εύθραυστο γοβάκι.)

* Κατά μήκος του δρόμου δέντρα – δέντρα που δεν εκφράζουν απολύτως τίποτα παρά
μόνο μια πράσινη, αδιάφορη τελειότητα.

(Όταν το πραγματικό συγχωνεύεται με το εικονικό, το πραγματικό θα πρέπει να
επινοηθεί εκ νέου.)

* «Να αναδημιουργείς ό,τι έχει δημιουργηθεί προκειμένου να το προφυλάξεις από
την περιβολή μιας άκαμπτης παρουσίας».

(… να επιβεβαιώνεις την υπεροχή του, την προτεραιότητά του σε ουσία και
ύπαρξη, να προσθέτεις παρουσία στην παρουσία που να επικυρώνει ό,τι είναι ήδη
ολοκληρωμένο…)

* Υπάρχει ο έρωτας. Υπάρχει και το ποίημα.

Κι έχουμε μόνο μία καρδιά. (Ντεγκά)

* Τόση βαλσαμωμένη φύση. Τόση λίγη ζωή.

Δεν πρέπει να γράφει κανείς ποιήματα αν θέλει ν’ αναπνέει καθαρό αέρα.

* Θραύσματα σκέψης: «όχι από την απελπισία του παρελθόντος που αρνείται να
ρίξει το φως του στο μέλλον, αλλά από την αλαζονεία του παρόντος που
περιφρονεί ό,τι έχει σωπάσει».

(Από τη σφοδρή επιθυμία τους να το καταστρέψουν, να το αποκαθάρουν, να
διασώσουν μέσω της αποσπασματικότητας τη συνοχή της αλήθειας.)

* H λευκή σελίδα δεν είναι παρά η πρώτη ανάγνωση της λευκότητας.

(Όλα τα γράμματα δίνουν μορφή στην απουσία. Άρα αυτό που αποκαλείς «Θεός» δεν
είναι παρά δημιούργημα του ονόματός Του.)

* Γνωρίζει όλα τα πρόσωπα της αλήθειας· όλες τις ερμηνείες που θα το
διεκδικήσουν.

(Το ποίημα κοιτάει τον ποιητή που σωπαίνει και χαμογελά με νόημα.)

* «Το καινούργιο είναι πολύ παλιό· ίσως είναι πάντα το πιο παλιό».

* Τα ποιήματα δεν πορεύονται μόνα τους, ούτε και θα μπορούσαν άλλωστε, αφού
στηρίζονται στην καλοσύνη των ξένων και τη μαρτυρία των φίλων.

* Υπάρχουν ποιήματα που έχουν τόσο απόλυτη συνείδηση της δύναμής τους ώστε δεν
καταδέχονται ούτε να σε κοιτάξουν, πολλώ μάλλον να σου απευθύνουν τον λόγο.

* Εκεί που οι σκοτεινοί δρόμοι της καρδιάς διασταυρώνονται οι λέξεις
υποκλίνονται και διακριτικά αποσύρονται από το προσκήνιο.

(Δεν είναι εδώ τόπος να κτίσεις ένα Tempel fϋr Apoll.)

* Δεν υπάρχουν αρκετές λέξεις να κρύψουν το πρόσωπο που φοράει – αρκετές
λέξεις να καλύψουν, να στεφανώσουν, να καλύψουν, να στεφανώσουν…

* H λευκή σελίδα ποθεί τη λέξη· η λέξη το θραύσμα· το θραύσμα τη σιωπή· η
σιωπή το ποίημα της σιωπής· το ποίημα της σιωπής τη λευκή σελίδα.

* «Το ωραιότερο είναι μια υπόσχεση ευτυχίας (Νίτσε / Σταντάλ).

Αν όμως το ωραιότερο δεν είναι η ίδια ευτυχία, τι μπορεί να υποσχεθεί;»

(Δεν μπορώ να ζήσω έξω από την ομορφιά.

Αυτό όμως με καθιστά ανίσχυρο μπροστά σε ορισμένους ανθρώπους.)

Ο Χάρης Βλαβιανός είναι ποιητής και διευθύνει το περιοδικό «Ποίηση».