MOMΠI «Συγγνώμη που έχουμε πρόεδρο τον Mπους»

Μόμπι. Ένας ποπ σταρ, διαφορετικός από τους άλλους. «Προτιμώ να παίζω Μονόπολι με τους φίλους μου», λέει

«Νιώθω την ανάγκη να απολογηθώ. Να ζητήσω συγγνώμη από τον κόσμο που έχουμε
πρόεδρο τον Μπους. Ντρέπομαι πραγματικά! Και πιο πολύ απ’ όλα με ανησυχεί που
οι συμπατριώτες μου δεν δίνουν δεκάρα!». Ο Μόμπι δεν τα είπε αυτά πάνω σε
κάποια έκρηξη, αλλά μέσα στην πλήρη ηρεμία του καμαρινιού του, ευρύχωρου και
ημιφωτισμένου όπως ήταν για να εξασφαλίζει τη χαλάρωση του καλλιτέχνη πριν από
τη συναυλία.

Ο Μόμπι, ωστόσο, έχει μια περίεργη αντίληψη γι’ αυτή την ηρεμία πριν από την
καταιγίδα της μουσικής του. Δέχεται – πιστέψτε το – δημοσιογράφους! «Είναι
ωραίο να συναντάς ανθρώπους και να κουβεντιάζεις». Αν αυτό τον χαλαρώνει, σε
μας δεν πέφτει λόγος.

Ο Μπους, πάντως, δεν τον χαλαρώνει καθόλου. Ο Μόμπι, με την ψυχραιμία
εκτελεστή με συμβόλαιο, συνεχίζει να πυροβολεί: «Ποτέ στη ζωή μου δεν είχα
συναντήσει τέτοιο αντιαμερικανισμό όσο σε αυτή την περιοδεία.

Ο κόσμος έχει βγει έξω από τα όριά του με αυτά που έχουν γίνει. Και έχουν
δίκιο! Οι Αμερικανοί δεν το καταλαβαίνουν αυτό. Βλέπουν τον Μπους σαν έναν
πρώτης τάξεως φίλο για να τον καλέσουν για μπάρμπεκιου ή να παίξουν γκολφ
μαζί. Δεν βλέπουν αυτό που πραγματικά είναι. Την οικονομία, που έχει πάρει
άγρια την κατηφόρα, ή την εικόνα της χώρας μας, που έχει πληγεί τόσο πολύ. Οι
περισσότεροι Αμερικανοί, σκεφτείτε, δεν έχουν καν διαβατήριο. Δεν τους αφορά
καθόλου η πολιτική, δεν σκέφτονται να πάνε να ψηφίσουν…».

Ένιωσα την ανάγκη να υπερασπιστώ την Αμερική απέναντι στον 38χρονο
Νεοϋορκέζο. «H Αμερική είναι η χώρα των άκρων» – επανέρχεται – «του πιο
χοντρού και του πιο αδύνατου ανθρώπου στον κόσμο». Από την αρχή της περασμένης
χρονιάς ο Μόμπι, που πήρε το όνομά του από το «Μόμπι Ντικ», το βιβλίο του
προπάππου του Χέρμαν Μέλβιλ, είναι στους δρόμους. H περιοδεία του άλμπουμ του
«18», εκτός από την επιτυχία που του έχει φέρει, τον ταξιδεύει παντού.

«Μου λείπει το σπίτι μου, είναι αλήθεια. Αλλά δεν παραπονιέμαι, βλέπω
τόσα μέρη. Προχτές ήμουν στην Κωνσταντινούπολη, πραγματικά υπέροχη, σήμερα
στην Αθήνα που έχω επισκεφθεί και άλλες φορές, αλλά αυτή τη φορά θαύμασα το
καινούργιο σας αεροδρόμιο». Όλες αυτές τις μέρες που είναι στον δρόμο δεν
παραλείπει να γράφει και το ημερολόγιό του στο Ίντερνετ. Είναι ίσως ο
μοναδικός από τους σούπερ σταρ της ποπ που έχουν καθημερινή επικοινωνία με
τους φαν του.

«Δεν είναι δύσκολο, μου παίρνει δέκα λεπτά κάθε μέρα. Μου αρέσει η πειθαρχία.
Έχω κάποια πράγματα να κάνω και αυτή τη διαδικασία την απολαμβάνω. Το ζήτημα
είναι να καταφέρνεις να μην σου τρώνε ανούσια πράγματα τον χρόνο. Έχω ένα
φίλο, για παράδειγμα, που οδηγεί τρεις ώρες από τα προάστια για να πάει στη
δουλειά του και αν μετά στο σπίτι δει και δύο ώρες τηλεόραση την ημέρα, χάνει
πέντε ώρες τουλάχιστον από τον χρόνο του, που θα μπορούσε να αξιοποιήσει.
Μεγάλη απώλεια. H τηλεόραση τρώει τον χρόνο σου – και ας μην είναι όλες τις
φορές κακή».

Για χάρη του Μόμπι και του δικού μας – πάντα με ενδιαφέρουσα πρόταση –
K. Βήτα, ο Λυκαβηττός γέμισε. Συνδυάζει, βλέπετε, τον ήχο που μιλάει τη γλώσσα
της εποχής του. Ηλεκτρονικά κομμάτια, με την ένταση του ροκ και την ενέργεια
της σκηνής. Ένα πολύ καλά στημένο σόου, δεμένο με τις απόψεις του, απόψεις
ενός νοήμονος σύγχρονου Αμερικανού και με το μουσικό μανιφέστο «καλή μουσική
μπορεί να είναι τα πάντα».

Από την Αθήνα ο Μόμπι επιστρέφει στο ιντερνετικό του ημερολόγιο: «Απορώ, γιατί
κανείς στην Αμερική δεν είναι έξαλλος με τον Μπους και τους δικούς του που
είπε ψέματα για τη «λογική» που χρησιμοποίησε για να δικαιολογήσει τον πόλεμο
κατά του Ιράκ! Ο Μπιλ Κλίντον είπε ψέματα για την απιστία. Ο Μπους για τον
πόλεμο που κόστισε δισεκατομμύρια δολάρια και μας αποξένωσε από τους συμμάχους
μας. Προφανώς οι Ιρακινοί δεν είχαν σχέση με την Αλ Κάιντα, ούτε όπλα μαζικής
καταστροφής είχαν ούτε πυρηνικά. Αλλά ο Μπους είπε ψέματα με κατασκευασμένες
πληροφορίες για να δικαιολογήσει τον πόλεμο του πετρελαίου και να χαθούν τόσες ζωές…».

Ένας σταρ… εξωγήινος

Στον πλανήτη των σόου μπίζνες ο Μόμπι μοιάζει με εξωγήινο. Μέσα στα πλάσματα
που θέλουν να μοιάζουν με κάτι άλλο, εκείνος είναι ο εαυτός του, σαν απόφοιτος
κολεγίου που δεν τα καταφέρνει καλά με τα κορίτσια. Το αντίθετο, τα καταφέρνει
πολύ καλά με τα κορίτσια. Και τα πάρτι. Αστράφτουν τα φλας, άμα τη εμφανίσει
του. «Το παράκανα, το ξέρω! Σε καλούν, είναι ωραία, γιατί να μην πας; Όμως το
πήρα απόφαση, θα κόψω τα πολλά πάρτι. Στο τέλος της ημέρας, ξέρεις τι; Προτιμώ
να είμαι με τους φίλους μου και να παίζω Μονόπολη».

Στη μουσική του ταυτότητα γράφει: «Ντιτζέι, παραγωγός με προτίμηση στο πανκ,
την ηλεκτρονική μουσική, την τζαζ και το ροκ εν ρολ». Ξεκίνησε να παίζει
μουσική στα δέκα του. Στα τριάντα πέντε του ήταν και ιδιοκτήτης εστιατορίου,
στο εκλεκτικό Μανχάταν. Το οποίο, σημειωτέον, πηγαίνει θαυμάσια (σε αντίθεση
με αυτό της Μπρίτνεϊ Σπίαρς, η οποία αναγκάστηκε να αποχωρήσει από τη δική της
κουζίνα). «Είμαι πολύ ικανοποιημένος με το εστιατόριο – λέει και με την
ιδιότητα φανατικού χορτοφάγου. «Αν και δεν κάνω πολλά πράγματα εγώ, τα
περισσότερα τα έχει αναλάβει ο συνεταίρος μου, ωστόσο, νιώθω πως πραγματικά
κάναμε κάτι. Βοηθήσαμε σε ένα βαθμό να καταλάβει ο κόσμος τι σημαίνει
χορτοφαγία. Πως μπορείς να φας πολύ νόστιμα και γευστικά χωρίς να φας κρέας.
Τώρα, αν κάποιος θέλει να φάει χάμπουργκερ, κανένα πρόβλημα… Δεν είμαι δα
και υστερικός».

Με λίγα λόγια

< Γεννήθηκε: στη Νέα Υόρκη το 1965, το πραγματικό του όνομα Ρίτσαρντ
Μέλβιλ.

< Ο πατερας του, καθηγητής Χημείας, σκοτώθηκε σε αυτοκινητικό
δυστύχημα όταν ο Μόμπι ήταν δύο ετών. Μετακόμισε με τη μητέρα του στους γονείς
της στο Κονέκτικατ.

< Στα δέκα του άρχισε να παίζει κιθάρα.

< Στα δεκαπέντε του έπαιζε σε πανκ συγκροτήματα.

< Εργάστηκε σαν ντιτζέι σε κλαμπ του Μανχάταν.

< Το 1991, το κομμάτι του «Go» – που έχει σαμπλ από το «Twin Peaks»
– σημειώνει απρόσμενη επιτυχία.

< Κυκλοφορεί το «Move» και το «Everything Is Wrong», όπου διατυπώνει
το μανιφέστο του.

< Εγκαταλείπει την τέκνο και στο «Animal Rights» ξανασυναντιέται με
τις κιθάρες.

< «I Like to Score», τo κινηματογραφικό του άλμπουμ.

< «Το Play» με την ετικέτα της Virgin. Είναι ήδη σταρ, τα τραγούδια
του και τον ίδιον λατρεύει η διαφήμιση

< Το «18» στα δισκοπωλεία και ο Μόμπι στους δρόμους σε μια περιοδεία
δύο ετών.

< Ο μικρός εξωγήινος που τον συνοδεύει είναι ένα σχεδιάκι που έκανε
στις τσάντες των πελατών του δισκοπωλείου που δούλευε παλιά.