MΠPANT MEΛNTAΟY Ένας μετρ του αυτοσχεδιασμού

Ο 30 χρονος Αμερικανός Μπραντ Μελντάου είναι έναςαπό τους πιο περιζήτητους μουσικούς της διεθνούς τζαζ σκηνής, και το πλέον πολυσυζητημένο πιανιστικό φαινόμενο της σύγχρονης μουσικής του αυτοσχεδιασμού

Την ίδια στιγμή στην Ελλάδα η τζαζ εμφανίζεται αποσπασματικά και αμήχανα
«βγάζοντας την υποχρέωση» με κάνα δυο τρανταχτά ονόματα κι ένα «ευρωπαϊκό
φεστιβάλ τζαζ» με την, ομολογουμένως, έμπρακτη συμπαράσταση του Δήμου Αθηναίων
τις συμμετοχές, όμως, του οποίου επιλέγουν οι μορφωτικοί ακόλουθοι των
πρεσβειών των χωρών της Ευρωπαϊκής Κοινότητας. Δεν είναι η πρώτη χρονιά που το
θεσμοθετημένο πλέον «Jazz on the hill», το τριήμερο της τζαζ μέσα στα πλαίσια
του Sani Festival της Χαλκιδικής θα πλουτίσει – παρά τη σχετικά μικρή του
διάρκεια – όσο καμία άλλη διοργάνωση, φέτος, τις πτωχές μας εμπειρίες σχετικά
με την τρέχουσα διεθνή τζαζ πραγματικότητα.

Το τριήμερο «Jazz on the hill» θα ανοίξει φέτος το τρίο του Αμερικανού
πιανίστα Brad Mehldau (Μπραντ Μελντάου) με τους Larry Grenadier κοντραμπάσο
και Jorge Rossi ντραμς. Αναμφισβήτητα πρόκειται για την πιο σημαντική τζαζ
συναυλία του καλοκαιριού. Ο τριαντατριάχρονος σήμερα πιανίστας από το
Jacksonville της Florida, μετά την πρώτη του δισκογραφική εμφάνιση, το 1995,
έγινε όχι μόνο ένας από τους περιζήτητους μουσικούς της διεθνούς τζαζ σκηνής
αλλά και με τις προσωπικές του δουλειές, το πλέον πολυσυζητημένο πιανιστικό
φαινόμενο της σύγχρονης μουσικής του αυτοσχεδιασμού. (Μετά βέβαια από τον Κιθ
Τζάρετ). Μέσα σε οκτώ χρόνια οι καλλιτεχνικές του ποιότητες και η ευφάνταστη
πιανιστική του γλώσσα ήταν οι αρετές που του εξασφάλισαν συνεργασίες με
σπουδαίους τζάζμεν, όπως τους σαξοφωνίστες Τζόσουα Ρέντμαν, Τσαρλς Λόιντ και
πρόσφατα τον Ουέιν Σόρτερ. Εκείνο που άνοιξε τη μεγάλη συζήτηση γύρω από το
όνομά του ήταν οι 6 προσωπικοί του δίσκοι με τον γενικό τίτλο «The Art of The
Trio». Ο Brad Mehldau, μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα απέδειξε ότι όχι μόνο
είναι ικανός να «αναμετρηθεί» με μία από τις πιο πλούσιες εκφραστικά εκδοχές
της τζαζ πιανιστικής τέχνης, όπως το κλασικό τρίο (πιάνο, μπάσο, ντραμς), αλλά
αφομοιώνοντας τις μεγάλες του στιγμές να συνεχίσει την ιστορία του επινοώντας
καινούργια λεξιλόγια που δεν αντλούνται αποκλειστικά από το κλασικό τζαζ
ρεπερτόριο αλλά που το πλουτίζουν τόσο με τις παλιές μελωδίες των Beatles όσο
και με τις ολοκαίνουργιες των Radiohead.

Τον απεκάλεσαν έναν «νέο Bill Evans». Ο χαρακτηρισμός αυτός δεν
αποτελεί παρά μια απλούστευση. Είναι όμως αλήθεια ότι στην κεφαλή του
τζαζίστικου τρίο η πιανιστική αυτή ιδιοφυΐα αποτελεί το έναυσμα και,
τουλάχιστον, σε επίπεδο μουσικής ενδοεπικοινωνίας μπορεί, κάλλιστα, να
συγκριθεί με εκείνη των τρίο του Bill Evans ή του Paul Bley. Παρ’ όλα αυτά,
παραμένει έξω από στυλιστικά πρότυπα ακόμα και τέτοιων μεγεθών. Μπορεί ο Brad
Mehldau να διαμορφώνει την πιανιστική του ιδιομορφία πάνω στον άξονα του
κλασικού τζαζ τρίο: Bill Evans – Paul Bley – Keith Jarrett, δεν αποτελεί,
όμως, παράγωγό του αλλά τη συνέχεια αυτού του άξονα. Πέρα από το εσωστρεφές
σουιγκάρισμα ή την αέναη αλλαγή αρμονικών κλιμάτων του Bill Evans, τις
ατονικές ακροβασίες του Paul Bley ή τις μελωδικές μεταλλάξεις του Keith
Jarrett, o νεαρός πιανίστας επιδίδεται σε μια παράθεση φωνών, αρθρώνοντας,
κάθε φορά, όχι απλά ένα θέμα, αλλά έναν θεματικό καμβά. Φτάνει να ακούσει
κανείς πώς χειρίζεται το κομμάτι Countdown του John Coltrane, για να
διαπιστώσει την εκπληκτική αντιστικτική – αυτοσχεδιαστική ικανότητα του. Το
κοντραμπάσο του Larry Grenadier και τα τύμπανα του Καταλανού Jorge Rossy
συμπληρώνουν με τρόπο μοναδικό την αρχιτεκτονική άποψη αυτού του πραγματικά
καινούργιου σε χειρονομία τζαζ τρίο. Δεν θα έπρεπε να ξεχάσουμε να αναφερθούμε
και στη μοναχική του πιανιστική κατάδυση που έφερε στην επιφάνεια το σόλο
άλμπουμ του με τίτλο «elegiac cycle», όπως άλλωστε και τον τελευταίο του
δίσκο, το «Largo», όπου εξερευνά και τα ηλεκτρικά ηχοχρώματα του κλαβιέ, μια,
μάλλον, προσωρινή απόδραση από το τρίο.

Λάτιν τζαζ και συνεργασίες

H μικρή σκηνή που εδώ και 11 χρόνια στήνεται στο μικρό λόφο της Σάνης, θα
υποδεχθεί φέτος, εκτός από τον Brad Mehldau, τον Αμερικανό σαξοφωνίστα Chico
Freeman με το γκρουπ του Guataca και τη συνεργασία του δικού μας πιανίστα
Βασίλη Τσαμπρόπουλου με τον Νορβηγό μπασίστα Arild Andersen και τον Βρετανό
ντράμερ John Marshall.

Ο σαξοφωνίστας Chico Freeman είναι ένας ακόμα από αυτούς που μέσα από μια
προσωπική διαδρομή διέτρεξαν ολόκληρο το φάσμα της τζαζ. Με το γκρουπ του
Guataca, με το οποίο επισκέπτεται για δεύτερη φορά την Ελλάδα φέτος,
ξεδιπλώνει μερικές από τις πιο πολύχρωμες πτυχές της σύγχρονης Latin Jazz. Ο
Έλληνας πιανίστας Βασίλης Τσαμπρόπουλος έχει εδώ και αρκετά χρόνια χαράξει μια
πολύ πετυχημένη πορεία, κυρίως ως κλασικός ερμηνευτής. Την ίδια στιγμή όμως
κατάφερε, εγκαταλείποντας την παρτιτούρα, να μεταγγίσει τα αρώματα της
τεράστιας κλασικής πιανιστικής παράδοσης στις ατμόσφαιρες ενός τζαζίστικου
τρίο, με άλλα λόγια να δημιουργήσει πολύ ενδιαφέρουσες συνάφειες ανάμεσα στη
φιλοσοφία της μεγάλης φόρμας και της στιγμιαίας σύνθεσης. Το αποτέλεσμα της
συνεργασίας του με τον Νορβηγό μπασίστα Arild Andersen και τον Βρετανό ντράμερ
John Marshall είναι ο δίσκος με τίτλο «Achirana» που κυκλοφορεί από τη
Γερμανική δισκογραφική εταιρεία ECM.

INFO

18, 19 και 20 Ιουλίου, στον μικρό λόφο της Σάνης, στη Χαλκιδική.