ΣE ΠPΩTO ENIKO Aλεξία πάρε θέση

Τότε όρκιζε πραξικοπηματικά κυβερνήσεις.

Σήμερα αρκείται σε βόλτες γύρω από το Πόρτο Χέλι και μιλά συγκινημένος για τα
βαφτίσια που «έτυχε» να γίνουν σε μια μαύρη επέτειο. Στα πρωτοσέλιδα των
«ΝΕΩΝ» του Ιουλίου του 1965 που δημοσιεύονται καθημερινά στην εφημερίδα που
κρατάτε στα χέρια σας, βλέπω φωτογραφίες από συγκρούσεις νέων της εποχής με
τις δυνάμεις της Αστυνομίας και της Χωροφυλακής. Οι διαδηλωτές φωνάζουν
«Αλεξία πάρε θέση» – ένα από τα πιο χιουμοριστικά, κατά τη γνώμη μου,
συνθήματα της νεώτερης ιστορίας μας. Σήμερα, 38 χρόνια μετά, η Αλεξία εκφράζει
την άποψή της, μόνο που είναι για λιγότερο σημαντικά θέματα: τι χρώμα θα έχουν
τα ζιπουνάκια του μωρού, ποιοι θα το βαφτίσουν, πώς θα είναι οι μπομπονιέρες.
Το βασιλικό λάιφ στάιλ (έστω και των τέως) μάς απασχολεί ιδιαίτερα αυτές τις
ημέρες. Οι κοσμικοί σκοτώνονται για μια πρόσκληση στα βαφτίσια ή μια
φωτογραφία με τον ευειδή Νικόλαο, ο τέως δείχνει να δυσανασχετεί που τον
ακολουθούν συνεχώς οι κάμερες (μα ποιος τον πιστεύει;) και αυτή η «τέλεια»
οικογένεια προσπαθεί με την εικόνα της να μας πείσει ότι κακώς τους εκδιώξαμε
και, τέλος πάντων, αν τους χρειαστούμε, είναι στη διάθεσή μας. H δημοκρατία
προφανώς δεν κινδυνεύει, μήπως όμως οι μνήμες της αυθαιρεσίας και της
αστυνομικής βίας ξεθωριάζουν από την υπερβολική έκθεση στο χρώμα του παρεό της
Θεοδώρας ή τις σχεδιαστικές ανησυχίες της αγέλαστης Μαρί-Σαντάλ; H
καλοκουρδισμένη παράσταση «τα βαφτίσια του γαλαζοαίματου μωρού» θα λάβει
σύντομα τέλος.

H Αλεξία, όσο και αν της θυμίσουμε το σύνθημα των διαδηλωτών του ’65,
αποκλείεται να πάρει θέση. Δεν πειράζει. Το σημαντικό είναι να μην ξεχάσουμε
τη δική μας…