ΣE ΠPΩTO ENIKO Θνητή είναι ή αθάνατη;

Γεννήθηκε με τρόπο θεϊκό, σ’ ένα χρόνο που κανείς δεν μέτρησε ποτέ, σ’ έναν
τόπο που κανείς πια δεν μπορεί να δείξει στο χάρτη.

H μάνα της ζούσε πάντα κοντά στους ανθρώπους, αρνούμενη κάθε θεό. Πατούσε γερά
τα πόδια της κι έπαιρνε δύναμη από τη γη. Του πατέρα της η πνοή ήταν η αύρα
και η αλμύρα της θάλασσας. Εκείνος χανόταν πάντα στα γαλανά βάθη, για να
αναδυθεί πάλι κρατώντας στα χέρια του τα πιο παράξενα κοχύλια και τα πιο
λαμπερά μαργαριτάρια.

Το όνομά της δεν γράφτηκε ποτέ. Το ήξεραν λίγοι, αυτοί που μπορούσαν να «δουν»
και να «αγγίξουν». Μόνο εκείνοι μπορούσαν να προφέρουν το όνομά της και κανείς
άλλος. Αλλά πάντα με τρεμάμενα χείλη, με φόβο μην πάθουν κανένα κακό. Μα
εκείνη δεν καταλάβαινε το γιατί.

Χαμογελούσε εγκάρδια σε όλους. Ήταν πάντα εκεί για να σ’ ακούει να μιλάς, για
να σε βλέπει να γελάς ή να κλαις. Κι έδινε σε όλους ό,τι είχε. Κι αν δεν είχε,
έβρισκε πάντα κάτι να σου δώσει: ένα λουλούδι από ‘κείνα που η μάνα της με
φροντίδα ανέτρεφε, ένα κοχύλι και λίγα βότσαλα απ’ όσα είχε μαζέψει στα μέρη
του πατέρα της ή ένα μικρό χάρτινο καράβι που ο πατέρας έριχνε στη θάλασσα και
το ‘κανε υπερωκεάνιο, ένα κομμάτι ψυχή…

Πολλές φορές, χάνεις τα ίχνη της. Μα ζει πάντα ανάμεσα θάλασσας και γης. Κι
όσο ζει – κανείς ποτέ δεν κατάλαβε αν είναι θνητή ή αθάνατη – θα δίνει από το
απόθεμά της. Κι ίσως κάποτε να μην τρομάζει πια το όνομά της.