[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

H διαπίστωση ότι το είχα ξεχάσει έγινε περίπου πέντε λεπτά αφότου έφυγα
από το σπίτι. Αγχωμένος με τον χρόνο και το κυκλοφοριακό, πού να βρεις μυαλό.
H ιδέα να επιστρέψω να το πάρω αμέσως εγκαταλείφθηκε, αφού με πίεζε ασφυκτικά
ο χρόνος. Το ξέχασα, λοιπόν, το κινητό μου και για μία ημέρα άλλαξε η ζωή μου.
Προχώρησα με το αυτοκίνητο, αλλά μου έλειπε. Περνούσε η ώρα και ένιωθα
περίεργα. Έκανα τη γνωστή κίνηση στο διπλανό κάθισμα που το άφηνα και ένιωθα
αμήχανα. Γενικά η ημέρα μου πέρασε παράξενα. Κατέβηκα στο Μετρό, χτυπούσε το
κινητό του διπλανού μου και ψαχνόμουν σαν τρελός. Τσέπες, τσάντα, παντού.
Χτυπούσαν άλλα κινητά και νόμιζα ότι ήταν το δικό μου. Τέτοια εξάρτηση ούτε
που τη φανταζόμουν. Αυτό το μικρό τερατάκι μού έχει γίνει απαραίτητο.
Αναγκαίο. Ένας φίλος. Μου έλειπε. Όταν πλήττω το περιεργάζομαι. Όταν νιώθω
μόνος επικοινωνώ με γνωστούς. Ένα αποκούμπι στη μοναξιά μου. Μπήκα στο Μετρό
και έβλεπα τους άλλους με τα κινητά τους. Και τους ζήλευα. Ο διπλανός μου
έστελνε μήνυμα, η απέναντί μου μιλούσε χαμογελώντας, ο νεαρός πιο πέρα έπαιζε
με τα πλήκτρα. Βγήκα στον δρόμο και οι πάντες προχωρούσαν με ένα κινητό στο
χέρι, στο αυτί. Κι εγώ ένιωθα μόνος. Πήγα στη δουλειά και δεν μου έφθανε το
σταθερό τηλέφωνο. Αναζητούσα το κινητό μου. Ήταν για μένα κάτι το απαραίτητο.
Το δικό μου κινητό. Ένα κομμάτι της ζωής μου. Τελικά, σκέφθηκα, όλοι είμαστε
εξαρτημένοι από τα κινητά. Όπως με την τηλεόραση. Όπως συμβαίνει και με το
τσιγάρο. Με τα πάθη. Και τα λάθη μας. Γύρισα αργά το βράδυ στο σπίτι,
κουρασμένος. Πήγα και το βρήκα πάνω στο τραπέζι της κουζίνας. Αναπαυμένο στη
μοναξιά του. Με αναπάντητες κλήσεις, πεσμένη μπαταρία και πολλά μηνύματα. Το
έπιασα με ανακούφιση. Το έβαλα να φορτίσει και έπεσα να κοιμηθώ. Μια άδεια
ημέρα είχε τελειώσει.