ΣE ΠPΩTO ENIKO Nτενίζ και Σεκιουρέ

Λίγο πριν πέσω με τα μούτρα στις διακοπές σκέφτηκα να αποτίσω φόρο τιμής σε
δύο γυναίκες που γνώρισα τον χειμώνα. Από εκείνες που σπανίζουν στο σινεμά,
αλλά βρίσκονται εν αφθονία στη λογοτεχνία. H Ντενίζ από το μυθιστόρημα του
Τζόναθαν Φράνζεν «Διορθώσεις» είναι γέννημα θρέμμα των Μεσοδυτικών Πολιτειών
της Αμερικής. Αυτή η εκατόγχειρ γυναίκα, με το ‘να χέρι υποστυλώνει τις
ανεπάρκειες του πατέρα, με τ’ άλλο καθησυχάζει την frustration της μητέρας, με
το τρίτο χαρτζιλικώνει τον ανεπρόκοπο αδερφό, με το τέταρτο παρέχει άσυλο στον
έτερο αδερφό και με το άλλο βάζει τα δάχτυλά της να βγάλει τα μάτια της.

Τι πιο φυσικό; Μαθημένη όπως είναι να μπουκώνει νυχθημερόν το αδηφάγο αυτό
πλήθος, το ρίχνει στη μαγειρική. Πριν όμως γίνει η διασημότερη σεφ της
Ανατολικής Ακτής πρόλαβε κι έκαψε το πρώτο της φαΐ που δεν ήταν άλλο από τη
σεξουαλικότητά της.

Εάν την Ντενίζ την πόνεσα, τη Σεκιουρέ την τρόμαξε το μάτι μου. H πανέμορφη
ηρωίδα του Ορχάν Παμούκ στο αριστούργημά του «Με λένε Κόκκινο» έθεσε τη
θηλυκότητά της στην υπηρεσία της επιβίωσης. Αυτά είναι κόλπα ζόρικα που κάνουν
οι Ανατολίτισσες. Παντρεύονται τον πιο νταή για να μείνουν γρήγορα χήρες.
Ξαναπαντρεύονται τον πιο βολικό για να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο, ενώ
ενδιαμέσως κρατούν άλλους πέντε-έξι στον θερμοθάλαμο διά παν ενδεχόμενο. Κι
έτσι έζησαν αυτοί καλά κι εκείνη ακόμη καλύτερα. Τι στ’ αλήθεια αγαπάει η
Τουρκάλα Σεκιουρέ; Μα, το λέει και το όνομά της: την ασφάλειά της, δηλαδή τα
παιδιά της και την αφεντιά της. Δεν ξέρω αν είναι κακό. Ξέρω όμως ότι είναι
τίμιο.