ΣTEΦAN AOYΣT «Ο Nονός της ιταλικής πολιτικής»

Είναι η δεύτερη φορά που το γερμανικό περιοδικό «Σπίγκελ» εξοργίζει τους
κυβερνώντες στη Ρώμη. Το 1997 το πρωτοσέλιδο παρουσίαζε ένα περίστροφο σε ένα
πιάτο μακαρονάδας, που αποτύπωνε την εποχή των απαγωγών και των εκβιασμών.

Το επίμαχο εξώφυλλο του «Σπίγκελ» που προκάλεσε την οργή του Μπερλουσκόνι

Στο τεύχος αυτής της εβδομάδας έχει την τιμητική του ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι με
τον τίτλο «Ο Νονός» και ένα αφιέρωμα 15 σελίδων στα πεπραγμένα του Ιταλού
πρωθυπουργού. Αναμενόμενες ήταν και τώρα οι οργισμένες αντιδράσεις της Ρώμης.
Ο διευθυντής του «Σπίγκελ», Στέφαν Άουστ, στη συνέντευξή του στα «NEA»,
σημειώνει ότι ήταν «η κατάλληλη χρονική στιγμή» για μία εκτενή παρουσίαση του
Ιταλού πρωθυπουργού, ο οποίος στους επόμενους έξι μήνες θα μιλάει όχι μόνο στο
όνομα της Ιταλίας, αλλά και ολόκληρης της Ευρώπης. Θα μπορούσε μάλιστα να δει
«ένα δίδυμο Σημίτη-Φίσερ στη μελλοντική ηγεσία της E.E.».

Ο Μπερλουσκόνι πάντως κατηγορεί το «Σπίγκελ» ότι είναι μέρος μιας διεθνούς
καμπάνιας εναντίον του.

Ανοησίες. Ποιος θα οργάνωνε μια διεθνή καμπάνια των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης
και με ποιο κίνητρο; Είμαστε ανταγωνιστές στην αγορά, και ο καθένας θέλει να
βγει μπροστά, με καλύτερα στόρις και τεκμηριωμένα ρεπορτάζ. Χώρος για
συμφωνίες και καμπάνιες δεν υπάρχει. H ταυτόχρονη ενασχόληση των δημοσιογράφων
σε όλη την Ευρώπη με τον Μπερλουσκόνι έχει σχέση με το ημερολόγιο, με την
έναρξη της ιταλικής προεδρίας την πρώτη Ιουλίου. Το γεγονός ότι τα περισσότερα
άρθρα ασκούν κριτική, σχετίζεται βεβαίως με το πρόσωπο Μπερλουσκόνι.

Τον οποίο χαρακτηρίζετε «Νονό», μολονότι οι κατηγορίες για τις
επαφές του με τη Μαφία δεν έχουν επιβεβαιωθεί με δικαστική απόφαση,
μέχρι στιγμής τουλάχιστον.

Έχουμε επισημάνει σαφώς ότι οι επαφές του Μπερλουσκόνι με τη Μαφία μέχρι
στιγμής δεν έχουν τεκμηριωθεί δικονομικά. Δεν έχει καταδικαστεί, όλες οι
σχετικές έρευνες έχουν ανασταλεί. Ταυτόχρονα υπάρχουν καταθέσεις πρώην
μαφιόζων που συνεργάζονται με τη Δικαιοσύνη και επιβεβαιώνουν τέτοιες επαφές.
Και παραμένουν πολλά ανοιχτά ερωτήματα, π.χ. για την προέλευση του αρχικού
κεφαλαίου, κάτι στο οποίο έπρεπε να απαντήσει ο Μπερλουσκόνι αλλά δεν το έχει
πράξει. Επιπλέον, η λέξη «Νονός», τουλάχιστον στη γερμανική γλώσσα, έχει
πολλαπλή χρήση, πέρα από τα όρια της Μαφίας. Τον εμφανίσαμε ως «Νονό της
ιταλικής πολιτικής», διότι ως πλουσιότερος άνθρωπος της χώρας, ως ιδιοκτήτης
μιας αυτοκρατορίας των μίντια και ως αδιαφιλονίκητος αρχηγός του ισχυρότερου
κόμματος του Κοινοβουλίου, συγκεντρώνει στο πρόσωπό του μία εξουσία,
ασυνήθιστη στις ευρωπαϊκές δημοκρατίες.

Ποιο είναι το πλέον επικίνδυνο στην περίπτωση Μπερλουσκόνι: Ο
έλεγχος των μίντια ή η υποταγή της εξουσίας στα προσωπικά συμφέροντα;

Δύσκολα μπορεί κανείς να τα ξεχωρίσει. Εκείνος που καταργεί τον ελεγκτικό ρόλο
των Μέσων Ενημέρωσης, μπορεί ευκολότερα, με μία πειθήνια κοινοβουλευτική
πλειοψηφία, να επιβάλει μία πολιτική που υπηρετεί τα συμφέροντά του,
ανενόχλητος, έναντι μιας ενοχλητικής, επειδή είναι ανεξάρτητη, Δικαιοσύνης.
Αντίστροφα, όποιος θεσπίζει νόμους κατά το προσωπικό του γούστο, είναι και σε
θέση να χειραγωγεί ευκολότερα τα Μέσα Ενημέρωσης.

Είναι πράγματι υπαρκτός ο κίνδυνος εξαγωγής του μοντέλου Μπερλουσκόνι στην
Ευρώπη, όπως προειδοποιούν πολλοί, ή πρόκειται περί
υπερβολής;

Οι ευρωπαϊκές αντιδράσεις στον Μπερλουσκόνι, π.χ. ο απόηχος της πρόσφατης
εκτροπής του την περασμένη Τετάρτη στο Ευρωκοινοβούλιο, δείχνουν ότι ο
κίνδυνος επέκτασης του «μπερλουσκονισμού» είναι προς το παρόν πολύ μικρός.

Και η Ιταλία πολύ μεγάλη για κυρώσεις της E.E., όπως στην περίπτωση
της Αυστρίας...

Οι κυρώσεις της E.E. στην περίπτωση της Αυστρίας τίποτε δεν απέδωσαν, και ούτε
εναντίον της Ιταλίας θα απέδιδαν οτιδήποτε. Άλλωστε, τι θα έπρεπε να γίνει; Να
αναγκάσει η Ευρώπη την Ιταλία να εκλέξει μια άλλη κυβέρνηση;

Πέρασε τις προκλήσεις

Ήταν ένα βαρύ φορτίο για τον Στέφαν Άουστ, όταν αναλάμβανε το 1994 τη
διεύθυνση του «Σπίγκελ». Το φορτίο ενός δημοσιογραφικού «θεσμού» της
μεταπολεμικής Γερμανίας με διεθνή απήχηση και κύρος. Ήταν το πρώτο βήμα για τη
σταδιακή αποχώρηση του, εβδομηντάχρονου τότε, Ρούντολ Άουγκσταϊν. Του ανθρώπου
που σε ηλικία 23 χρόνων έγινε ιδρυτής και εκδότης του «Σπίγκελ» και παρέμεινε
κριτικός συνοδοιπόρος της χώρας μέχρι τον θάνατό του, το 2002, έχοντας ήδη
αναδειχθεί σε «δημοσιογράφο του αιώνα».

Στη μετά Άουγκσταϊν εποχή ο 57χρονος σήμερα διευθυντής του περιοδικού, Στέφαν
Άουστ, πέρασε με επιτυχία τη μεγάλη πρόκληση του «Φόκους», που τόλμησε να
αμφισβητήσει τη μονοκρατορία του «Σπίγκελ».

Αυτός κράτησε το αναγνωστικό του κοινό.

Έχει χάρισμα να σπείρει τη σύγχυση

Ποιες εκτιμάτε ότι θα είναι οι επιπτώσεις της προεδρίας Μπερλουσκόνι στην
εικόνα της E.E., η οποία βρίσκεται στην πορεία θέσπισης του Συντάγματός
της;

Εξαρτάται από το αν αποπειραθεί ο Μπερλουσκόνι να χρησιμοποιήσει ως εργαλείο
την Ευρώπη για τους δικούς του σκοπούς. Από το αν μπορεί ή όχι να διαχωρίσει
το πρόσωπο από το αξίωμα, αν όχι στην Ιταλία, τουλάχιστον σε ευρωπαϊκό
επίπεδο. Πάντως, με την πρώτη επεισοδιακή εμφάνισή του στο Ευρωκοινοβούλιο,
που κατέληξε σε ανεκδιήγητες προσβολές, δεν ενίσχυσε το κύρος της E.E.

Έχει, πάντως, καλή επαφή με τον Αμερικανό πρόεδρο και θα
μπορούσε να την αξιοποιήσει για να βελτιώσει τις σχέσεις E.E. – ΗΠΑ.
Ή, μήπως, θα βαθύνει ακόμη περισσότερο τη διαίρεση της
Ευρώπης;

Και αυτό θα φανεί. Πάντως, μέχρι τώρα εντυπωσίασε λιγότερο με τη διπλωματική
δεξιοτεχνία και πολύ περισσότερο με το χάρισμα να ενσπείρει σε όλους τους
ενδιαφερομένους σύγχυση, με ιδιόμορφες υποσχέσεις, που δεν έχουν συμφωνηθεί με
τους εταίρους. Στο πρόσφατο παρελθόν, για παράδειγμα, υποσχόταν πότε στην
Τουρκία, πότε στη Ρωσία, πότε στο Ισραήλ την ένταξή τους σύντομα στην E.E.,
χωρίς να διαβουλευθεί καν με τους ομολόγους του στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές
πρωτεύουσες.

Ο Μπερλουσκόνι διαδέχεται τον Έλληνα Πρωθυπουργό έπειτα από μια
αναγνωρισμένη από όλους επιτυχημένη προεδρία. Θα μπορούσατε να
φαντασθείτε τον Κώστα Σημίτη μελλοντικό πρόεδρο της Κομισιόν,
ενδεχομένως ως δίδυμο με τον Γιόσκα Φίσερ ως υπουργό Εξωτερικών της
E.E.;

Γιατί όχι;

K. Άουστ, μία τελευταία ερώτηση που αφορά τη Γερμανία.
Οι αντιδράσεις στο πακέτο κοινωνικών μεταρρυθμίσεων του καγκελάριου
Σρέντερ, «Ατζέντα 2010», προαναγγέλλουν ένα «θερμό φθινόπωρο» για την
κυβέρνηση Σοσιαλδημοκρατών – Πρασίνων. Μπορεί ο Γκέρχαρντ Σρέντερ να
επανακτήσει την εμπιστοσύνη των Γερμανών;

Δεν πιστεύω σε ένα «θερμό φθινόπωρο». Πιστεύω, μάλιστα, ότι μέχρι τότε οι
αντιπαραθέσεις θα έχουν τερματισθεί. Οι μεταρρυθμιστικές πρωτοβουλίες τις
κυβέρνησης δεν πηγαίνουν αρκετά βαθιά, αλλά είναι ένα βήμα στη σωστή
κατεύθυνση και εκτιμώ πως έτσι θα τις δουν και οι ψηφοφόροι.