Διαστάσεις Θλιβερή η ζωή, και μυστηριώδης

Ο Λίαμ Νήσον στον ρόλο του Ιρλανδού επαναστάτη Μάικλ Κόλινς, στην ομώνυμη ταινία του Μάικλ Τζόρνταν

«Είδες ποτέ σου να σκοτώνουν άνθρωπο;» λέει. «Ινίας, πρέπει να το κάνεις
αυτό».

«Εγώ έχω δει. Δεν εννοώ ότι έχω δει πτώματα. Εννοώ ότι έχω δει να σκοτώνουν
άνθρωπο ακριβώς δίπλα μου, να τον εκτελούν, ξέρεις, οι τύποι για τους οποίους
μιλούσες πριν από λίγο».

«Και;».

«Κοίτα, ίσως και να ‘ταν καλό αυτό που έγινε, για τον τρόπο βέβαια που
σκέφτεσαι εσύ. Ίσως η ελευθερία της Ιρλανδίας κι όλα αυτά να ‘ναι καλά και
άγια. Αλλά το να σκοτώνει κανείς έναν άνθρωπο είναι κάτι το πολύ ιδιαίτερο,
ναι, κάτι ιδιαίτερο, έτσι είναι Τζόνο, κι εγώ δεν θα μπορούσα να το κάνω.
Ακόμη κι αν μπορούσα να πλησιάσω έναν άντρα σαν κι αυτόν, κάτι που δεν είναι
και τόσο εύκολο γιατί είναι τετραπέρατος, πανούργος σαν τον διάβολο και
σίγουρα θα με ξεπάστρευε πριν προλάβω να πω κουβέντα, και σίγουρα πριν προλάβω
να του κάνω τίποτα, δεν είναι όμως αυτό το θέμα, δεν σου το λέω γι’ αυτό.
Εκτιμώ αυτά που μου λες κι όσα είπες για τις βόλτες μας, αλλά, ελευθερία ή
όχι, δεν μπορώ να με φανταστώ να θέλω να προκαλέσω τον θάνατο σε κάποιον, όχι
πως δεν συνέβη ποτέ αυτό, αλλά, άμα κουβαλάς όπλο, μπορεί και να το
χρησιμοποιήσεις» (…)

«Μαμά» λέει, καθώς το ουίσκι του μαλακώνει την καρδιά, «ξέρεις, μπορεί να
είναι θλιβερή η ζωή, αλλά είναι επίσης και φοβερά μυστηριώδης».

«Έτσι είναι» λέει εκείνη.

«Θα θυμάμαι πάντα με ευτυχία», λέει σχεδόν ψυχρά, «τότε που εσύ κι εγώ ήμασταν
φιλαράκια και τριγυρνούσαμε στο Σλάιγκο σαν αδελφάκια, σαν αδελφάκια. Τότε που
εσύ κι εγώ ήμασταν φιλαράκια».

«A, ναι, φυσικά, ναι», λέει εκείνη χαμογελώντας.

«Όμως εκείνη η εποχή πέρασε και πάει και πίσω δεν γυρνάει. Δεν καταλαβαίνω τον
κόσμο μαμά και δεν νομίζω ότι θα τον καταλάβω ποτέ, ούτε πώς ερχόμαστε ούτε
πώς φεύγουμε. Είμαι σαράντα τεσσάρων χρονών κι όμως δεν έχω γίνει καθόλου
σοφότερος. Γιατί;».

«Απ’ ό,τι φαίνεται, αυτός είναι ο δρόμος και για τους δυο μας. Λίγα ψίχουλα
ευτυχίας από δω κι από κει. Πού και πού να σηκώνεσαι και να χορεύεις
λιγουλάκι. Στραβός ο δρόμος κατά τα άλλα. Κι όμως ο πατέρας σου, ξέρεις, είναι
πάντα χαρούμενος, πάντοτε ήταν, με το βιολί του, τη σφυρίχτρα του και την
μπάντα του. Ίσως εσύ κι εγώ να μην είμαστε, ξέρεις, από τους χαρούμενους
τύπους. Εμείς είμαστε από εκείνους που δεν ξέρουμε που πάνε τα τέσσερα σ’ ό,τι
αφορά την ευτυχία».

[Με αυτά τα αποσπάσματα από το συγκλονιστικό βιβλίο του Σεμπάστιαν Μπάρυ «H
Οδύσσεια του Ινίας ΜακΝάλτυ» (εκδ. ΠΟΛΙΣ, μετάφραση Θοδωρής Τσαπακίδης) ήθελε
να σας αποχωριστεί η στήλη για τρεις εβδομάδες].