20 ΕPΩTHΣEIΣ ΓIΩPΓOΣ KAΛAΪTZHΣ

ΜΠΑΣΚΕΤΜΠΟΛΙΣΤΑΣ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΥ

Την πιο δύσκολη χρονιά στην καριέρα του, αλλά και τη ζωή του, πέρασε εφέτος
ο Γιώργος Καλαϊτζής. Μία σεζόν που επισκιάστηκε από τον χαμό της μητέρας του,
ανήμερα τού εκτός έδρας αγώνα του Παναθηναϊκού με την Ταουγκρές, όπου ο
Γιώργος αγωνίστηκε και όσοι βρέθηκαν στη Βιτόρια μιλούν για συγκλονιστικές
στιγμές μετά τη λήξη του ματς. Μία σεζόν που ολοκληρώθηκε και τον βρίσκει να
περιμένει με τη σύζυγό του Εύα, το πρώτο τους παιδί. Μία σεζόν με –
δικαιολογημένα – αγωνιστικά σκαμπανεβάσμα-τα, που είχε ως φινάλε τη γλυκιά
γεύση για την κατάκτηση του νταμπλ.

Πέντε πρωταθλήματα, δύο ευρωπαϊκά, ένα κύπελλο. Τι είναι εκείνο που θα σου
έχει μείνει αξέχαστο στον Παναθηναϊκό;

Έχω γευτεί πολλές χαρές και πολλά γλέντια. Όμως η στιγμή που θα μείνει πιο
βαθιά χαραγμένη στη μνήμη μου, ήταν εφέτος, στο «τελευταίο αντίο» της μητέρας
μου. Όταν βγήκα από την εκκλησία στο Βόλο και είδα όλη την ομάδα να είναι εκεί
για να μου συμπαρασταθεί.

Πόσο δύσκολη ήταν η εφετινή σεζόν για εσένα;

Πάρα πολύ. Είχα να αντιμετωπίσω ένα πρόβλημα που ήταν χωρίς επιστροφή… H
αναμονή του μοιραίου ήταν μια απίστευτη δοκιμασία. Από τη στιγμή που έφυγε η
μητέρα μου, άλλαξαν κάπως τα πράγματα. Επίσης με είχε πικράνει ο αποκλεισμός
από την εθνική ομάδα.

Έλαβες τη συμπαράσταση που χρειαζόσουν;

Ναι. Στην εκκλησία στο Βόλο ήταν η απόλυτη απόδειξη ότι η ομάδα λειτουργεί ως
ομάδα.

Το ρόστερ και η αγωνιστική δομή του Παναθηναϊκού, πιστεύεις ότι αποτελεί
«φράγμα» για την εθνική ομάδα;

Ίσως ναι, ίσως όχι. Με είχε πειράξει όταν αποκλείστηκα. Τώρα πια είμαι πιο
“cool”. Γενικά, από τότε που έχασα τη μητέρα μου αντιμετωπίζω τη ζωή με άλλο
μάτι…

Σε απασχολεί η Εθνική; Ιδιαίτερα εν όψει Ολυμπιακών Αγώνων;

Εγώ δίνω και θα δίνω πάντα τον καλύτερό μου εαυτό.

Στη φωτογραφία από τη φιέστα είσαι ο μόνος που δεν γελάς. Μοιάζει σαν να
λες «ματαιότης, ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότης».

Όχι. Απλά ήταν στημένο. Οι “βάρβαροι” δεν επέτρεψαν να γίνει η απονομή τη
στιγμή που έπρεπε.

Τα επινίκια σφραγίστηκαν από το σύνθημα που έγραψες στα Άνω Λιόσια, μετά
την τρίτη νίκη επί της AEK. Πώς το εμπνεύστηκες;

Είναι ένα σουξέ της εποχής. Το τραγουδούσε ο φυσικοθεραπευτής μας, Άκης
Παναγιωταράς και ρώτησα τον Αλβέρτη πόσα πρωταθλήματα έχουμε κατακτήσει. Όταν
μου είπε πέντε, μου βγήκε αυθόρμητα το “είμαι καλά, περνάω μια χαρά, το 5ο
είναι αυτό πρωτάθλημα… ” και το έγραψα με τον μαρκαδόρο.

Το συμβόλαιό σου έληξε, ποια είναι η επιθυμία σου;

Το συμβόλαιό μου είναι 2+1. Εγώ έχω βάλει την υπογραφή μου το 2001 και απλά
έχω αφήσει τον Παναθηναϊκό να αποφασίσει για εμένα. Είναι περιττό, λοιπόν, να
πω ότι θέλω να μείνω.

Τι κάνει τον Παναθηναϊκό τόσο επιτυχημένο;

H δίψα για τίτλους.

Δεν ήταν λίγοι όσοι υποστήριζαν ότι το πρωτάθλημα ήταν για τον ΠΑΟ κούρσα
χωρίς αντίπαλο.

Κάθε καλοκαίρι το ίδιο σχόλιο γίνεται.

Το προσωπικό ταμείο για την εφετινή χρονιά είναι μείον ή συν;

Γενικότερα είναι πλην. Το πιο σημαντικό όμως είναι να αξιολογήσεις ακόμη και
τα αρνητικά σωστά και να τα χρησιμοποιήσεις ορθά στην υπόλοιπη ζωή σου.

Με ποιους τέσσερις θα έφτιαχνες την 5άδα που θα ήθελες πολύ να παίξεις;

Τον Νίκο, τον Γιάννη, τον Μάριο και τον Ιάσονα. Είναι φιλαράκια καλά και θα το
διασκέδαζα. Δεν λέω επώνυμα, γιατί οι δύο είναι παίκτες και δεν θέλω να τους
αποκαλύψω.

Και προπονητής;

A, στην Ελλάδα είναι δύσκολο να διαλέξεις προπονητή. Οι εξέδρες των γηπέδων
έχουν γεμίσει από προπονητές, οπότε τι να διαλέξεις;

Τέσσερα χρόνια με τον Ομπράντοβιτς!

Δύσκολα. Πολύ δύσκολα. Χρειάζεται δουλειά και υπομονή. Εγώ πάντως έμαθα πολύ
μπάσκετ σε αυτά τα τέσσερα χρόνια.

Έχοντας τη δυνατότητα να διορθώνεις ένα και μόνο λάθος, ποιο θα επέλεγες;

Δεν μπορώ να βρω ένα.

Αν έπρεπε να πεις σε κάποιον «ευχαριστώ» σε ποιον θα το έλεγες και γιατί;

Θεωρώ ότι είμαι ευγενικός και λέω πάντα ευχαριστώ.

Πώς σου φαίνεται η εικόνα του ελληνικού μπάσκετ σήμερα;

Είμαστε πολύ χαμηλά, αλλά κοιτάμε προς τα πάνω.

Αν ήσουν φίλαθλος θα πήγαινες να παρακολουθήσεις αγώνες;

Θα απέφευγα τα ντέρμπι και τα γήπεδα που δεν προσφέρουν ανέσεις.

Είσαι συνδικαλιστής. Τι μπορεί να κάνει ο μπασκετμπολίστας για τη βία στα
γήπεδα;

Πολλά, αλλά δυστυχώς δεν είμαστε ισχυροί αυτή τη στιγμή.

Πόσο διαφορετικά νιώθει ένας παίκτης όταν είναι στόχος των αντιπάλων οπαδών
από όταν παρακολουθεί συναδέλφους του να είναι στόχοι των οπαδών της ομάδας
του;

Στη μία νιώθει εκνευρισμό, στην άλλη ντροπή και μόνο ντροπή.