ANAΛΩΣIMA Περιφερόμενη θηλυκότητα

«Μα τι γυρεύω να περιφέρομαι στον κόσμο με τα τραγούδια του Σερζ περασμένα σαν
αλυσίδα στον λαιμό μου;» αναρωτήθηκε η Τζέιν Μπίρκιν κάποια στιγμή το βράδυ
στον Λυκαβηττό, κι εμείς δεν απαντήσαμε. Ήταν πανέμορφη και πολύ γλυκιά,
τραγούδησε και χόρεψε ρυθμούς ανατολίτικους στα γαλλικά και ανάμεσά τους
μίλαγε στο κοινό εγγλέζικα. Από τα μαύρα μπήκε στα κόκκινα, από το πιάνο στο
ούτι κι από τη Δύση στην Ανατολή με τη θηλυκότητά της απροκάλυπτη, στο έπακρο
φινετσάτη, κεντημένη σε κάθε της λέξη και κίνηση, πηγαία και επεξεργασμένη
ταυτόχρονα, ανεξάρτητη και διαρκώς εξαρτημένη από την αποδοχή και το
χειροκρότημα. Ανάγκη για επιβεβαίωση μαζί με αέρα χειραφέτησης, λίγο σαν τη
Μελίνα. Εύθραυστα, πολύτιμα αγαθά πολιτισμού που δεν διδάσκονται στο Σχολείο
και τώρα πια βρίσκονται εν κινδύνω διεθνώς. Αν σκεφτεί κανείς την πολιτική
απειλή που σκιάζει τις γυναίκες σε κάμποσες θεοκρατίες, το πόσο επικίνδυνο,
πόσο εντελώς παράνομο είναι να εκδηλώνουν οι γυναίκες τις ερωτικές τους
διαθέσεις, αν σκεφτεί κανείς τις μπούρκες και τις καταδίκες σε λιθοβολισμό για
μοιχεία, τα κινήματα νέων κοριτσιών στην Ευρώπη για να μαντιλοδένουν τα
κεφάλια τους, μοιάζει απίστευτο το ότι ο Γκένσπουργκ έγραφε τραγούδια
παίζοντας με τους ανατολίτικους ρυθμούς. Ή μήπως έγινε κάποιος υπόγειος
πόλεμος, μαντιλοδέθηκε η Ανατολή για να αμυνθεί στην τολμηρή Δύση κι ύστερα
άρχισαν κι οι δυο μαζί να κατρακυλάνε στον συντηρητισμό τρομαγμένες;
Τουλάχιστον για μια βραδιά θυμηθήκαμε όψεις θηλυκότητας κάπως διαφορετικές από
τις σιδηρόφραχτες και επιθετικές Μαντόνες και άλλες παρεμφερείς, όψεις
ελευθερίας χωρίς σκληρότητα, έστω και σε ένα θέατρο που δεν είχε καταφέρει να
γεμίσει.