[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Παρακολουθούσαμε σε επανάληψη την έξοχη ταινία του Βασίλη Γεωργιάδη «Τα
κόκκινα φανάρια» και υποθέσαμε πως κάποιοι στην TV θέλησαν με αυτό τον τρόπο
ν’ απαντήσουν στις νέες προκλήσεις του τύπου «υπάρχει μεγάλος κίνδυνος στη
διάρκεια των Ολυμπιακών της Αθήνας ν’ ανοίξουν τα ελληνικά σύνορα μεταξύ άλλων
και σε ιερόδουλες απ’ όλη την Ευρώπη, με αποτέλεσμα να αλλοιωθεί το μήνυμα και
το πνεύμα των Αγώνων».

Κάναμε μια αναδρομή σε προηγούμενους Ολυμπιακούς Αγώνες για να θυμηθούμε
αντίστοιχες περιπτώσεις, όπου οι οργανωτές είχαν πάρει συγκεκριμένα μέτρα για
την αντιμετώπιση των «ροζ σπιτιών», για τα οποία πρόσφατα ασχολήθηκε και η
δημοτική αρχή της Αθήνας.

Στο Λος Άντζελες, το 1984, το περίφημο Τσαϊνατάουν ποτέ δεν έκλεισε τις πόρτες
του. Ούτε το Μπουλεβάρντ Σάνσετ ως φημισμένη λεωφόρος του «Όσα παίρνει ο
άνεμος».

Στη Σεούλ, το 1988, η άδεια στα ξενοδοχεία προέβλεπε «μασάζ» στους
φιλοξενούμενους (απ’ όλο τον κόσμο) και μάλιστα επί δικτατορικού εκείνη την
εποχή καθεστώτος.

Το 1992, στη Βαρκελώνη, τα «ροζ σπίτια» μετακόμισαν από το λιμάνι που σήμερα
ονομάζεται Πουέρτο Ολίμπικο στις «ράμπλας» και την Πλάθα Καταλούνια, καθώς οι
γύρω περιοχές ακόμα και σήμερα θεωρούνται κέντρα του κρυφού έρωτα.

Το 1966, στην Ατλάντα, η Οργανωτική Επιτροπή παρακάλεσε ν’ απομακρυνθούν την
περίοδο των Ολυμπιακών Αγώνων από τους κακόφημους δρόμους οι γυναίκες του
αγοραίου έρωτα, όχι όμως και από τα μπαρ ή τα ξενοδοχεία, με εξαίρεση το
κέντρο όπου υπήρχαν πλησίον αθλητικές εγκαταστάσεις.

Το 2000, στο Σίδνεϊ, δεν δημιουργήθηκε παρόμοιο θέμα γιατί οι Αυστραλοί δεν
θέλησαν ν’ ανοίξουν την όρεξη αλλοδαπών, αν και οι τεράστιες αποστάσεις ήταν
απαγορευτικές για τις «τουρίστριες» από την Ευρώπη. Όμως ήταν φανερό πως στα
μπαρ, στα μπιστρό και τα ρεστοράν το φαινόμενο δεν παραξένευε κανένα μέλος της
Οργανωτικής ούτε τις κυβερνητικές αρχές.

Όλα γίνονταν ως κάτι το φυσιολογικό, με κείμενα στις εφημερίδες που έκαναν
αναφορά στα 20.000, τα 50.000 και τα 100.000 προφυλακτικά που είχαν διατεθεί
στα πωλητήρια ή από τους διανεμητές διαφόρων οργανώσεων για «προληπτικούς
λόγους».

Στην Αθήνα το 2004 τι θα περιμένουμε; Πώς θ’ απαντήσουμε στις παρεμβάσεις
τρίτων, που γρήγορα ξεχνούν και παρ’ όλα αυτά υποδεικνύουν; Θα τους θυμίζαμε
τη σκηνή από μια αμερικανο-ιταλική ταινία με τον τίτλο «Τι έκανες στον πόλεμο
μπαμπά;». Σ’ ένα χωριό της Νότιας Ιταλίας στον B’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν
έφθασαν τα συμμαχικά στρατεύματα, επικρατούσε παντού ηρεμία, εκτός από την
κεντρική πλατεία όπου υπήρχαν τα κακόφημα σπίτια, με τις γυναίκες στα
μπαλκόνια. Ο Αμερικανός επικεφαλής τις διατάσσει να εγκαταλείψουν τα «σπίτια
τους». Εκείνες δεν καταλαβαίνουν και η επίκληση ακούγεται τώρα στα ιταλικά:
«Σινιόρε πουτάνε, πρέγκο…».

Φινάλε, η συμβίωση στρατιωτών και κυριών έως τη λήξη του πολέμου!..