TPITH AΠOΨH Οφίτσια και καπρίτσια

Τραγικός θεατής της μακαρίας ζωής περίμενε κι αυτός να χαθεί σε μια μοιραία
λάμψη

Σπ. Κατσίμη, H αλλαγή

Οι πολιτικοί μας – κυρίως οι κυβερνητικοί και οι συμπολιτευόμενοι – έχουν (και
πάλι) χάσει το μέτρο. Στο παρελθόν αυτό συνέβαινε διότι η αλαζονεία δεν τους
επέτρεπε να φέρονται ως απλοί θνητοί. Σήμερα διότι ο φόβος της απώλειας της
καρέκλας τούς ωθεί σε αλλοπρόσαλλες και ακραίες πολιτικές συμπεριφορές.

Οποιοσδήποτε αν-ασχημα-τριγμός δεν μπορεί εύκολα ν’ αλλάξει αυτή την
ψυχολογική ανασφάλεια του μικρού ανθρωπάκου που έγινε για λίγο «βασιλιάς» και
δεν αντέχει την ώρα της εκ-πτώσεως. Τα οφίτσια τούς έδωσαν μια αίσθηση
παντοδυναμίας και αιωνιότητας και τώρα αντιδρούν με τα καπρίτσια μιας
εγκαταλελειμμένης γεροντοκόρης.

Πώς όμως να γινόταν αλλιώς με τη νοοτροπία που έχουν;

Οι περισσότεροι υπουργοί λειτουργούν ως τρίτοι (π.χ. λυπούνται για την
ανεργία, συγκινούνται με τα παιδιά χωρίς γονείς, συμμετέχουν σε αντιπολεμικά
συλλαλητήρια) θέλοντας έτσι ν’ αποφύγουν (οποιαδήποτε) πολιτική ή ατομική
ευθύνη.

Επίσης κινούνται εντός/εκτός (οποιασδήποτε) ιδεολογίας (π.χ. τη μια ρητορεύουν
ως αριστεροί ακτιβιστές, την άλλη μιλάνε ως Ευρωπαίοι διαχειριστές). Το
ωραιότερο είναι ότι σε πολλές περιπτώσεις αντι-πολιτεύονται το κόμμα τους ή
και τον εαυτό τους (εάν κρίνουν ότι κάτι τέτοιο τους συμφέρει).

Τέλος, έχουν προσθέσει «στο μέτρο του εφικτού» (που κατά βάση συνιστούσε ένα
πρόσχημα αδράνειας) και μια νέα θεωρία «περί τού δεν αποκλείεται» (η οποία
αποδεικνύει την αδυναμία πρόβλεψης ή συμμετοχής στο γίγνεσθαι). Είναι έτοιμοι
να δια-χειριστούν (οποιαδήποτε) αρνητική συνέπεια, χωρίς όμως να είναι ικανοί
να προλάβουν το «κακό». Θυμίζουν κάτι μοιρολογίστρες που συνόδευαν με «ωιμέ»
τα γυρίσματα της τύχης. Αυτοί όμως οι πολιτικοί μεμψίμοιροι δεν αναστέλλουν το
προσωπικό παιχνίδι ό,τι και αν συμβεί. Αντί για πολιτικές θέσεις καλλιεργούν
δημόσιες σχέσεις, αντί για σταθερότητα/συνέπεια αιωρούνται στον χώρο τού
«οποιουδήποτε», αντί για νέες ιδέες αναπαλαιώνουν «φθαρμένα» σλόγκαν, αντί για
έντιμους συνεργάτες προτιμούν διαπλεκόμενους συνεταίρους.

Νάρκισσοι και ως άνθρωποι και ως πολιτικοί προτιμούν να μιλάνε με τον καθρέφτη
τους παρά ν’ αγωνίζονται για τη βελτίωση της παιδείας. Άσχετοι και «μετέωροι»
και ως άνθρωποι και ως πολιτικοί υπογράφουν αποφάσεις στρατοπεδοποίησης της
δικαιοσύνης, χωρίς τίποτα να κατανοούν.

Αναιδείς και αυθάδεις και ως άνθρωποι και ως πολιτικοί προσεγγίζουν τους
θεσμούς και τους θεσμοφύλακες της Πολιτείας ως κουκιά.

Ανίκανοι και ως άνθρωποι και ως πολιτικοί χρησιμοποιούν συγγενικές σχέσεις για
να προβάλουν το (μη-) έργο τους και να (ξανα)μπούν στην κυβέρνηση. Κι όμως,
έφθασαν στο όριό τους.

Δεν αρκεί κάθε φορά που αμφισβητείται η πολιτική των υπουργών να θυμούνται και
να ξεσκονίζουν τις προσωπικές τους φωτογραφίες ή περγαμηνές (π.χ. εγώ όταν
ήμουν φοιτητής ανήκα στους αριστεριστές), αφού η καταξίωσή τους στα
συγκεκριμένα οφίτσια δεν λειτουργεί αναδρομικά.

Δεν αρκεί να χρησιμοποιούν (μέχρις «εσχάτων») αυτούς τους ιδιωτικογράφους που
παρουσιάζονται ως δημοσιογράφοι για να εξωραΐσουν την πολιτική τους ηθική.

Το ελληνικό φως δεν αφήνει για πολύ καιρό κρυμμένα μυστικά. Έτσι ό,τι κι αν
καλλωπίζουν οι κονδυλοφόροι δεν μπορεί ν’ αλλάξει τη γύμνια του (μη) βασιλιά.

Δεν αρκούν τα τερτίπια, τα κλαψουρίσματα, τα παρακάλια, οι μισοαπειλές και τα
μισόλογα.

Πολλοί από αυτούς πρέπει να βγουν από την εξουσία αλλά και να τη βγάλουν από
το μυαλό τους, διότι μόνον έτσι θα μπορέσουν να καταλάβουν τα λάθη τους (που
τ’ αποδίδουν πάντα στην καχυποψία και την κακή προαίρεση των άλλων).

Ο ανασχηματισμός θα ‘χει νόημα μόνον αν ως κριτήριο χρησιμοποιηθεί το να
φύγουν οι βιτσιόζοι και καπριτσιόζοι (άρρωστοι) της εξουσίας και να έλθουν οι
ελευθεροβάμονες της μη αφομοίωσης.

Αλλιώς το κλίμα δεν πρόκειται ν’ αλλάξει και όλοι οι σχεδιασμοί θα λειώσουν
στον καλοκαιρινό καύσωνα.

O Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής της Εγκληματολογίας στο Τμήμα
Επικοινωνίας και MME στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.