ΣE ΠPΩTO ENIKO Tι θα γίνει τελικά;

Ο αέρας χτυπάει το πρόσωπό σου και προσπαθείς να το δεχθείς σαν ευεργετικό
φύσημα που απαλύνει την πυρκαγιά που έχει ξεσπάσει μέσα σου. Αλλά αυτό δεν
γίνεται. Κάνει υπερβολικά πολλή ζέστη για να είσαι ασφαλής. Μοιάζεις ήρεμη
γιατί τι θα πετύχεις εάν δείχνεις κάτι διαφορετικό; Ξέρεις τι δεν θέλεις, και
έχεις καταλήξει και στο τι θέλεις. Είσαι όμως μια αδύναμη μονάδα – μια σταγόνα
στον ορμητικό ωκεανό των ήσυχα και λιγότερο ήσυχα απελπισμένων ανθρώπων.
Ξέρεις πια τι πρέπει να κάνεις. Αλλά φοβάσαι. Φοβάσαι γιατί τριγύρω σου ο
κόσμος έχει αλλάξει ριζικά – αλλάζει διαρκώς. Πας ένα αεροπορικό ταξίδι και
μέσα στο αεροπλάνο όλοι κοιτάζονται ύποπτα. Ανήσυχα. Υπάρχει κανένας μελαψός
που θα μπορούσε να είναι Άραβας, που θα μπορούσε να είναι τρομοκράτης; Υπάρχει
κανένας Ασιάτης που θα μπορούσε να έχει μόλις έρθει από μία από τις χώρες όπου
το SARS θερίζει; Για να μπεις πια στην Αμερική, σου φέρονται σχεδόν σαν να
είσαι ύποπτος για μέλος της Αλ Κάιντα – σου παίρνουν δακτυλικά αποτυπώματα, σε
ελέγχουν επισταμένως, σε κοιτάνε θαρρείς και η λέξη «ξένος» είναι χαραγμένη
στο κούτελό σου. Στην Ευρώπη, άνεργοι και συνταξιούχοι είναι χαμένοι από χέρι.
H Ερμιόνη και η Ευτυχία – φίλες από τον εκδοτικό χώρο, λένε ότι πια στις
παρουσιάσεις βιβλίων πάνε και άνθρωποι άσχετοι, πάμφτωχοι. Πίνουν λίγο νερό,
λίγο καφέ, τρώνε κάτι από τον δωρεάν μπουφέ, κάθονται λίγο, έτσι για να
αισθανθούν ότι «βγήκαν», κάπου πήγαν και αυτοί. Και μετά φεύγουν. Είναι μαύρη
εποχή, είναι μεσαίωνας αυτό που ζούμε, και η ασφάλεια είναι το αγαθό που όλοι
κυνηγούν. Έστω και με τίμημα τη ζωή τους.

Τι θα γίνει όμως; Τι θα νικήσει; H ηρεμία της κατασταλαγμένης αδυναμίας, της
απελπισίας, ή το πάθος της πυρκαγιάς – που μπορεί να γίνει και ολοκαύτωμα;