«Eπιστροφή» της Xαλυβουργικής με επένδυση 80 εκατ. ευρώ

Το εργοστάσιο της Χαλυβουργικής στην Ελευσίνα

Η ελληνική αγορά χαλυβουργικών προϊόντων περνάει μία από τις καλύτερες
περιόδους της, χάρις στον μεγάλο όγκο σιδήρου-μπετόν που απορροφούν τα
κατασκευαστικά έργα του Γ’ ΚΠΣ και των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. Όμως, η
εποχή των «παχέων αγελάδων» εκτιμάται ότι δεν θα συνεχισθεί για πολύ ακόμη
στον κλάδο της χαλυβουργίας.

Μετά την ολοκλήρωση των έργων αυτών, η συγκεκριμένη αγορά θα επιστρέψει στα
φυσιολογικά της επίπεδα, με τον ανταγωνισμό να γίνεται ακόμη πιο «άγριος»,
όπως προβλέπουν στελέχη του κλάδου.

Ήδη, οι τέσσερις ελληνικές χαλυβουργίες – Σιδενόρ, του ομίλου της Βιοχάλκο,
Χαλυβουργική, Χαλυβουργία Θεσσαλίας και Ελληνική Χαλυβουργία – αφού
απαλλάχτηκαν από τους Τούρκους ανταγωνιστές τους, πριν από περίπου τρία
χρόνια, δέχονται τώρα ασφυκτικές πιέσεις από τη γειτονική Ιταλία. Επιχειρήσεις
από τη χώρα αυτή, έχοντας τη δυνατότητα να εισάγουν προϊόντα σιδηρομπετόν
φθηνότερα κατά 15-20 ευρώ τον τόνο, έχουν καταφέρει να πωλούν στην ελληνική
αγορά 350.000 τόνους, όταν το σύνολο της εγχώριας κατανάλωσης ανέρχεται σε
1.200.000 τόνους.

H επιστροφή

Μέσα σε αυτό το άκρως ανταγωνιστικό περιβάλλον συντελείται η «επιστροφή» της
Χαλυβουργικής. H εταιρεία, με μια μεγάλη επένδυση που πραγματοποιεί (και
αναμένεται να ολοκληρωθεί στο τέλος του έτους) σκοπεύει να εγκατασταθεί ξανά
στις πρώτες θέσεις στην παραγωγή σιδήρου-μπετόν. Ο τομέας αυτός αποτελεί τον
κυριότερο στον κλάδο της χαλυβουργίας και δεν βρισκόταν στις προτεραιότητες
της εταιρείας τα τελευταία χρόνια.

Πρόκειται για μια επένδυση ύψους περίπου 80 εκατ. ευρώ και είναι η πρώτη
μεγάλη κίνηση εκσυγχρονισμού της Χαλυβουργικής (νέος μηχανολογικός εξοπλισμός
υψηλής τεχνολογίας από Ιταλία και Γερμανία) εδώ και πολλά χρόνια. Για τα
στελέχη της εταιρείας ισοδυναμεί με τη δυναμική «επιστροφή» της πάλαι ποτέ
«ναυαρχίδας» της ελληνικής βιομηχανίας στην παραγωγή χάλυβα.

«Σε λάθος στιγμή»

Αυτή η κίνηση ξάφνιασε πολλούς. Άνθρωποι που βρίσκονται κοντά στον κ.
Κωνσταντίνο Αγγελόπουλο, που είναι πλέον ο βασικός μέτοχος της εταιρείας,
υποστηρίζουν ότι «δεν πρόκειται μόνο για μια επένδυση γοήτρου» αλλά και για
μια επιχειρηματική κίνηση που θα επαναφέρει την επιχείρηση σε τροχιά σταθερής
κερδοφορίας. Από την πλευρά, πάντως, των ανταγωνιστριών εταιρειών, η επένδυση
αυτή εκτιμάται ότι γίνεται σε λάθος στιγμή. Όσοι εκτιμούν κάτι τέτοιο,
προβάλλουν το επιχείρημα ότι το ούτως ή άλλως μικρό μέγεθος της ελληνικής
αγοράς έχει μπει σε πορεία συρρίκνωσης, ενώ ο ανταγωνισμός στην ευρύτερη
περιοχή της Νοτιοανατολικής Ευρώπης γίνεται ολοένα και πιο σκληρός.

Τη λογική αυτή δεν συμμερίζονται τα στελέχη της ίδιας της εταιρείας. Κορυφαίο
διοικητικό στέλεχος της Χαλυβουργικής είναι αισιόδοξο, ότι η συγκεκριμένη
επένδυση θα αποσβεστεί και μάλιστα σύντομα. Πού, όμως, στηρίζει την αισιοδοξία
του αυτή; «Κατ’ αρχήν», υποστηρίζει, «η ελληνική κατασκευαστική αγορά δεν θα
σταματήσει ποτέ να απορροφά μεγάλες ποσότητες χαλυβουργικών προϊόντων, ενώ
δίπλα μας είναι και οι αγορές των βαλκανικών χωρών, οι οποίες στα επόμενα
χρόνια θα χρειαστούν μεγάλες ποσότητες σιδήρου-μπετόν». Επισημαίνει δε, ότι οι
ιδιόκτητες λιμενικές εγκαταστάσεις που διαθέτει η εταιρεία κοντά στο
εργοστάσιό της αποτελούν μια καλή βάση για τις εξαγωγικές της δραστηριότητες,
για τις οποίες θα γίνει προσπάθεια να ενισχυθούν. H διοίκηση της εταιρείας
πιστεύει ότι με τον τρόπο αυτό θα αντιμετωπίσει από καλύτερες θέσεις τους
ανταγωνιστές της, αφού θα παράγει μεγαλύτερη γκάμα προϊόντων και – ταυτόχρονα
– υψηλών προδιαγραφών.

H χαμένη λάμψη

H Χαλυβουργική, σήμα κατατεθέν της οικογένειας Αγγελοπούλου, αν και δεν
σταμάτησε ποτέ την παραγωγή χαλυβουργικών προϊόντων, είχε χάσει την παλιά της
λάμψη, καθώς η ανανέωση του μηχανολογικού της εξοπλισμού δεν παρακολουθούσε
την αντίστοιχη των εγχώριων και ξένων ανταγωνιστών της. Αν και στη δεκαετία
του 1970 απασχολούσε 2.500 εργαζόμενους και είχε μεγάλες εξαγωγές στο
εξωτερικό, στη συνέχεια άρχισε να ξεθωριάζει, κυρίως από τις αρχές της
δεκαετίας του 1980. Με την ένταξη της χώρας στην ΕΟΚ έπεσαν και τα τελευταία
δασμολογικά τείχη που προστάτευαν, όχι μόνο τη συγκεκριμένη εταιρεία αλλά και
όλες σχεδόν τις ελληνικές επιχειρήσεις, συμπεριλαμβανομένων και των
χαλυβουργικών, με αποτέλεσμα η κατάσταση να γίνει ακόμη πιο δύσκολη, για την
ίδια αλλά και για τον κλάδο.

Ωστόσο, ο σταδιακός «μαρασμός» της πάλαι ποτέ κραταιάς εταιρείας της βαριάς
ελληνικής βιομηχανίας δεν είναι άσχετος με τον ξαφνικό θάνατο, το 1986, του
ιδρυτή της Δημήτρη Αγγελόπουλου και τη στροφή της οικογένειας Αγγελόπουλου σε
επενδύσεις στο εξωτερικό.

Μία από τις χειρότερες περιόδους στην ιστορία της Χαλυβουργικής, που ιδρύθηκε
το 1948, ήταν η διετία 1996 -1997. Όπως επισημαίνεται σε έρευνα της ICAP, «την
περίοδο αυτή η εταιρεία διέκοψε επί 14 ολόκληρους μήνες την παραγωγή χάλυβα
και την υποκατέστησε με εισαγόμενες ποσότητες μπετόν και ανάλωση αποθεμάτων.
Επίσης, μειώθηκε σημαντικά το προσωπικό, από περίπου 600 άτομα στο τέλος του
1996 σε 400 άτομα το 1998».

Σύμφωνα με την έρευνα, ολόκληρη σχεδόν τη δεκαετία του 1990 η Χαλυβουργική
κατέγραφε ζημιές: 3 δισ. δρχ. το 1993, 1,2 δισ. δρχ. το 1994, 200 εκατ. δρχ.
το 1995, 7,6 δισ. δρχ. το 1996, 4,8 δισ. δρχ. το 1997, ενώ και το 1998 ήταν
ζημιογόνο.

Παράλληλα με την παραγωγική της δραστηριότητα, η Χαλυβουργική
δραστηριοποιείται μέχρι και το 2000 και στην εμπορία χαλυβουργικών προϊόντων
και αναδεικνύεται στον μεγαλύτερο εισαγωγέα ράβδων οπλισμού σκυροδέματος,
κυρίως από την Τουρκία.

Το 2000 όμως, σε μια προσπάθεια να αλλάξει πλεύση, διακόπτει τις εισαγωγές από
την Τουρκία και αρχίζει να ενισχύει σταδιακά και να εκσυγχρονίζει το
παραγωγικό της δυναμικό, μέσω επενδύσεων που στα αμέσως προηγούμενα χρόνια
ξεπέρασαν τα 2 δισ. δρχ.

H νέα μονάδα και οι ανταγωνιστές

Με τη νέα επένδυσή της, η Χαλυβουργική εντάσσει στο δυναμικό της ένα νέο,
σύγχρονο ελασματουργείο στις εγκαταστάσεις της στην Ελευσίνα. Στόχος της
επένδυσης αυτής δεν είναι άλλος από την ανάκτηση της ανταγωνιστικότητας που
έχασε στη δεκαετία του 1990, αλλά και την ενίσχυση των θέσεών της στην αγορά
του σιδήρου-μπετόν και στα άλλα επιμήκη προϊόντα χάλυβα, όσο και στα πλατέα
χαλυβουργικά προϊόντα, όπου εξακολουθεί να αποτελεί τον μοναδικό Έλληνα
παραγωγό. Με τη νέα, σύγχρονη μονάδα της, η Χαλυβουργική θα είναι σε θέση να
παράγει σε ετήσια βάση 500.000 τόνους χαλυβουργικών προϊόντων, διαμορφώνοντας
έτσι νέες συνθήκες ανταγωνισμού στην ελληνική αγορά χάλυβα.

Φυσικά, οι ανταγωνιστές της Χαλυβουργικής δεν μένουν με «σταυρωμένα χέρια».
Πολύ νωρίτερα, η Σιδενόρ έχει προχωρήσει σε επενδύσεις που υπερβαίνουν τα 100
εκατ. ευρώ στον Αλμυρό Μαγνησίας, όπου στις ήδη υπάρχουσες εγκαταστάσεις
προστέθηκαν νέο ελασματουργείο και χαλυβουργείο. Το παραγωγικό συγκρότημα της
Σιδενόρ στη Μαγνησία θεωρείται σήμερα ένα από τα πλέον σύγχρονα χαλυβουργεία
της Ευρώπης.

Επενδύσεις εκσυγχρονισμού έχουν πραγματοποιήσει, τα τελευταία χρόνια, και οι
άλλες δύο χαλυβουργικές βιομηχανίες της χώρας, η Χαλυβουργία Θεσσαλίας και η
Ελληνική Χαλυβουργία.