ΣE ΠPΩTO ENIKO Ο ρατσισμός του «καθρέφτη»

Κοιτάζομαι στον καθρέφτη μου…

«Να αγαπήσεις τον εαυτό σου. Εκεί κρύβεται το μυστικό της ομορφιάς».

Ένα το τσιτάτο, πάντα το ίδιο και πάντα επίκαιρο για εμάς τις γυναίκες, αλλά
δύο οι εκδοχές.

Διελκυστίνδα αισθητικών και φεμινιστριών. Και εγώ το σκοινί που τεντώνεται.

«Αγάπα τον εαυτό σου», με βομβαρδίζουν οι πρώτες και υπονοούν: «Τρέξε γρήγορα
σ’ εμάς να κρύψουμε ό,τι άσχημο σου έδωσε η φύση».

«Αγάπα τον εαυτό σου», επιμένουν και οι δεύτερες που ωρύονται: «Ψωμάκια και
ρυτίδες είναι ανίκανα να σκιάσουν το πνεύμα και την αλήθεια σου».

Κοιτάζομαι στον καθρέφτη μου και αγωνιώ…

Πώς ν’ αγαπήσω την κοιλίτσα μου και το χειρότερο: πώς να την εκθέσω στα
λαίμαργα μάτια του θέρους; Ύστερα, και τα μπράτσα μου είναι λίγο χαλαρά…

Ξανακοιτάζομαι στον καθρέφτη… Χαλαρώνω… Έχω μυαλό εγώ! Έχω ψυχή, που
σκιάζει την κυτταρίτιδα! Εγώ είμαι εγώ, και όχι η Σίντι Κρόφορντ.

Οι άλλοι όμως το ξέρουν;

Γιατί να είναι πιο δημοφιλής στην παρέα η καλλίγραμμη φιλενάδα μου, και ας
έχει πέσει λίγο ρετουσάρισμα; Γιατί, μόλις προχθές, εκείνη η μικρή με τα χυτά
πόδια και την ανύπαρκτη κοιλιά άρπαξε τη δουλίτσα που κυνηγούσε η ευφυής –
πλην εντίμως ασχημούλα – φίλη μου;

Γιατί λειώνουν τα αρσενικά στη θέα της δίμετρης κουκλάρας και δεν λειώνουν με
την καλή μου την καρδιά;

Κοιτάζομαι στον καθρέφτη μου. Καθρέφτης σου είναι κοινωνία και σου μοιάζει.

Και ποιος θα αλλάξει το «βλέμμα» του, για να μπορέσω να αγαπήσω τον εαυτό μου;