ANAΛΩΣIMA Xαστούκια στην Ομόνοια

Όποτε περνώ από την Ομόνοια, αισθάνομαι σα να με χαστουκίζουν. Το υπερυψωμένο
γκρίζο τσιμεντένιο πράμα μπροστά και στο βάθος γυμνή κι ανυπεράσπιστη η
Πειραιώς, μου φέρνει δάκρυα ταπείνωσης. Ψάχνω γρήγορα το γλυπτό του
Ζογγολόπολου, να βεβαιωθώ ότι υπήρχε καλή πρόθεση όταν σχεδίαζαν την πλατεία.
Να εξοικειώσουν τα πλήθη με την τέχνη ήθελαν, όχι να τους προκαλούν κατάθλιψη.
Κι όμως. Αν δεις τα σκυμμένα κεφάλια των ανθρώπων, τη βιασύνη, το βλέμμα που
προσπαθεί να ξεφύγει από ό,τι βλέπει γύρω του, προσηλωμένο στον επόμενο στόχο,
κάπου μακριά, καταλαβαίνεις ότι εξοικείωση με την τέχνη αποκλείεται να
επέλθει. Και κάτι πιο διεστραμμένο πετυχαίνεται, οι διαβάτες που προσπαθούν να
φύγουν γρήγορα από την άχαρη πλατεία, που μόνο παλιά συνήθεια μπορεί να τους
τραβήξει να σταθούν να πιουν έναν καφέ, μόλις καταφέρουν να διακρίνουν αυτό το
γλυπτό, όποτε αυτό συμβαίνει, αισθάνονται πιο αποξενωμένοι και αναρμόδιοι
απέναντι στην τέχνη από ποτέ. Πιο άσχετοι και πιο ταπεινωμένοι, γιατί δεν
καταλαβαίνουν, κανένας δεν θα το καταλάβαινε, γιατί πρέπει να υποφέρουν στο
λιοπύρι και στον αποκλεισμό του ορίζοντα, για να θαυμάσουν μια κατασκευή. Έτσι
η τέχνη τούς σνομπάρει, αντί να τους πλησιάζει και βεβαιώνονται ενδόμυχα ότι
δεν είναι άξιοί της. Άρα καλά κάθονται εκεί που κάθονται, στο κατώτερο
κοινωνικό σκαλί, και δεν έχουν απαιτήσεις. Είχε άραγε ο καλλιτέχνης τέτοιες
προθέσεις κοινωνικής πειθαρχίας όταν έφτιαχνε το γλυπτό του; Αμφιβάλλω. Κι
επειδή εδώ που βρισκόμαστε είναι αργά για μεγάλες αλλαγές, μία λύση υπάρχει
για να ξαναβρούν νόημα οι καλές προθέσεις. Να γίνει το γλυπτό πέργκολα για
αναρριχητικά φυτά, τα οποία πρέπει να φυτευτούν επειγόντως.