ΣE ΠPΩTO ENIKO Xρόνους πολλούς μετά τη φρίκη…

Το πλοίο βυθίστηκε στ’ ανοιχτά της Μαδαγασκάρης. H θάλασσα έσπρωξε εκατόν
ογδόντα νοματαίους στις νότιες ακτές, βορά στις διαθέσεις της άγριας φυλής των
Ταντρόι, που ακόμη κυριαρχεί στην περιοχή. Το πλήρωμα αιχμαλωτίστηκε,
βασανίστηκε σκληρά. Κάποτε οι δούλοι αποφάσισαν να δραπετεύσουν. Κράτησαν
όμηρο τον βασιλιά, όμως δεν γλίτωσαν. Δύο χιλιάδες εξαγριωμένοι μαχητές τούς
κυνήγησαν προς τ’ ανατολικά, τους έπιασαν, τους έσφαξαν. Όλους, εκτός από
τέσσερα αγόρια νεαρά.

Ένας απ’ αυτούς, ο Robert, έζησε ως σκλάβος σ’ ένα κοντινό χωριό, για χρόνια
οκτώ. Δοκίμασε ξανά να δραπετεύσει. Αυτή τη φορά κινήθηκε δυτικά, όμως
κατέληξε στα χέρια της αντίπαλης φυλής των Σακαλάβα. Ελευθερώθηκε χρόνια μετά,
όταν ένα βρετανικό πλοίο προσέγγισε το νησί. Αυτά το 1709…

Ο Robert επέστρεψε στην πατρίδα, για να επιστρέψει ως δουλέμπορος. Βία στη
βία… Λίγο πριν πεθάνει, κουρασμένος απ’ τις θάλασσες, τον θάνατο και την
απελπισία, έστησε μία μικρή παμπ στα βόρεια του Λονδίνου – να λέει τις
ιστορίες του σ’ ευήκοους πελάτες. Το 1729 ένα βιβλίο κυκλοφόρησε στη γειτονιά
με τίτλο «Μαδαγασκάρη» και την υπογραφή του Robert Drury – όχι ιστορία
ευγενική όπως αυτή του Ροβινσώνα Κρούσου, αλλά διήγηση σκληρή, άγρια,
αποτροπιαστική… Τόση βιαιότητα δεν την αντέχει η ιστορία. Έτσι, την είπαν
φαντασία. Τον Robert, που ήταν άγνωστος, τον θεώρησαν ανύπαρκτο. Ψευδώνυμο,
είπαν, ήταν η υπογραφή. Κάποιος φαντασιόπληκτος κι ανώνυμος ο συγγραφέας.
Τελευταίο αντίτυπο είδε το φως το 1890. Λίγους μήνες πριν (τώρα δα, αυτά…)
αρχαιολόγος- ντετέκτιβ απ’ το Sheffield φώτισε τα ντοκουμέντα. H ιστορία,
είπε, ήταν πέρα για πέρα αληθινή. Και η πραγματικότητα, πιο σκληρή απ’ την
περιγραφή. Διακόσια εβδομήντα τόσα χρόνια μετά, ίσως κάποιος βρεθεί να την
αντέξει…