ΣE ΠPΩTO ENIKO Όχι άλλο δούλεμα βρε παιδιά…

Βρίσκομαι σε απεγνωσμένη κατάσταση και θέλω να απευθύνω έκκληση σε όλα τα
τηλεοπτικά μέσα, τους πολιτικούς και τους άλλους δυνάστες της ζωής μας: όχι
άλλα ζαρζαβατικά, και όχι άλλη ηθικολογία. Δεν αντέχω πια. Το πόσα ευρώ
στοιχίζει ένα κιλό φασολάκια, πατάτες, μελιτζάνες, βλίτα, το ακούω πρωί –
μεσημέρι – βράδυ. Τις τιμές τις επαναλαμβάνω και μερικές φορές μέσα στον ύπνο
μου. Δυστυχώς όμως δεν έχω δει αυτά τα εντατικά μαθήματα ζαρζαβατικής να με
ωφελούν ιδιαίτερα όταν φτάνω στο ταμείο του σούπερ μάρκετ. Οι καταγγελλόμενες
τιμές δεν λένε να πέσουν, και προστίθενται στον ατέλειωτο πια κατάλογο όλων
αυτών των πραγμάτων που οι περισσότεροί μας είμαστε αναγκασμένοι να
υπομένουμε.

Το ίδιο και η ηθικολογία. «H κοινωνία έχει συγκλονιστεί και αηδιάσει» είναι η
νέα πιπίλα. Και επειδή κάποιοι εξ ημών έχουμε μάθει να συνδέουμε το ουσιαστικό
«κοινωνία» με το επίθετο «άτιμη», κάποιοι άλλοι «παράγοντες», δημοσιογράφοι,
πολιτικοί, σπεύδουν να μιλήσουν για τον «απλό κόσμο» και τον «λαό». Και εκεί
αναρωτιέμαι: ποιον κόσμο, ποιον λαό; Αυτόν που έχει παραδοθεί, που έχει αφεθεί
στα πράγματα, προσπαθώντας τώρα, περισσότερο από ποτέ, απλώς να επιβιώσει και
να βρει την ησυχία του; Ποιος αγωνίζεται πια να αλλάξει τα πράγματα; Ποιος από
μας δεν ξέρει πια, την άδικη, παράλογη και ισοπεδωτική πραγματικότητα;

Δεν λέω, κάθε προσπάθεια, έστω και μικρή, να αλλάξει κάτι είναι αξιέπαινη.
Ακόμα και εάν δεν πετύχει. Ξέρουμε όμως πια να αναγνωρίζουμε τα ψεύτικα λόγια
από τα αληθινά. Τα αληθινά είναι αυτά που έχουν αποτέλεσμα, που ελαφραίνουν το
φορτίο της συλλογικής δυστυχίας των περισσοτέρων. Γι’ αυτό σας λέω, βρε
παιδιά, όχι άλλο δούλεμα. Όχι άλλα… φασολάκια.