Tο μέλλον δεν πάει ταμείο

H ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΗ απελευθέρωση των ορίων στην καταναλωτική πίστη, υπό άλλες
συνθήκες, θα μπορούσε να αποτελεί τη μεγαλύτερη απόδειξη για τη συμμόρφωση της
χώρας μας στις επιταγές του Μάαστριχτ. Θα μπορούσε αυτή η απελευθέρωση των
δανείων από τα «δεσμά» της Τραπέζης της Ελλάδος να είναι το ισχυρότερο «σήμα»
για τη μεταμόρφωση της ελληνικής οικονομίας – από σταχτοπούτα σε πριγκίπισσα
του ευρωπαραμυθιού. Όμως, το παραμύθι έχει άλλη πλοκή…

H απελευθέρωση των δανείων γίνεται υπό τις σημερινές συνθήκες περίπου
αναγκαστικά – από τη μια οι Τράπεζες επιδιώκουν να κρατήσουν όσο μπορούν το
επίπεδο της κερδοφορίας τους και από την άλλη οι πολίτες θέλουν να διατηρήσουν
πάση θυσία το επίπεδο ζωής του καλοκαιριού του ’99 και του 2000. Όπερ έδει
δείξαι…

… καταναλωτικό πρότυπο

EKEINH την περίοδο, για τις περισσότερες κοινωνικές ομάδες στην Ελλάδα
δημιουργήθηκε ένα νέο – και πολύ απαιτητικό – καταναλωτικό πρότυπο. Σπίτια,
αυτοκίνητα, εξοχικά, σκάφη – κάτι απ’ όλα ή και όλα μαζί για τις κάποτε
ολιγαρκείς ελληνικές οικογένειες. Αφήστε απ’ έξω τα ακριβά ρούχα, τα οικιακά
σινεμά και όλα τα σχετικά…

Όλα αυτά έχουν κόστος, αλλά στην προ ΟΝΕ εποχή, στα καταστήματα δεν
χρειάζονταν μετρητά. Πλήρωνε… το μέλλον – και το ισχυρό ευρώ που ΘΑ παίρναμε
στα χέρια μας, όπως και τα κέρδη που ΘΑ είχαμε από το Χρηματιστήριο. Σήμερα,
τα ΘΑ ανήκουν στο χθες, το μέλλον δεν εμφανίστηκε ποτέ στο ταμείο, αλλά ο
λογαριασμός περιμένει. Οπότε, η απελευθέρωση των δανείων φαντάζει ως η
μοναδική λύση για να συνεχιστεί η καταναλωτική περιπέτεια, από την οποία
ουδείς θέλει να γλιτώσει…

… εμείς οι υπόλοιποι;

KAI OI μεν τραπεζίτες, προκειμένου να δουν και πάλι αυξήσεις στα κέρδη
τους, είναι διατεθειμένοι να ξεχάσουν ότι από τέτοιες απελευθερώσεις – όταν
δεν στηρίχθηκαν στα πραγματικά δεδομένα της οικονομίας – ξεκίνησαν μεγάλες
κρίσεις. Αλλά εμείς οι υπόλοιποι;