Πρόσωπα «Θα συνεχίσω»

Ο Αμπάς Αμινί κέρδισε το δικαίωμα να παραμείνει στη Βρετανία. Ωστόσο λέει
πως θα συνεχίσει τη δραματική διαμαρτυρία του.

Αμπάς Αμινί. Κέρδισε το δικαίωμα να παραμείνει στη Βρετανία ως πολιτικός πρόσφυγας

Οι φωτογραφίες του Αμινί προκάλεσαν σοκ σ’ όλο τον κόσμο. Ο 33χρονος
πρόσφυγας, Κούρδος του Ιράν, έραψε τα χείλια, τα αυτιά και τα μάτια του και
άρχισε απεργία πείνας και δίψας επειδή η βρετανική κυβέρνηση επεδίωξε να
ακυρώσει το πολιτικό άσυλό του και να τον απελάσει πίσω στο Ιράν. Αλλά η
αρμόδια επιτροπή απέρριψε χθες την κυβερνητική προσφυγή. Όχι εξαιτίας της
διαμαρτυρίας του πρόσφυγα, έσπευσε να διευκρινίσει το υπουργείο Εσωτερικών.
Από την άλλη, όμως, συνήθως περνούν και έξι εβδομάδες για να επανεξεταστούν
αποφάσεις χορήγησης ασύλου. Το γεγονός ότι στην περίπτωση του Αμινί η αρμόδια
επιτροπή χρειάστηκε μόνο μερικές ημέρες, προκαλεί υποψίες ότι η κυβέρνηση
θέλησε να διευθετήσει στα γρήγορα την υπόθεση επειδή έγινε γνωστή σ’ όλο τον
κόσμο.

Ο Αμινί υποδέχθηκε τη νίκη του με κάποια πικρία. «Ένιωσα ένοχος απέναντι σε
άλλους φίλους» που βρίσκονται στην ίδια κατάσταση, εξήγησε. «Θα συνεχίσω. Το
κάνω εξαιτίας αυτών που συμβαίνουν εδώ σε άλλους που ζητούν άσυλο». Και οι
φίλοι του να ανησυχούν. Χωρίς υγρά, ο θάνατός του μπορεί να επέλθει μέσα σε
μερικές ημέρες. «Δεν είναι τρόπος αυτός να αγωνίζεσαι ή να διεκδικείς τα
δικαιώματά σου. Διαφωνώ με ό,τι έκανε», δήλωσε στην «Γκάρντιαν» ο Ρεζά
Μοραντί, διευθυντής στη Βρετανία της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ιρανών Προσφύγων
(IFIR). Βλέπει ωστόσο καθημερινά, πρόσθεσε, πολλούς πρόσφυγες να οδηγούνται
στην απελπισία από τις μακροχρόνιες μάχες που δίνουν για να παραμείνουν στη
Βρετανία.

Ο Αμινί είναι Κούρδος, άθεος και μέλος του Εργατικού Κομμουνιστικού Κόμματος
του Ιράν. Πέρασε επτά χρόνια στις ιρανικές φυλακές, όπως λέει, επειδή έγραφε
ποιήματα κατά του ιρανικού θεοκρατικού καθεστώτος, και καταγγέλλει πως
βασανίστηκε επανειλημμένα. Έφτασε στη Βρετανία τον Αύγουστο του 2001 αφήνοντας
πίσω στο Ιράν τη γυναίκα του και τους δύο γιους του, ηλικίας τριών και πέντε
ετών. Αρνείται να δεχθεί παυσίπονα ή αντιβιοτικά, αν και πονάει στα αυτιά και
τις πρησμένες βλεφαρίδες του. «Καλύτερα να πεθάνω έτσι, λίγο-λίγο, χίλιες
φορές, παρά να αντιμετωπίσω τις αδικίες, την καταπίεση, την απουσία
οποιωνδήποτε ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ανθρωπιάς που αντιμετώπιζα στο Ιράν».

Οτιδήποτε κι αν έχει κάνει ο Αμινί στο Ιράν και όπως και να το χαρακτηρίσει
κανείς – τρομοκρατία, απελευθερωτικό αγώνα, φόνο ή αλλιώς – το σίγουρο είναι
πως θα αντιμετωπίσει τον θάνατο αν επιστρέψει. Και, όπως επισήμανε ο
«Ιντιπέντεντ» σε κύριο άρθρο του, «στον γεμάτο σύγχυση κόσμο μας, η καλύτερη
αρχή παραμένει ότι δεν μπορούμε να στέλνουμε έναν άνθρωπο στον θάνατο».