Πρόσωπα Από το ζενίθ, στο ναδίρ

Ο Χάουελ Ρέινς ανέλαβε τη διεύθυνση των «Νιου Γιορκ Τάιμς» μία εβδομάδα
πριν από τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου.

Χάουελ Ρέινς. Το σκίτσο του Σπρινγκς από τους «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς»

Επτά μήνες μετά, στις 8 Απριλίου 2002, η εφημερίδα βρισκόταν στο ζενίθ της και
ο διευθυντής συνέχαιρε τους δημοσιογράφους της επειδή έγραψαν Ιστορία
κερδίζοντας σε μια χρονιά επτά βραβεία Πούλιτζερ, κυρίως για την κάλυψη των
τρομοκρατικών επιθέσεων και των συνεπειών τους. «Τι μέρα! Είμαι τόσο
υπερήφανος για όλους σας. Είμαι τόσο υπερήφανος για μας», τους είχε πει. Αλλά,
τις προάλλες, η ατμόσφαιρα ήταν εντελώς διαφορετική. Οι εργαζόμενοι
κατηγορούσαν τον Ρέινς ότι κατέστρεψε την αξιοπιστία της εφημερίδας. Γιατί,
ρωτούσαν οργισμένοι, δεν έλαβε υπόψη τις προειδοποιήσεις έμπειρων συντακτών
για τα λάθη του Τζέισον Μπλαιρ, με αποτέλεσμα η εφημερίδα να αναγκαστεί να
ζητήσει συγγνώμη για τη δημοσιογραφική απάτη του 27χρονου ρεπόρτερ; Ο Ρέινς, ο
οποίος εργάζεται στην εφημερίδα από το 1978 και έφθασε στην κορυφή της
περνώντας από την Ατλάντα, την Ουάσιγκτον και το Λονδίνο, είχε ελάχιστη
υποστήριξη. Ίσως επειδή δεν πέρασε ποτέ από την κεντρική αίθουσα σύνταξης.

Με ιστορία 152 χρόνων, οι «Τάιμς» της Νέας Υόρκης έχουν τεράστιο κύρος, πολύ
μεγαλύτερο από την καθημερινή κυκλοφορία τους, που φθάνει το 1,1 εκατομμύριο
φύλλα – σχετικά λίγα, δεδομένου του μεγέθους των ΗΠΑ. Η εφημερίδα έχει
κερδίσει 110 Πούλιτζερ, περισσότερα από οποιονδήποτε άλλο δημοσιογραφικό
οργανισμό, και κυριαρχεί στον καθορισμό της ειδησεογραφίας με σημαία τη
δημοσιογραφική ακεραιότητα και επάρκεια. Ως διευθυντής, ο Ρέινς έθεσε στόχο να
διατηρήσει αυτή την πρωτοκαθεδρία σε μια εποχή που κυριαρχούν τα ηλεκτρονικά
μέσα. Έτσι εφάρμοσε μια πολιτική παραγωγής αποκλειστικών θεμάτων, παραμερισμού
βετεράνων και προώθησης νέων συντακτών, που μπορεί να μην ήξεραν σε βάθος τα
θέματα, αλλά ήταν γρήγοροι και πρόθυμοι. «Για τον Χάουελ Ρέινς, η πείρα και η
γνώση των θεμάτων δεν ήταν πλέον απαραίτητα προσόντα. Αναζητούσε νέους και
φιλόδοξους ανθρώπους», εξηγούσε τις προάλλες ένας συντάκτης. Κι ένας απ’
αυτούς τους νέους και φιλόδοξους ήταν ο Μπλαιρ, ο οποίος παραποίησε τα
γεγονότα σε 36 από τα 73 άρθρα που έγραψε από πέρυσι τον Οκτώβριο ώς φέτος τον
Απρίλιο. Μερικοί λένε πως ο Ρέινς τον προώθησε λόγω… αντίστροφου ρατσισμού,
επειδή ο Μπλαιρ είναι μαύρος και ο Ρέινς κατάγεται από εύπορη οικογένεια του
Μπέρμιγχαμ της Αλαμπάμα, μια Πολιτείας που υπήρξε περιβόητη για τον ρατσισμό
εις βάρος των μαύρων. Άλλοι λένε πως ο 27χρονος δημοσιογράφος είχε φιλενάδα
την κόρη φίλης τής συζύγου του Ρέινς…

«Ξέρω ότι δεν πρέπει να το λέω, αλλά δούλεψα τους ευφυέστερους ανθρώπους στη
δημοσιογραφία», καυχήθηκε τις προάλλες ο Μπλαιρ. «Είναι τόσο έξυπνοι όλοι
τους! Κι εγώ καθόμουν κάτω από τη μύτη τους και τους κορόιδευα».