ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Και συ λάμπεις, Μπάμπη

Δεν μου αρέσουν οι τελετές υποδοχής, ιδίως οι πάνδημες. Τέτοιας λογής
συμπλεγματικό άτομο που είμαι, φυσικό κι επόμενο να μη μετανιώνω που έχασα την
υποδοχή του Ντέταρι το ’88 και την υποδοχή του Καραμανλή το ’73. Ένα τσίμπημα
στην καρδιά το ένιωσα – ομολογώ – τότε που σύσσωμη η αυγουστιάτικη Αθήνα
υποδεχόταν τον Πύρρο και τ’ άλλα τα παιδιά μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες της
Ατλάντας. Μόνο τότε ήταν που πεθύμησα βαθιά, αχ και να ήμουν μία άλλη, εντελώς
όμως άλλη. Μία που να μην ντρέπεται όταν κουτουπώνουν το αντικείμενο του
θαυμασμού της με κλάρες πικροδάφνης ή όταν το αναγκάζουν με μπέρτα τη
Γαλανόλευκη να ποζάρει έχοντας ανάμεσα στα δόντια το χρυσό μετάλλιο. Ευτυχώς,
υπάρχουν και «χρυσά» που δεν κινητοποιούν λαοθάλασσες σαν κι αυτή που
προκάλεσε η άφιξη της Σερντάμπ στην Κωνσταντινούπολη με το βραβείο της
Γιουροβίζιον παραμάσχαλα. Άφεριμ…

Διαισθάνομαι τη μοναξιά του Νούρι Μπίλγκε Τσεϊλάν, ο οποίος έφθασε στο ίδιο
αεροδρόμιο έχοντας στις αποσκευές του το βραβείο της επιτροπής των Καννών,
παρακαλώ. Διαισθάνομαι και την ικανοποίηση του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Αυτός
τουλάχιστον, όταν γύρισε το ’98 με τον Χρυσό Φοίνικα, βρήκε να τον περιμένουν
ο αρμόδιος υπουργός και μια εκατοστή «αρμοδιότεροι» συνεργάτες, ομότεχνοι και
φίλοι. Έτσι γίνεται με τις «καλλιτεχνικές διακρίσεις». Εάν δεν καταφέρεις
εγκαίρως να διακρίνεις τις διαφορές τους, τότε είσαι ή ασύστολος χούλιγκαν ή
πολιτικός που βλέπει μακριά. Ασφαλώς και διαισθάνομαι για ποιο λόγο ο Γιώργος
Παπανδρέου συνεχάρη για τις δύο πρωτιές τη φίλη και γείτονα, κλείνοντας τα
συγχαρητήριά του στο ίδιο πακέτο. Το διαισθάνομαι, αλλά, φυσικά, αρνούμαι να
το χωνέψω.