Οι καταρρεύσεις…

Δεν είναι λίγα στον χώρο του πολιτισμού τα προβλήματα που χρονίζουν. H κρατική
αδιαφορία, η ανικανότητα, η ενδημούσα έλλειψη πόρων έχουν φτάσει την κατάσταση
στο απροχώρητο. Στην πρώτη σειρά των προβλημάτων η απελπιστική κατάσταση του
Δημοτικού Θεάτρου του Πειραιά. Το μόνο, μαζί με το Εθνικό, στην Αττική και ένα
από τα ελάχιστα νεοκλασικά θέατρα που έχουν διασωθεί στην ελληνική επικράτεια,
κτίριο του 1895, το οποίο κήρυξε, ήδη από το 1980, «έργο τέχνης» το υπουργείο
Πολιτισμού, καταρρέει. Ναι! Το εγκατέλειψαν τόσο στην τύχη του που έχει
αρχίσει να καταρρέει. Πρόσφατα κατέρρευσαν μεγάλες επιφάνειες από τις οροφές
αιθουσών του και ξύλινοι δοκοί της σκηνής του, έως και υλικό της οροφής της
σκηνής έπεσε πάνω σε πιάνο σε ώρα δοκιμών, ενώ τα τρία τελευταία χρόνια, εκτός
από πτώσεις διακοσμητικών στοιχείων των οροφών, και για εισροή βροχής στο
θέατρο έχουμε ακούσει και για έναρξη πυρκαγιάς…

…και «μπαλάκια» του αίσχους

Από τον σεισμό του ’81 που προκάλεσε το κακό και εντεύθεν δεν είναι λίγοι οι
πολιτικοί που πέρασαν τόσο από τον θώκο του δημάρχου του Πειραιά όσο – πολλοί
περισσότεροι – και από τον θώκο του υπουργού Πολιτισμού. Τι έπραξαν επί είκοσι
δύο συναπτά έτη; Τί – πο – τα! Ο Καταλανός πολιτικός μηχανικός Χοσέ A. Καμπρές
ο οποίος είχε αναλάβει το 1998 την ανακατασκευή του Μεγάλου Θεάτρου Λιθέου της
Βαρκελώνης μετά την καταστροφική πυρκαγιά του ’93 και ο οποίος βρέθηκε στον
Πειραιά τον περασμένο μήνα σε μια ανεξάρτητη επιστημονική συνάντηση που
πραγματοποιήθηκε στο Πανεπιστήμιο του Πειραιά με πρωτοβουλία πανεπιστημιακών
και μελετητών της πόλης και του θεάτρου – και όχι του Δήμου ή του ΥΠΠΟ… –
όταν εξέτασε το κτίριο εσωτερικά – όσο του επέτρεψαν οι «αρμόδιοι» – και
εξωτερικά, όπως με πληροφορεί ο κ. Νίκος Αξαρλής, ιστορικός τέχνης και
συγγραφέας της μελέτης «Δημοτικό Θέατρο Πειραιά – Θέατρο και πόλη» που
κυκλοφόρησε το 2001 από την «Οδό Πανός», με έμφαση τόνισε την επικινδυνότητά
του και είπε στον κ. Αξαρλή ότι ο ίδιος ποτέ δεν θα έμπαινε στο θέατρο. Στο
μεταξύ ο Δήμος «πετάει το μπαλάκι» στο υπουργείο και τίποτα δεν γίνεται ενώ
υπάρχει πρόταση για την άμεση δημιουργία ανεξάρτητου Δημοτικού Οργανισμού
Θεάτρου που θα αναλάμβανε την αποκατάσταση του Δημοτικού. Δεν ξέρω σε τι
«μεταφράζεται» αυτό, αλλά κάτι πρέπει να γίνει. Γρήγορα! Είναι αίσχος το
θέατρο να καταρρέει και οι φορείς να μένουν αδρανείς και αναποφάσιστοι.