γιατί… λέμε «Σήκωσε δικό του μπαϊράκι»;

Συχνά, ανάμεσα στους αρματολούς του 1821 συνέβαιναν πολλά επεισόδια,
παρεξηγήσεις και παραστρατήματα, που κατέληγαν αρκετές φορές σε ένα θανάσιμο
μίσος μεταξύ τους. Οι διαφορές αυτές προέρχονταν από το ποιος θα αναλάμβανε το
«καπετανιλίκι». Δηλαδή ποιος θα γινόταν αρχηγός στις ομάδες των βουνών, όταν
«χήρευε» κάποια θέση. Φυσικά οι παλιοί αρματολοί, που είχαν ψηθεί στη φωτιά
του μπαρουτιού, αδιαφορούσαν για κάτι τέτοια και έμεναν μακριά από τους
καβγάδες. Αντίθετα, οι νεώτεροι που ήθελαν να δείξουν τις ικανότητές τους,
επιζητούσαν με κάθε τρόπο να γίνουν αρχηγοί. Έριχναν λοιπόν κλήρο μεταξύ τους
κι εκείνος που κέρδιζε, γινόταν αρχηγός. Αυτοί που έχαναν όμως δεν έμεναν
διόλου ευχαριστημένοι. Έτσι άρχιζαν να βάζουν… τρικλοποδιές εις βάρος του
νέου «καπετάνιου» και πολλές φορές κατόρθωναν, με τον τρόπο αυτόν, να πάρουν
με το μέρος τους ορισμένα παλικάρια και να σηκώσουν δικό τους «μπαϊράκι» (στα
τουρκικά σημαίνει σημαία). Από τότε – όπως γράφει χαρακτηριστικά ο συγγραφέας
και δημοσιογράφος Τάκης Νατσούλης στο βιβλίο του «Λέξεις και Φράσεις
Παροιμιώδεις» (Εκδόσεις Σμυρνιωτάκης) – έμεινε η φράση «Σήκωσε δικό του
μπαϊράκι», που συνήθως την λέμε για κάποιον που ξεφεύγει από τα καθιερωμένα.