Ψυχοφαρμακευτικά

Δύο ειδικοί προσπάθησαν χθες να διαφωτίσουν το δικαστήριο για ένα κρίσιμο,
ιδίως στα μάτια συγκεκριμένου κατηγορουμένου, ζήτημα της ανακριτικής φάσης της
διαδικασίας: υπήρξε υπό την επήρεια αλλοιωτικών της προσωπικότητάς του
ψυχοφαρμάκων ο πρώτος συλληφθείς ως μέλος της 17Ν, από την ομολογία του οποίου
άρχισε η εξάρθρωση της οργάνωσης; Οι καταθέσεις των δύο ψυχιάτρων από πρώτη
άποψη συγκλίνουν. Δεν παίρνει κανένα φάρμακο, δήλωσε ενόρκως ο επικεφαλής της
ομάδας των ψυχιάτρων των φυλακών Κορυδαλλού. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να
χορηγηθούν φάρμακα στο συγκεκριμένο άτομο, βεβαίωσε ο έτερος γιατρός, που είχε
εξετάσει τον κατηγορούμενο έπειτα από αίτημά του. Βέβαια, η δεύτερη κατάθεση
δεν αποκλείει, αυτό που δεν υπήρχε κανένας λόγος να γίνει, να έλαβε χώρα στη
βάση άλλων σκοπιμοτήτων. Μόνο που στη συγκεκριμένη υπόθεση δεν υπάρχουν ούτε
καν ισχνές περί αυτού ενδείξεις. Όχι μόνο γιατί τα όποια φάρμακα δεν μπορεί να
μην άφησαν κανένα ίχνος και για το ίχνος αυτό ο δεύτερος τουλάχιστον ειδικός
θα είχε κάθε λόγο να μοιραστεί την υπόνοιά του με το δικαστήριο, αν του
γεννιόταν. Αλλά και γιατί τα ίδια γεγονότα, όπως βέβαια τα γνωρίζουμε,
καθιστούν μια τέτοιου είδους ενορχήστρωση μάλλον απίθανη – Όχι αναγκαστικά από
«καλοσύνη» των αρχών, αλλά απλώς γιατί όλα δείχνουν ότι δεν χρειάστηκε.

Δεν είναι ανάγκη να είναι κανείς Ντοστογιέφσκι για να καταλάβει ότι για να
διενεργηθούν πράξεις σαν αυτές που αποδίδονται στη 17Ν απαιτείται ένας ειδικός
ανθρώπινος ψυχισμός. Πίστη στη δράση αλλά και στη βία, οραματική προσέγγιση
της κοινωνίας αλλά και αυτοτύφλωση όσον αφορά την πραγματικότητά της,
συνωμοτικότητα που δημιουργεί ισχυρότατους εσωτερικούς δεσμούς αλλά και
αποκόπτει από τον έξω κόσμο, εκπόνηση κωδίκων δράσης και τιμής που καμία σχέση
δεν έχουν με τους παραδοσιακούς, σταδιακή δημιουργία ψυχολογίας μαζί τιμωρού
και ήρωα, κυνηγού και κυνηγημένου, εκπρόσωπου μιας άλλης τάξης αλλά και
βέβαιου θύματος της καθεστηκυίας, αν ποτέ πέσει στα χέρια της. Ο ψυχισμός
αυτός γίνεται τόσο πιο πολύ δεύτερη φύση, όσο οι φορείς του έχουν μεγαλύτερη
συμμετοχή στις ενέργειες και αποφάσεις μιας τέτοιας οργάνωσης.

Όλα δείχνουν ότι κάτι τέτοιο συνέβη με τον άνθρωπο από τον οποίο ξεκίνησαν
όλα. Κι όλα επίσης δείχνουν ότι το σοκ από την αποτυχία στην απόπειρα του
Πειραιά και από τη σύλληψη ήταν τόσο μεγάλο, που οδήγησε, σε μια σύντομη αλλά
κρισιμότατη πρώτη φάση, στην, ασυναίσθητη πιθανότατα, καταφυγή στη λύτρωση
μέσω της παραδοχής. Για ένα σκοτεινιασμένο από την αντάρα του σωματικού και
ψυχικού τσακίσματος δευτερόλεπτο, ο παγιδευμένος άνθρωπος είναι πολύ πιθανό να
μίλησε για να ξαλαφρώσει, να καθαρθεί αλλά και να μπορέσει να αντιμετωπίσει
τον εαυτό του.

Με το κρύωμα της πληγής, τη βελτίωση της υγείας του και, ιδίως, την εμφάνιση
στο προσκήνιο συντρόφων του που κράτησαν πιο πιστή στις αρχές της οργάνωσης
στάση, είναι και πάλι ανθρώπινο ο συγκεκριμένος ψυχισμός να εισήλθε στη φάση
ντροπής για την αδυναμία του κι ανάγκης να βρεθεί αλληλέγγυος με εκείνους που
του θύμιζαν για ποιο πράγμα αγωνιζόταν. Μόνο που, εν τω μεταξύ, ο κύβος, και
για εκείνον και για την οργάνωση είχε ριφθεί. Δεν φαίνεται σε τι θα
χρειάζονταν ψυχοφάρμακα, όταν ο ίδιος του ο εαυτός αποδεικνυόταν τόσο εύγλωττο
χημικό εργαστήριο της ανθρώπινης τρωτότητας. Η ψυχή του πράγματι υπέφερε στη
δοκιμασία. Αλλά δεν έχει παρά να ψάξει μέσα του για να καταλάβει το γιατί.

Ο δικηγόρος Κώστας Β. Μποτόπουλος είναι διδάκτωρ του Συνταγματικού Δικαίου.