Μου λείπουν τα μπουζούκια!

Οι παίκτες και κυρίως οι φίλαθλοι της Μπαρτσελόνα πανηγύρισαν σαν μικρά παιδιά τον τίτλο της Ευρωλίγκας. Ο Ντέγιαν Μποντίρογκα ήταν καταλυτικός παράγοντας

«Γεννήθηκε» το 1926. Συμμετείχε σε επτά φάιναλ-φορ. Από το 1984 προκρίθηκε σε
πέντε τελικούς και από τότε, εδώ και 19 χρόνια, ζούσε και ανέπνεε με ένα
όνειρο. Να κατακτήσει επιτέλους τον κορυφαίο ευρωπαϊκό τίτλο. Η (Μπανκο ντι)
Ρόμα το 1984, η Γιουγκοπλάστικα το 1990 στη Σαραγόσα και το 1991 στο Παρίσι, ο
Παναθηναϊκός το 1996, επίσης στο Παρίσι, και ο Ολυμπιακός το 1997 στη Ρώμη,
έφθασαν τους Καταλανούς στα πρόθυρα της πτώσης από τους πύργους που δεσπόζουν
στην πανέμορφη «Plaza d’ Espagna».

Όμως το καλοκαίρι ήρθε στη Βαρκελώνη ο Ντέγιαν Μποντίρογκα για να στείλει τους
Ισπανούς ακόμη πιο ψηλά. Στον έβδομο ουρανό… «Ειλικρινά νομίζω ότι δεν
έχουμε καταλάβει τι σημαίνει γι’ αυτούς τους ανθρώπους η επιτυχία της ομάδας
μας. Έχουν γευτεί τόση πίκρα. Περίμεναν τόσα χρόνια αυτή τη στιγμή, που εγώ
πιστεύω πως δεν μπορώ να αντιληφθώ τη σημασία που έχει αυτός ο τίτλος για τους
φίλους της ομάδας μου. Το έβλεπα στα μάτια τους, όλες αυτές τις ημέρες που
πλησίαζε το φάιναλ-φορ. Στον τελικό γυάλιζαν! Είμαι πολύ χαρούμενος που τους
έκανα ευτυχισμένους», μας εξήγησε βγαίνοντας από τα αποδυτήρια της
Μπαρτσελόνα, ο κορυφαίος παίκτης του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Ο μόνος, μετά τον
Τόνι Κούκοτς (1990, ’91, ’93), που κατέκτησε για δεύτερη φορά τον τίτλο του
MVP του F4.

Τέταρτος τελικός στη σειρά. Τρίτο τρόπαιο. Η ερώτηση εύλογη: Ποιος τίτλος ήταν
ο δυσκολότερος; «Ο καθένας έχει τη μοναδικότητά του, τη δυσκολία του, τη δική
του ξεχωριστή γλυκιά γεύση. Το 2000 στη Θεσσαλονίκη ήταν η χαρά και η ευτυχία
της πρώτης μου φοράς. Σε μια μοναδική και αξέχαστη ατμόσφαιρα. Πέρυσι στην
Μπολόνια, ήταν η πρόκληση να νικήσεις μια σπουδαία ομάδα, την Κίντερ, μπροστά
στο κολασμένο κοινό της. Από τις τέσσερις ομάδες, μας θεωρούσαν το
αουτσάιντερ. Κι όμως στεφθήκαμε πρωταθλητές Ευρώπης. Τώρα είναι η πρώτη φορά
μιας ιστορικής ομάδας, όπως η Μπαρτσελόνα. Σίγουρα και οι επόμενοι τίτλοι που
θα κατακτήσει η ομάδα θα είναι σημαντικοί, αλλά αυτός θα είναι αξέχαστος γιατί
είναι ο πρώτος. Δεν μπορώ, λοιπόν, να μπω στη διαδικασία της σύγκρισης».

«Ο Πέσιτς είναι σπουδαίος προπονητής». Ο Μποντίρογκα απένειμε τα εύσημα στον Γιουγκοσλάβο τεχνικό

Τι έλειπε τόσα χρόνια από την Μπαρτσελόνα; Η απάντηση που δίνουν
όλοι οι Καταλανοί είναι ότι έλειπε ο Μποντίρογκα.

«Δεν ήμουν στην ομάδα τα προηγούμενα χρόνια για να ξέρω…», απαντά γελώντας
και συνεχίζει: «Δεν νομίζω ότι είναι αυτή η σωστή απάντηση. Ο Φούτσκα έκανε
εκπληκτικά παιχνίδια. Υπάρχουν παίκτες τεράστιας αξίας. Ο Ναβάρο, ο
Γιασικεβίτσιους, ο Ντελα Φουέντε… Και φυσικά ο κόουτς. Ο Πέσιτς μάς
προετοίμασε με απίστευτο τρόπο. Είναι σπουδαίος προπονητής. Συμμετέχει στον
αγώνα κατά τη διάρκειά του. Τον διαβάζει, τον καταλαβαίνει και τον καθοδηγεί!
Αυτό που έκανε στην άμυνα, με τους δύο ψηλούς και τον Φούτσκα στην περιφέρεια
της ζώνης, ήταν τρομερό κόλπο».

Η λέξη τελικός τι σημαίνει για εσένα; Έχεις μια μοναδική συνέπεια
στα ραντεβού σου με αυτούς.

«Ειλικρινά δεν μπορώ να δώσω μια απάντηση σε αυτό. Ξέρω τι εννοείς. Εγώ
προετοιμάζομαι και νιώθω όπως και σε όλα τα άλλα παιχνίδια. Τώρα πώς εξηγείται
ότι μπορεί σε έναν ημιτελικό, ή σε μια φάση αγώνων να μην αποδώσω τόσο καλά
όσο στον τελικό δεν το ξέρω».

Όταν εγκαταλείψεις την ενεργό δράση, εκτός από το να κατακτάς τους
τίτλους τι άλλο θα σου λείψει;

«Μα, το ίδιο το μπάσκετ. Ξεκίνησα να παίζω μπάσκετ γιατί το διασκέδαζα. Το
αγαπούσα. Ακόμα και τώρα λοιπόν, το διασκεδάζω, το αγαπάω. Λατρεύω το
συναίσθημα να παίζω μπροστά σε κόσμο, να νικάω, να κάνω τους θεατές να
χαίρονται και να απολαμβάνουν τις στιγμές».

Άρα, όταν σταματήσεις μπορεί να επιστρέψεις για την αγάπη σου για το
μπάσκετ όπως ο Τζόρνταν…

«Δεν ξέρω, πάντως σίγουρα θα σταματήσω πριν από τον Τζόνι», αποκρίθηκε ο
Μποντίρογκα βλέποντας στο βάθος του διαδρόμου τον συμπαίκτη του στον
Παναθηναϊκό, Τζόνι Ρότζερς να περιμένει να του πάρει συνέντευξη! Το πείραγμα
δεν σταμάτησε εκεί. «Ο άνθρωπος είναι απίστευτος. Στα 37 του παίζει και βάζει
10-20 πόντους σε κάθε ματς. Και στα 40 του έτσι θα είναι. Εγώ δεν υπάρχει
περίπτωση να καταφέρω να φθάσω ως εκεί», είπε ο Σέρβος σούπερ-σταρ, που πριν
μας αποχαιρετήσει για να πάει στα επινίκια της ομάδας του, θυμήθηκε ξανά την
Ελλάδα και μίλησε στη γλώσσα μας: «Εδώ είναι όλα εντάξει. Τα έχω όλα. Το μόνο
που λείπει είναι τα μπουζούκια, ρε παιδιά. Να είχαμε λίγο Αντωνάκη (Ρέμο)
απόψε και λουλούδια να τα σπάσουμε. Τι να κάνουμε όμως; Θα έρθω μετά το
πρωτάθλημα και θα το γιορτάσουμε με τους φίλους μου στην Ελλάδα». Ποιο
πρωτάθλημα όμως Ντέγιαν; «Κοίτα, δεν θα είμαι στα επινίκια, γιατί η γιορτή
ανήκει σε αυτούς που θα το έχουν κατακτήσει. Όμως μετά μπορούμε να
πανηγυρίσουμε με τα παιδιά…», είπε ο «Ντέκι». Αυτή τη φορά δεν τραγούδησε
όπως πέρυσι στην Μπολόνια το γνωστό (μπασκετικό) σύνθημα των «πράσινων»
οπαδών, αλλά άφησε το υπονοούμενό του…

ΕΙΠΑΝ:

Σβέτισλαβ Πέσιτς: «Το μπάσκετ είναι εύκολο παιχνίδι. Πέντε εναντίον
πέντε. Αν έχεις και τον Ντέγιαν στην ομάδα, γίνεται ευκολότερο…».

Πο Γκασόλ: «Είναι μοναδικός. Δημιουργεί φάσεις με μια απίστευτη άνεση
και είναι πραγματικός ηγέτης».

Τζόνι Ρότζερς: «Όποιος θέλει να κατακτήσει την Ευρωλίγκα, δεν έχει
πολλά πράγματα να κάνει. Απλά να υπογράψει τον Ντέγιαν».

Ετόρε Μεσίνα: «Η Μπαρτσελόνα έπαιξε πολύ καλά την άμυνα ζώνης, όμως
είχε και τον Μποντίρογκα που έκανε πολλά πράγματα στο γήπεδο. Σκόραρε, πάσαρε,
μάζευε ριμπάουντ, έτρεχε την ομάδα του, την ηρεμούσε. Για την ακρίβεια τα
έκανε όλα».

ΦΑΪΝΑΛ ΦΟΡ ΒΑΡΚΕΛΩΝΗΣ 2003

Αυτοί που «σφράγισαν» τη 16η διοργάνωση

Πάει και αυτό. Το 16ο φάιναλ-φορ ανήκει πλέον στην ιστορία και αναμφίβολα ο…
εξορκισμός από την Μπαρτσελόνα των «φαντασμάτων» που την κυνηγούσαν, μαζί με
το νέο κατόρθωμα του «serial killer» του ευρωπαϊκού μπάσκετ, Ντέγιαν
Μποντίρογκα, είναι τα γεγονότα που χαρακτήρισαν τη διοργάνωση της Βαρκελώνης.
Στο εντυπωσιακό Παλαού Σαν Ζόρντι και την πόλη της Καταλονίας όμως είδαμε και
άλλα πράγματα…

Το βρέφος μπουσουλάει. Η ULEB βρίσκεται στη νηπιακή ηλικία της, όμως
«παίζοντας»… εντός έδρας περιμέναμε καλύτερη οργάνωση.

Ελλάς; Απούσα. Στον μικρόκοσμό τους ζουν οι παράγοντες του
ελληνικού μπάσκετ. Δεν είδαμε κανέναν εκπρόσωπο του ΕΣΑΚΕ (μέλος της ULEB),
ούτε φυσικά της άσπονδης φίλης, ΕΟΚ.

Η επιστροφή της «αρκούδας»! Το… ξύλο της αρκούδας (ευτυχώς) δεν το
είδαμε. Είδαμε όμως την ίδια την «αρκούδα» να επιστρέφει. Ο Ντούσαν Ίβκοβιτς
«κτίζει» τη νέα ΤΣΣΚΑ Μόσχας με ορίζοντα το 2005 (φάιναλ-φορ Μόσχας).

Χαμηλές πτήσεις. Ελληνικό χρώμα στη διοργάνωση έδωσαν οι Χατζηβρέττας,
Παπαλουκάς (ΤΣΣΚΑ), Κακιούζης (Σιένα). Η ατυχής συγκυρία τους ήθελε και τους
τρεις να υποπίπτουν σε μοιραία λάθη.

Ένα αστέρι γεννιέται. Ο Σπύρος Μαγκουνής της ΑΕΚ έκλεψε την παράσταση
στο τουρνουά εφήβων και ανακηρύχθηκε MVP. Ας ελπίσουμε πως σε 5-6 χρόνια δεν
θα μιλάμε για ένα ακόμη ταλέντο που χάθηκε. Αρκεί να δουλέψει.

Τρίποντα στη δημοσιογραφία. Στην Ισπανία το επάγγελμα σύντομα θα
περάσει κρίση… Αστειευόμαστε. Απλά τα νέα μέλη του κλάδου είναι λαμπερά,
αφού εδώ αξιοποιούν τους παλαίμαχους παίκτες.