ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Σαν πρόβατο… χωρίς αναισθητικό…

Σαν πρόβατο… Έτσι, χωρίς υπερβολή, αισθάνεσαι, αν χρειασθεί να υποβληθείς σε
κάποια γυναικολογική εγχείρηση ημερήσιας νοσηλείας – από άμβλωση έως
διαγνωστική μικροεπέμβαση – σε ελληνικό μαιευτήριο (ναι, αυτά τα «λουξ», με τα
σούπερ κτίρια και τα σούπερ μηχανήματα).

Στοιβαγμένες ομαδικά σε μια αίθουσα, οι ταλαιπωρημένες γυναίκες κείτονται μετά
την έξοδό τους από το χειρουργείο στα φορεία τους, η μία δίπλα στην άλλη,
βογκώντας, ή σωπαίνοντας από τον σωματικό πόνο ή τη θλίψη, με τις ομόφυλές
τους νοσηλεύτριες να φέρονται αδιάφορα, άγαρμπα, σκληρά, απαράδεκτα.

«Τι να σου πρωτοπώ;», μου λέει συνάδελφος, που αναγκάσθηκε να υποστεί πρόσφατα
αυτή την εμπειρία. «Ότι μίλαγαν για γκόμενους πάνω από το κεφάλι μου μέσα στο
χειρουργείο; Ότι μία από αυτές ήρθε βιαστική με κάτι σαν τρυπάνι από πάνω μου
– κατατρομάζοντάς με – για να ξεκινήσουμε την επέμβαση πριν ακόμα με πιάσει η
αναισθησία και χρειάσθηκε η αυστηρή παρέμβαση του γιατρού, για να σταματήσει
έως ότου κοιμηθώ; Ότι κουτσομπόλευαν πολύ δυνατά πάνω από τo κεφάλι μου, καθώς
συνερχόμουν από τη νάρκωση για τον τέως βασιλιά που ήταν εκείνες τις μέρες
στην Αθήνα, και οι δυνατές φωνές τους επέτειναν την κακή μου κατάσταση;»

Ο μονόλογος της φίλης ήταν ένας «καταρράκτης» ήρεμης αγανάκτησης: «Όταν τους
ζήτησα λίγο νερό, μου απάντησαν απότομα “δεν κάνει”, ενοχλημένες που διέκοψα
την κουβεντούλα τους, την οποία συνέχισαν απτότητες αμέσως μετά. Αισθανόμουν
σαν ένα κομμάτι κρέας, που με κρέμασαν στο τσιγκέλι και με παράτησαν!»

Οι επώδυνες μνήμες από δικές μου τέτοιες εμπειρίες ήρθαν κατά κύματα και
πλημμύρισαν το μυαλό μου. Και πήγα ακόμα παραπέρα: θυμήθηκα τις πρώτες μέρες
μετά τον τοκετό, όταν παρακαλούσα – δίνοντας κάθε φορά το απαραίτητο
«φακελάκι» – τις νοσηλεύτριες του πανάκριβου ιδιωτικού μαιευτηρίου να…
ξεβαρεθούν και να μου φέρουν το νεογέννητο μωρό μου να το θηλάσω! Ένα απλό και
αυτονόητο καθήκον τους, που το έκαναν πάντα σαν δυσβάσταχτη αγγαρεία (και σου
λένε μετά για ενθάρρυνση και προαγωγή του μητρικού θηλασμού!)…

Όσο και αν συζητάμε, όσο και αν γράφουμε χιλιάδες τεχνοκρατικές λέξεις για το
σύστημα Υγείας, αυτό που κυρίως χρειάζεται – είτε είναι ιδιωτικό είτε δημόσιο
– είναι η ανθρωπιά, η ζεστασιά, η συστηματική εκπαίδευση του προσωπικού του.
Τα άλλα έπονται…