Πρόσωπα Μακρύς περίπατος στην άγρια πλευρά

Λου Ρηντ. «Τα περισσότερα πρωινά ξυπνάω γελώντας, γιατί είμαι ακόμα εδώ…»

Ξεκίνησε σε μια εποχή που τα πάντα έμοιαζαν δυνατά. Ήταν στα μέσα της
δεκαετίας του 1960 και ο καλλιτέχνης που ανέλαβε μάνατζερ του ροκ
συγκροτήματος Velvet Underground ήταν ο Άντυ Γουώρχολ. «Ήμουν εξαιρετικά
τυχερός που δούλεψα με κάποιον σαν εκείνον», λέει σήμερα ο Λου Ρηντ. «Ήταν μια
ιδιοφυΐα, κατά την ταπεινή μου γνώμη». Οι Velvets, με τα σκοτεινά διερευνητικά
τραγούδια του Ρηντ και τις αβάν-γκαρντ κλασικές επιρροές τους, έγιναν το πιο
σημαντικό συγκρότημα στον κόσμο. «Ήταν ο παράδεισος. Ήμασταν ενθουσιασμένοι
και περνούσαμε υπέροχα. Νέες ιδέες, όλα καινούργια σε κάθε στιγμή, Ο Άντυ
κατάφερνε τα πάντα, ήταν τόσο έξυπνος. Ό,τι άγγιζε, το μάγευε. Ήμουν αφάνταστα
τυχερός που μπλέχτηκα μαζί του».

Ο Λου Ρηντ μίλησε στον Ρίτσαρντ Γούλφσον των «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» για τον
Ντρέλλα, όπως αποκαλούσαν τον Γουώρχολ συντέμνοντας και ενώνοντας τις λέξεις
Ντράκουλα και Σιντερέλλα (Σταχτοπούτα): «Μου λείπει ο Άντυ. Ξέρεις, για να πας
από τον Γουώρχολ σ’ όλους τους υπόλοιπους είναι σαν να έχεις ξαφνικά να κάνεις
με ομιλούντες σκίουρους. Που με κάποιο τρόπο έμαθαν να δακτυλογραφούν! Ακόμη
και τώρα, ό,τι βλέπεις γύρω σου είναι Γουώρχολ. Όλοι που ντύνονται στα μαύρα,
τα μεταξωτά παραπετάσματα, εκείνα τα χρώματα, τώρα τα βλέπεις συνεχώς στις
διαφημίσεις. Είναι κρίμα που δεν είναι πια εδώ».

Αλλά και ο ίδιος ο Ρηντ τάραξε τα νερά, ίσως όσο και ο Γουώρχολ. Τραγούδια για
ηρωίνη, σαδομαζοχισμό και σεξουαλική αμφιταλάντευση ήταν σχεδόν άγνωστα πριν
καταπιαστεί εκείνος με τα θέματα αυτά. «Walk on the Wild Side», «Street
Hassle», «Waiting for the Man»: «Μερικά είναι τόσο πραγματικά, που είναι θαύμα
ακόμη και το ότι βρίσκομαι σήμερα εδώ – και γι’ αυτό, τα περισσότερα πρωινά,
ξυπνάω γελώντας». Σαν αντίδοτο σ’ όλα αυτά τα χρόνια των καταχρήσεων, έχει
βρει το Τάι Τσι. Όσο για την καριέρα του, ξεκίνησε την Τετάρτη περιοδεία στη
Βρετανία από το Μπράιτον που θα ολοκληρωθεί στις 28 Μαΐου στο Μπάρμπικαν Χωλ
του Λονδίνου. Αλλά μοιάζει να θέλει να την μειώσει. «Ο Άντυ έλεγε πως ήμουν
τεμπέλης. Προσπαθώ να μην είμαι τεμπέλης». Και τα δεκάδες άλμπουμ, τα κλασικά
τραγούδια του, οι καλλιτεχνικοί του θρίαμβοι; «Όλα αυτά είναι πραγματικά ένα
μεγάλο τίποτα. Έπρεπε να είχα κάνει τα πενταπλάσια. Μαγικές ιδέες του είδους
που σε αφήνουν άναυδο δεν παρουσιάζονται πολύ συχνά». Μήπως είναι δύσκολο να
κάνει καινούργια δουλειά επειδή νιώθει βαριά στους ώμους του την κληρονομιά
των Velvet Underground; «Δεν έχω τίποτε στους ώμους μου. Δεν δίνω δεκάρα γι’
αυτό και ουδέποτε έδωσα. Θέλω απλώς να διασκεδάζω».