Ο Ιός του Ανέμου

– ΚΛΕΙΣΕ την πόρτα γρήγορα! Κλείσε, κλείσε, κλείσε, κλείσε.

– Τι έγινε;

– Ένα κίτρινο ανθρωπάκι. Κλείσε, κλείσε, κλείσε, κλείσε!

– Κίτρινο;

– Κατακίτρινο. Κροκί!

– Πού;

– Στο περίπτερο. Δίπλα μου. Κολλητά μου. Αγόραζε τηλεκάρτα.

– Τι σόι κίτρινο;

– ΚΙΝΑ; Χονγκ Κονγκ; Ιαπωνία; Η Φιλιππινέζα της κυρίας Κουρτόγλου; Ο
Τάσος με τον ίκτερο; Ο Ντέμης Νικολαΐδης με τη φόρμα της ΑΕΚ; Δεν ξέρω. Δεν
έκατσα να το εξακριβώσω. Είδα την κιτρινίλα κι έκοψα ρόδα μυρωμένα.

– Πώς να τους ξεχωρίσεις; Όλοι ίδιοι είναι αυτοί. Οι κίτρινοι είναι κίτρινοι,
οι μαύροι μαύροι κι οι Αλβανοί κλέφτες. Όχι ότι είμαι ρατσίστρια, οι
στατιστικές το λένε.

– Λες να τον είχε τον ιό;

– Όλοι οι κίτρινοι τον έχουν τον ιό. Όχι ότι είμαι ρατσίστρια, οι στατιστικές
το λένε.

– ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ; Από πού να προφυλαχτείς; Εντάξει, μην πας στο Σινικό
Τείχος – λες και το ‘χα στο πρόγραμμα. Ούτε περίπτερο πλέον; Ούτε;

– Κάνε στοκ τα πακοτίνια και χέσε τις εφημερίδες.

– ΕΔΩ ΒΓΗΚΕ ο άλλος στην τηλεόραση προχτές κι έλεγε ότι κολλάει κι από
τα πόμολα. Της πόρτας το πομολάκι, σου λέει, μπορεί να είναι φορέας.

– Το πόμολο;

– Εμείς τα καταργήσαμε στο σπίτι. Τόσα λεφτά τζάμπα στις λαβές τις μπρονζέ.
Μπαίνουμε τουαλέτα και ουρλιάζουμε ο ένας στον άλλον να ‘ρθει να μας
ξελευτερώσει. Όλη η πολυκατοικία ξέρει κάθε πότε πάμε για κατούρημα.

– Γιατί, το κουμπί του ασανσέρ καλύτερο είναι;

– Ο ΦΟΝΙΑΣ; Για τον φονιά μιλάς; Τον Γιάννη τον φονιά, παιδί μιας
Πατρινιάς; Τον δράκο; Τον κατά συρροήν;

– ΕΓΩ ΔΕΝ το πατάω με το δάχτυλο πλέον. Βγάζω τη γόβα και του στουμπώνω
το τακούνι. Δεύτερο πατάω, τέταρτο με πάει. Ισόγειο πατάω, ρετιρέ καταλήγω.
Ώρες αυτό τώρα. Μπαίνω στο ασανσέρ και ταξιδεύω για να ξεχάσω.

– Προχτές που τρώγαμε, έβηξε ο Παναγιώτης.

– Έβηξε ο Παναγιώτης;

– Καραέβηξε. Γκάχ – γκουχ, του θανάτου ένα πράμα.

– Να τον χτυπούσατε στην πλάτη, να του δίνατε ένα νεράκι…

– ΤΕΤΟΙΑ ΩΡΑ, τέτοια λόγια. Τον παρατήσαμε σύξυλο στην κουζίνα και
χιμήξαμε για πετσέτες. Πετσέτες, σεντόνια, μαξιλαροθήκες με αρχικά, όλα τα
προικιά της μάνας μου στη μούρη. Εκ των υστέρων – και αφού είχε γίνει μπλαβής
– απεδείχθη ότι δεν ήταν ιός. Ψαροκόκαλο ήταν.

– Εμείς, πάντως, κυκλοφορούμε με μάσκες στο σπίτι. Προχτές ήμουνα με τον άντρα
μου στο σαλόνι. Τρία τέταρτα έβριζα την πεθερά μου στον Αντρέα. Μέχρι που
προέκυψε ότι ο Αντρέας ήταν η πεθερά μου.

– Έχουν αυτό το air de famille και με τη μάσκα τούς μπέρδεψες…

– Ο ΕΝΑΣ ΙΟΣ πίσω απ’ τον άλλον. Την πέσαμε στον πλανήτη; Μας την
πέφτει κι αυτός! Τον καταστρέφουμε; Μας καταστρέφει! Τον εκδικούμαστε; Μας
εκδικείται! Μάχαιραν έδωκας, μάχαιραν θα λάβεις. Αγχώθηκα!

– Φταίμε εμείς;

– Εσύ κι εγώ προσωπικά; Ουδόλως!

– Οπότε τι αγχώνεσαι; Βάλε τη μάσκα και γρήγορα γιατί αρχίζει το ΤΗΕ WALL.