Η ευφορία έδωσε τη θέση της στον θυμό

ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΣ

Με συγκίνηση αλλά και θυμό, με νοσταλγία αλλά και οργή για τα παιχνίδια των Τουρκοκυπρίων, συνεχίζεται η ανταλλαγή επισκέψεων από τις δύο μεριές

Στην Αμμόχωστο, στην κεντρική πλατεία, δεσπόζει ένα τεράστιο άγαλμα. Στην
κορυφή, η μορφή του Κεμάλ και από κάτω τα «παιδιά» του: νέοι, γυναίκες,
στρατιώτες, αγρότες. Γύρω γύρω οι σημαίες: η τουρκική, η σημαία του
ψευδοκράτους και η σημαία των Γκρίζων Λύκων, την οποία συναντάς παντού στα
Κατεχόμενα.

Ένα άλλο άγαλμα, με τρία δελφίνια που παίζουν, σε υποδέχεται στην παραλία της
Αμμοχώστου. Το ξενοδοχείο «Κωνστάντια» έχει μετονομαστεί σε «Palm Beach». Το
πάρκινγκ είναι γεμάτο με ελληνοκυπριακά αυτοκίνητα. Η θέα είναι μαγευτική. Οι
αμμουδιές της Αμμοχώστου έχουν γεμίσει από Ελληνοκυπρίους που κάνουν τη βόλτα
τους. Στο βάθος, η νεκρή περιοχή με τα άδεια ξενοδοχεία (κάποια με εμφανή
ακόμη τα σημάδια από τους βομβαρδισμούς του ’74), που περιμένουν ματαίως τους
τουρίστες.

Ματαίως; Χθες μία από τις μεγαλύτερες κυπριακές εφημερίδες, «Ο Πολίτης»,
δημοσίευσε για πρώτη φορά διαφήμιση τουρκοκυπριακών ξενοδοχείων, γεγονός που
προκάλεσε πολλές και έντονες συζητήσεις. «Δεν είναι αρκετά ταπεινωτικό να
πρέπει να δείξω διαβατήριο στη χώρα μου;», αναρωτιέται ο Γιαννάκης Οικονόμου:
«Τώρα θα πρέπει και να πληρώσω τους κατακτητές;».

Στα καζίνο. Οι πληρωμές γίνονται, όμως, και με άλλο τρόπο. Μέσα στην
ευφορία από το ξύπνημα των αναμνήσεων, τα αγκαλιάσματα Τούρκων και Ελλήνων και
την αίσθηση ότι για πρώτη φορά έπειτα από τρεις δεκαετίες μπορεί κανείς να
φτάσει από την Πάφο στην Καρπασία, αρκετοί είναι αυτοί που περνούν στην
κατεχόμενη πλευρά για να επισκεφθούν ένα από τα πολλά καζίνα. Υπολογίζεται ότι
μέσα στις πέντε πρώτες ημέρες οι Ελληνοκύπριοι ξόδεψαν περισσότερα από 2,5
εκατ. δολάρια στα καζίνα του ψευδοκράτους…

Και από την άλλη, οι ανθρώπινες ιστορίες συγκλονίζουν. Όπως αυτή του
Τουρκοκυπρίου που πήγε στο ελληνικό χωριό Κελοκέδαρα για να συναντήσει τον
Ελληνοκύπριο που είχε αποπειραθεί να τον σκοτώσει πριν από 40 χρόνια και να
συμφιλιωθεί μαζί του. Στις ταραχές του ’64 ο Τουρκοκύπριος με δύο συγχωριανούς
του προσπάθησαν να παρακάμψουν τα ελληνικά χωριά της περιοχής, αλλά οι
κάτοικοι τους έπιασαν και τους λιθοβόλησαν. Ο σημερινός επισκέπτης ήταν ο
μόνος που είχε επιζήσει τότε και έψαχνε τον άνθρωπο ο οποίος τον είχε
συλλάβει. Όταν έμαθε ότι πέθανε πριν από δύο μήνες, ζήτησε να τον συγχωρέσει ο
Θεός και προέτρεψε τους νεαρούς θαμώνες στο καφενείο του χωριού να προχωρήσουν
μπροστά «χωρίς να κοιτάζουν πίσω».

Κάπως έτσι, με συγκίνηση αλλά και θυμό, με νοσταλγία αλλά και οργή για τα
παιχνίδια των Τουρκοκυπρίων, συνεχίζεται η ανταλλαγή επισκέψεων από τις δύο
μεριές. Μόνο που σιγά σιγά ο σκεπτικισμός αυξάνεται.

«Δεν ξεχνάμε». Όπως της κυρίας που βγήκε στο ραδιόφωνο για να
περιγράψει την επίσκεψη στο πατρικό της σπίτι στην Κερύνεια: «Το λιμάνι της
Κερύνειας ήταν γεμάτο Κυπρίους που έπιναν καφέ και έτρωγαν ψάρια. Ωραίο αυτό.
Αλλά στο Πεντεμίλι, όπου έγινε η απόβαση των Τούρκων και όπου πήγα για να
θυμηθώ τα όσα έγιναν και αυτούς που σκοτώθηκαν, δεν είδα κανέναν Κύπριο. Μήπως
ξεχνάμε;».

«Ξεχνάμε», λέει ο 25χρονος Κωνσταντής: «Προχθές Ελληνοκύπριοι προσπάθησαν να
βγάλουν από το “Λήδρα Παλλάς” τις φωτογραφίες του Σολωμού και του Ισαάκ.
Παίρνουμε βίζες από το “Ανεξάρτητο Κράτος της Βορείου Κύπρου”. Παίζουμε στα
καζίνα τους. Κι όμως, όταν πήγαινα σχολείο όλα τα τετράδιά μου είχαν πάνω τη
ματωμένη Κύπρο κι έγραφαν με κεφαλαία “ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ”».