ο υποψήφιος ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟΣ «Κάμψη στον κατασκευαστικό τομέα μετά το 2004»

Η ευχαρίστηση που του προσφέρει η δημιουργία είναι αυτό που τον έχει
κρατήσει περισσότερο από τέσσερις δεκαετίες στο επάγγελμα. «Αισθάνομαι μεγάλη
ικανοποίηση όταν δοκιμάζω ένα μηχάνημα και το βλέπω να δουλεύει. Ακόμα κι αν
δεν είμαι αυτός που “γέννησε” την ιδέα…», λέει ο κ. Κώστας Αλεξόπουλος,
μηχανολόγος-ηλεκτρολόγος και πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Ενώσεων
Μηχανικών (FEANI). Πάντα του άρεσε να ασχολείται με τα μηχανήματα. Ήθελε να
ψάχνει και να βρίσκει απαντήσεις στο πώς και γιατί δουλεύουν. Αυτό ήταν,
ουσιαστικά, που τον ώθησε να ασχοληθεί με το επάγγελμα του μηχανολόγου – ηλεκτρολόγου.

«Στις αρχές της δεκαετίας του ’60, οι συνθήκες ήταν πολύ καλύτερες για έναν
μηχανολόγο-ηλεκτρολόγο», τονίζει στον «ΥΠΟΨΗΦΙΟ» ο κ. Αλεξόπουλος. «Υπήρχαν
μόνο 7.000 μηχανικοί στην Ελλάδα, η βιομηχανία παρουσίαζε άνοδο, ενώ δεν
υπήρχε θέμα ανεργίας… Οι ευκαιρίες που δίνονταν στους νέους επαγγελματίες
ήταν πάρα πολλές. Ακόμα και οι θέσεις σε μεγάλους οργανισμούς του Δημοσίου,
όπως στη ΔΕΗ ή τον ΟΤΕ, είχαν τότε ακόμα και επιστημονικό ενδιαφέρον».

Ο ίδιος μάλιστα άδραξε την ευκαιρία και ασχολήθηκε με πολλούς τομείς. Έχει
μελετήσει και σχεδιάσει από εγκαταστάσεις (ηλεκτρονικές – πλοήγησης)
αεροπλάνων, ελικοπτέρων έως και κομμάτια δορυφόρου. Ασχολήθηκε επίσης με τη
βιομηχανία μετάλλου, ενώ τα τελευταία χρόνια είναι ελεύθερος επαγγελματίας –
μελετητής εγκαταστάσεων (system engineering) στον χώρο των κατασκευών.

Οι αυριανοί συνάδελφοί του όμως τι θα αντιμετωπίσουν βγαίνοντας στην αγορά
εργασίας; Παρά το γεγονός ότι η γενική εικόνα στον χώρο είναι θετική, ο κ.
Αλεξόπουλος προβλέπει ότι το «αύριο» του μηχανολόγου-ηλεκτρολόγου θα είναι
δύσκολο. «Η κατάσταση έχει αλλάξει. Στο μέλλον αναμένεται να παρουσιαστούν
προβλήματα, γιατί ο κατασκευαστικός τομέας θα παρουσιάσει κάμψη μετά το 2004
και δεν θα μπορέσει να απορροφήσει τον μεγάλο αριθμό επαγγελματιών». Τονίζει
μάλιστα ότι οι προοπτικές του επαγγέλματος θα ακολουθούν πάντα τις προοπτικές
της χώρας. «Εάν δηλαδή η Ελλάδα δεν αναπτύξει τον παραγωγικό τομέα θα είναι
χαμένο και το επάγγελμα».

Βεβαίως, το κύρος των Ελλήνων μηχανικών δεν κινδυνεύει. «Οι μηχανικοί μας
εξακολουθούν σε ατομικό επίπεδο να έχουν καλό όνομα. Ωστόσο, ως χώρα είμαστε
πίσω στον παραγωγικό και τεχνολογικό τομέα σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη και
μάλιστα δεν κλείνουμε και την ψαλίδα», σημειώνει.

Έχοντας στην πλάτη του 42 χρόνια στον χώρο, συμβουλεύει τους μελλοντικούς
επαγγελματίες να είναι προετοιμασμένοι και για… άγρια ωράρια. «Ειδικά για
τους ελεύθερους επαγγελματίες η εργασία πέραν του κανονικού ωραρίου – δηλαδή
περίπου 12 ώρες – είναι κανόνας. Λιγότερες είναι οι ώρες στις κατασκευές.
Πάντως, για όσους ασχολούνται με την παραγωγή το σίγουρο είναι ότι δεν υπάρχει
περιορισμός στο ωράριό τους».

Οι αμοιβές είναι όμως ανάλογες των ωραρίων; «Σήμερα είναι καλές, αλλά όχι
καλύτερες σε σύγκριση με αυτές των οικονομικών επαγγελμάτων», λέει. Καλύτερα
είναι τα πράγματα για τους μηχανικούς με μεταπτυχιακό στα οικονομικά, καθώς
είναι «ελκυστικότεροι για τους εργοδότες λόγω του διαφορετικού τρόπου σκέψης
τους».

Όσο για τις απαιτήσεις του επαγγέλματος, αναφέρει ότι είναι απαραίτητο για τον
επαγγελματία να «ενημερώνεται συνεχώς για τις εξελίξεις. Να διαβάζει, να
πληροφορείται. Στη δική μου καριέρα, η τεχνολογία έχει αλλάξει τέσσερις φορές.
Φαντάσου να μην παρακολουθούσα τις αλλαγές… Ένας επαγγελματίας είναι
υποχρεωμένος να το κάνει. Αλλιώς κινδυνεύει να μείνει πίσω».

Αρνητικά στο επάγγελμα δυσκολεύεται να εντοπίσει. Ίσως γιατί η αίσθηση της
δημιουργίας που δίνει το επάγγελμα, όπως λέει, υπερκαλύπτει κάθε μειονέκτημα.
«Είσαι σε ένα επάγγελμα που χτίζει το αύριο, την εξέλιξη. Βρίσκεσαι σε έναν
χώρο που βοηθάει την κοινωνία να ζήσει καλύτερα, είτε αυτή η βοήθεια αφορά τον
τομέα της ενέργειας είτε των καταναλωτικών αγαθών».

Δίνει και μία συμβουλή σε όσους σκέπτονται να ακολουθήσουν τη δουλειά τού
μηχανολόγου-ηλεκτρολόγου: «Να αγαπήσουν το επάγγελμα και να μην το
αντιμετωπίσουν μόνο ως βιοποριστικό. Αν θέλουν να βγάλουν εύκολα χρήματα και
να περνάνε καλά, ας μην το ακολουθήσουν…».