Οι άγιοι που καπνίζουν χασίς

Οι άγιοι άνθρωποι του Κατμαντού έχουν ένα παράξενο μυστικό, και αυτό δεν
μπορούν να το μοιραστούν με υπερευαίσθητους. Ο Χαντεσβάρ-μπάμπα στεκόταν στο
ένα πόδι επί έξι χρόνια. Κι έδειχνε εξαιρετικά ευδιάθετος, αλλά αυτό πάλι
μπορεί να οφειλόταν στη μεγάλη ποσότητα χασίς που είχε καπνίσει τις τελευταίες
ημέρες.

«Άγιος άνθρωπος». Ο Χαντεσβάρμπάμπα στεκόταν στο ένα πόδι επί έξι χρόνια λέει η Ισαμπέλα Τρι για τον «άγιο» που συνάντησε στο Κατμαντού (φωτό αρχείου)

Ήταν σκεπασμένος από την κορυφή ώς τα νύχια με στάχτη και ήταν γυμνός εκτός
από ένα μικροσκοπικό κομμάτι λινό ύφασμα που κρεμόταν γύρω από τη μέση του.

Το ένα του πόδι ήταν περασμένο σε ένα κρεμαστάρι και έγερνε πάνω από ένα ράφι
κρεμασμένο σε ένα δέντρο.

«Έλα και θα σου δώσω τίκα», έγνεφε προς το μέρος μας βυθίζοντας το χέρι του σε
ένα βάζο με στάχτη, κάνοντας ευχές στη θεότητα Σίβα. Αφού άφησε ένα αποτύπωμα
με στάχτη στα κούτελά μας, μας έδειξε να καθήσουμε και κάλεσε τον μπιστικό του
να μας προσφέρει τσίλαμ.

Να καπνίζεις χασίς, είναι κάτι σαν υποχρέωση για τους σανού, τους άγιους
ανθρώπους δηλαδή, και αποτελεί μέρος της διαδικασίας για το ντάρσαμ – το
υπέρτατο δώρο της επικοινωνίας με τον Θεό. Έτσι για τρεις ημέρες του
Σιβαράτρι, οι αρχές του Νεπάλ που συνήθως επιδεικνύουν «μηδέν ανοχή», κάνουν
τα στραβά μάτια στις παραβιάσεις του νόμου περί ναρκωτικών που σημειώνονται
στον αρχαίο χρυσό ναό του Πασουπατινάθ.

Εκατοντάδες χιλιάδες πιστοί προσέρχονται από ολόκληρο το Νεπάλ και την ινδική
υποήπειρο για να γιορτάσουν την επέτειο των γενεθλίων τής πλέον σεπτής αλλά
και αμφιλεγόμενης θεότητας του ινδουιστικού πανθέου – του Σίβα: τον Μεγάλο
Δημιουργό – Καταστροφέα, Εχθρό των Συνόρων, τον Πριαπιστή Ερημίτη, τον
Εκστατικό Παρανοϊκό και Ασκητή-Χρήστη. Πολλοί είναι εκείνοι που αντλούν τη
μοναδική ευκαιρία μέσα στην εμπνευσμένη θρησκευτική παραζάλη να έχουν και τη
δική τους άποψη για τον Θεό δοκιμάζοντας το απαγορευμένο, μέσα στους καπνούς
από το χασίς.

Πήλινη πίπα. Έμοιαζε εκτός τόπου να μην αποδεχθούμε την πρόσκληση του
Χαντεσβάρ-μπάμπα, αν και δεν μπορούσαμε να συγκρατήσουμε ένα κύμα γέλιου που
μας πλημμύριζε, καθώς μας περνούσαν την πήλινη πίπα. Τη διαδικασία
παρακολουθούσε ένα εκστατικό πλήθος πιστών, μαζί με τον φωτογράφο της
εφημερίδας «Katmandu Post». Είδαμε τη φωτογραφία την επομένη στην τελευταία
σελίδα κάτω από τον τίτλο «Δυτικοί τουρίστες δοκιμάζοντας την πρέζα». Ο δικός
μας μπάμπα, που στεκόταν στο ένα πόδι, δεν είναι κάτι το ξεχωριστό στο
Σιβαράτρι του Κατμαντού. Έφθασε ώς εδώ από το Μαντία Πραντές της Βόρειας
Ινδίας – ένα ταξίδι 50 ωρών με ένα παμπάλαιο λεωφορείο που αιωρείται στους
ορεινούς δρόμους – μονοπάτια στους πρόποδες των Ιμαλαΐων. Άλλοι σαντού –
εκατοντάδες μέτρησα – είχαν έρθει σαν αποδημητικά πουλιά επίσης,
πλημμυρίζοντας το Πασουπατινάθ, έναν από τους ιερότερους χώρους των
ινδουιστών.

Οι Έλληνες. Αυτοί οι «γυμνοί φιλόσοφοι» με τα κατακόκκινα μάτια, τις
μακριές άσπρες γενειάδες και τις τελετουργικές κινήσεις, έγιναν πρώτα γνωστοί
από τους Έλληνες που είχαν φθάσει στην Ινδία, γύρω στα 300 π.Χ. Αποτελούν
μέρος μιας αρχαίας ασκητικής παράδοσης: εξερευνητές του πνεύματος που έχουν
εγκαταλείψει την υλιστική κοινωνία και τα αγαθά της εγκαταλείποντας τις εστίες
τους και μετακινούνται στα ιερά πανηγύρια, από τον έναν τόπο στον άλλον. Και
στο μεσοδιάστημα γίνονται ασκητές-ερημίτες. Αν ένας σαντού συναντηθεί έστω και
τυχαία με τη μητέρα του, δεν θα πρέπει να δείξει πως την αναγνώρισε.

Επειδή βρίσκεται στη διαδικασία αποκοπής από όλους τους δεσμούς που τον
συνδέουν μ’ αυτό τον κόσμο, προετοιμαζόμενος για τον επόμενο. Είναι σαν ένας
«ζωντανός νεκρός». Πραγματικά, μερικοί από τους μπάμπα στο πανηγύρι έμοιαζαν
να βρίσκονται στο μεταίχμιο: ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο. Μερικοί από
αυτούς ήταν υπερβολικά αδύνατοι και έμοιαζαν να είναι έτοιμοι να μεταφερθούν
μαζί με τα πεσμένα φύλλα, στην παραμικρή πνοή του ανέμου. Οι περισσότεροι όμως
έδειχναν να κρύβουν στα κορμιά τους μια μοναδική ενεργητικότητα, όπως ο δικός
μας Χαντεσβάρ-μπάμπα που έδειχνε μεγάλη αυτοπεποίθηση.

«Ισχυρός φαλλός». Και τα πλήθη συνέχιζαν να συρρέουν και να περνούν
μπροστά από τον ναό για να προσκυνήσουν το λίνγκαμ (φαλλός), της θεότητας
Σίβα, με το φαλλικό σύμβολο ανορθωμένο. Και όταν κάποιος προσέφερε ένα
σημαντικό για την περίσταση ποσό, ο μπάμπα ανασήκωνε το ελάχιστο κομμάτι λινού
υφάσματος γύρω από τη μέση του και με μία περιστροφική κίνηση έθετε σε
λειτουργία μια σειρά από τελετουργικά κουδουνάκια περασμένα γύρω από τα
γεννητικά του όργανα, (συγχωρητέο κι αυτό λόγω γιορτής μιας και οι επιδειξίες
τιμωρούνται αυστηρότατα και στο Νεπάλ) δίνοντας την ευχή: «Ισχυρός φαλλός,
Ισχυρός φαλλός»!

Το κείμενο της Isabella Tree δημοσιεύτηκε στους «Σάντεϊ Τάιμς»

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΚΩΣΤΑΣ ΜΠΕΤΙΝΑΚΗΣ