Διαστάσεις «Είμαστε τρελοί!»

Επτά δημοσιογράφοι – έξι Παλαιστίνιοι και ένας Ιταλός – έχουν σκοτωθεί τα
δύο τελευταία χρόνια από τον ισραηλινό στρατό στα κατεχόμενα. Η «λογοκρισία
θανάτου» έχει γίνει της μόδας.

Στη Ραμάλα. Παλαιστίνιοι φωτογράφοι και φωτορεπόρτερ, κρατώντας πορτρέτα του Ναζέχ Νταρουάζεχ, ζητούν να σταματήσουν οι φόνοι δημοσιογράφων

Το περασμένο Σάββατο, τέσσερις φωτογράφοι του Ασοσιέητεντ Πρες και του
Ρώυτερς κάλυπταν την εισβολή του ισραηλινού στρατού στη Νάμπλους της
Δυτικής Όχθης. Γύρω στις 10 το πρωί μαζεύτηκαν μερικοί φοιτητές και άρχισαν να
πετούν πέτρες στα τανκς. Οι φωτογράφοι, που φορούσαν κράνη και αλεξίσφαιρα
γιλέκα με τεράστια την ένδειξη «PRESS», πλησίασαν περισσότερο. Στέκονταν δεξιά
από τους στρατιώτες, ενώ οι φοιτητές βρίσκονταν στ’ αριστερά τους. Ξαφνικά,
ένας στρατιώτης κατέβηκε από το τεθωρακισμένο του τζιπ, έκανε στροφή και
πυροβόλησε τους δημοσιογράφους. Μια σφαίρα βρήκε το κεφάλι του Ναζέχ
Νταρουάζεχ πάνω από το δεξί μάτι, το μάτι που κοίταζε τον τηλεφακό. Ο θάνατος
του φωτορεπόρτερ του Ασοσιέητεντ Πρες ήταν ακαριαίος. Ακριβώς δίπλα του
βρισκόταν ένας άλλος Παλαιστίνιος φωτογράφος, ο Αμπέντ Κουσίνι του
Ρώυτερς. Η αφήγησή του στην Άμυ Γκούντμαν δημοσιεύθηκε χθες στην
ιστοσελίδα Democracy Now!

«Με το δεξί μου μάτι που κοιτούσε την κάμερα, είδα τη δική του κάμερα να
πέφτει. Μια γυναίκα από το απέναντι σπίτι φώναξε: “Ο άνθρωπος έπεσε!” Κοίταξα
πίσω μου και τον βρήκα πεσμένο δίπλα στα πόδια μου, με το κεφάλι σπασμένο στα
δύο και τα μυαλά του χυμένα στο έδαφος. Ήταν ένας εφιάλτης, αρχίσαμε όλοι να
φωνάζουμε και να κλαίμε. Ήμασταν μαζί τα τελευταία χρόνια καλύπτοντας τα
πάντα. Δεν λαμβάνουμε μέρος στη σύγκρουση. Παίρνουμε απλώς φωτογραφίες για τα
πρακτορεία μας, ώστε να δείχνουμε στον κόσμο τι συμβαίνει. Δεν πετάμε πέτρες,
δεν κρατάμε όπλα, δεν είμαστε στρατιώτες. Δεν ανήκουμε σε κανένα στρατόπεδο,
κι αυτός ο στρατιώτης έστρεψε το όπλο του πάνω μας και σκότωσε τον φίλο μας
Ναζέχ Νταρουάζεχ αφήνοντας τα παιδιά του ορφανά. Ο προϊστάμενός μου με ρώτησε:
“Θέλεις να συνεχίσεις; Αν θέλεις, μπορείς να πάρεις τα χρήματα και να αφήσεις
τη δουλειά”. Με είδε στην τηλεόραση να κλαίω, κι έτσι με ρώτησε αν θέλω να
φύγω από τη δουλειά. Έχω πάθει σοκ, αλλά θα ηρεμήσω. Είδαμε κι άλλους να
πεθαίνουν, στη Βαγδάτη, στη Δυτική Όχθη, είναι ένα σοκ αλλά θα συνεχίσουμε.
Είμαστε τρελοί, η δουλειά μας είναι τρελή. Η κατάσταση στο σπίτι είναι άσχημη,
η γυναίκα μου, τα παιδιά μου, η μητέρα μου, μου λένε να βρω μια άλλη δουλειά.
Φοβούνται ότι θα είμαι εγώ ο επόμενος».

Ο Αμπέντ Κουσίνι ζητάει τρία πράγματα. Πρώτον, να σταματήσει ο ισραηλινός
στρατός τις δικαιολογίες και να ζητήσει συγγνώμη. Δεύτερον, να συλληφθεί ο
δολοφόνος. Τρίτον, να αλλάξουν οι κανόνες στη δουλειά του. «Καλύτερα να παίρνω
τα μισά χρήματα και να καλύπτω τα μισά γεγονότα στη Δυτική Όχθη, από το να
καλύπτω τα πάντα και να τραυματιστώ, ή να φυλακιστώ, ή να σκοτωθώ και να χάσω
την οικογένειά μου».