«Ευχαριστούμε. Αλλά…»

Το Ιράκ είναι η Γιουγκοσλαβία της Εγγύς Ανατολής. Πώς λοιπόν μπορεί να
μετασχηματισθεί αυτό το εθνοτικό και θρησκευτικό μωσαϊκό σε ένα κράτος
αποτελεσματικό και δημοκρατικό ταυτόχρονα; Ο Μπους βασίζει την αισιοδοξία του
σε ένα ιστορικό προηγούμενο: τη «μετατροπή» της Γερμανίας και της Ιαπωνίας
μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Έτσι και στο Ιράκ, οι «απελευθερωτές» θα
βιαστούν να παραμερίσουν μπροστά σε μία νόμιμη, καθ’ ότι πραγματικά εθνική
κυβέρνηση. Όμως, για να επιτύχει ο εκδημοκρατισμός, οι Αμερικανοί θα μπουν
στον πειρασμό να μείνουν. Όπως οι Ισραηλινοί, που «κόλλησαν» στον Λίβανο
αφότου θεώρησαν ότι κατέστρεψαν την ΟΑΠ του Αραφάτ. Τα στρατεύματά τους, που
αντιμετωπίστηκαν αρχικά ως λυτρωτές από μία χώρα που δεν ανεχόταν την
αλαζονεία των Παλαιστινίων, έγιναν γρήγορα στόχος ενός αδυσώπητου γηγενούς
ανταρτοπόλεμου. Το εβραϊκό κράτος είχε αγνοήσει τη διάσημη πλέον προειδοποίηση
ενός Σιίτη ηγέτη του Νότου: «Ευχαριστούμε. Αλλά μην ξεχάσετε να φύγετε».