ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ Με τις υπερβολές ξεχνιόμαστε

Στο ραδιόφωνο οι ανήσυχες φωνές μιλούν συνεχώς για το δυστύχημα, καθώς οδηγώ
στον περιφερειακό, οι εκδρομές των σχολείων του Νομού Ημαθίας δεν θα γίνουν,
αποφασίστηκε ήδη. Με άγχος θα ξεκινήσουν και οι υπόλοιπες, με μισή καρδιά. Λες
και πηγαίνουν τα παιδιά στο άγνωστο, στο Διάστημα, στον πόλεμο. Μια παρέα
νεαρών στέκεται στο πεζοδρόμιο και σταματώ για να περάσει απέναντι, από το
πίσω αυτοκίνητο ακούγεται αυτόματα το γνωστό θυμωμένο κορνάρισμα, τη στιγμή
που τα παιδιά βρίσκονται ακριβώς μπροστά στο αυτοκίνητό μου. Γυρίζω το κεφάλι
περιμένοντας να δω κανέναν άγριο ταξιτζή, βλέπω μια κομψή κυρία, τα
σκουλαρίκια της γυαλίζουν κι ο αγκώνας ανεβοκατεβαίνει νευρικά καθώς κοπανάει
την κόρνα. Δηλαδή να πατήσω γκάζι και να πέσω πάνω στους νεαρούς που περνάνε;
Τι εννοεί κορνάροντας; Ότι οι δρόμοι είναι το δικό μας πεδίο μάχης κι ο
καθένας μας οπλίτης σε τεθωρακισμένο με καλύτερο ή χειρότερο εξοπλισμό. Πού να
τα κλείσεις τα παιδιά για να τα προστατέψεις από αυτόν τον καθημερινό πόλεμο,
σε ντουλάπα να τα βάλεις; Λένε λένε στο ραδιόφωνο μεγάλα αμήχανα λόγια,
υπερβολές, διακηρύξεις, εθνικό πένθος, δωρεάν κηδεία, τι να την κάνεις τη
δωρεάν κηδεία όταν είσαι γονιός; Σε τρεις μέρες θα έχουν ξεχαστεί και δεν θα
έχουν γίνει μάθημα, αυτή είναι η χειρότερη βεβαιότητα, σαν να μου λέει η
οδηγός πίσω μου. Αν βάζανε μαθήματα από την Α’ Δημοτικού ώς το Λύκειο, πλύση
εγκεφάλου για την οδική συμπεριφορά, θα μπορούσε να αλλάξει αυτή η άρρωστη, η
εγκληματική νοοτροπία; Τουλάχιστον η επόμενη γενιά θα ένιωθε ότι δεν μπορεί να
συνεννοηθεί με την προηγούμενη. Αλλά φυσικά δεν υπάρχει τέτοιος κίνδυνος.