ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Το πάθος που… διώκεται

Ο χρόνος καταστρέφει τα πάντα. Τα ξεθωριάζει. Πόνος, πάθη, ευτυχισμένες
στιγμές γέμισαν ρυτίδες, γέρασαν!

Λες, ήμουν αλήθεια εγώ, που τα έζησα όλα αυτά;

Δάκρυα και γέλια ήταν δικά μου, αλλά πού χάθηκαν οι στιγμές της έντασης;

Πίνω μια γουλιά κρασί. Έχει χάσει την αψάδα που κοκκίνιζε τα μάγουλά μου.
Καμία γεύση. Αναρωτιέμαι, μπορεί να συνηθίζεται η νοστιμιά;

Τραβάω τζούρα. Ο καπνός τώρα μου γδέρνει τα πνευμόνια. Σκέφτομαι, μπορεί να
συνηθίζεται η απόλαυση;

Ραντίζομαι με μανία με το αγαπημένο μου άρωμα. Δεν το μυρίζω πια. Απορώ,
μπορεί να συνηθίζεται η ευωδιά;

Ακούω. Αυτό ήταν το τραγούδι μου. Ο ρυθμός μου και η νοσταλγία μου. Τώρα,
απλώς, νότες.

Πώς γίνεται να συνηθίζεται η μελωδία;

Κοιτάω το πρόσωπό της. Πάντα ήθελα να της μοιάσω. Τώρα παλεύω να είμαι Εγώ.
Μα, συνηθίζεται η ομορφιά;

Σε κοιτώ. Κάποτε μου φαινόσουν λαμπερός. Τώρα χλόμιασες, έσβησες. Ήσουν εσύ
που με απογείωνες; Θλίβομαι. Τελικά, συνηθίζεται το πάθος…

Η μνήμη δεν συγκινείται πια. Συμπεραίνω, ο χρόνος καταστρέφει τα πάντα. Ή
μήπως τα γιατρεύει, τελικά;