Κατάρ του Πύρρου και του Κάχι

Χθες το πρωτάθλημα, με τέτοιο θέαμα και με την τραγωδία των παιδιών στα Τέμπη,
ήταν σκέτο παραμύθι. Γι’ αυτό η μόνη διάθεση που έχω είναι να σας πω κι εγώ
ένα, που ξεφεύγει μάλιστα από το ελληνικό ποδόσφαιρο.

Μια φορά κι έναν καιρό, λοιπόν, σε μια μικρή αλλά περήφανη χώρα, κάτι συνέβη
κι άρχισαν να βγαίνουν Ολυμπιονίκες. Όχι ακριβώς σαν τα μανιτάρια, αλλά
παραπάνω από αρκετοί για το μέγεθος της χώρας και για τις ώς τώρα επιδόσεις
της σε έναν και κάτι αιώνα Ολυμπιακών Αγώνων. Οι αθλητές αυτοί, εκτός από το
ότι απέκτησαν επάγγελμα σπάνιο, προσοδοφόρο και με αίγλη (κάτω από το όνομά
τους, κάθε φορά που εμφανίζονταν στην τηλεόραση, εμφανιζόταν απλώς η ένδειξη
«Ολυμπιονίκης»), έγιναν και για τους συμπατριώτες τους τα σύμβολα κάτι πολύ
πιο σημαντικού από την απλή επιτυχία. Για πολλά χρόνια μετά τις επιτυχίες
τους, αν ήθελε κανείς να πει για κάποιον ότι είναι παλικάρι έλεγε «για δες
έναν Πύρρο», αν θεωρούσε κάποιον ανίκητο σήκωνε τους ώμους ψιθυρίζοντας
«πέσαμε σε Κάχι», αν ζήλευε κάποιον γιατί ήταν ελαφρύς και γοργός σαν τον
άνεμο μονολογούσε «χαρά στον Κώστα». Ναι, καλά το μαντέψατε, ο Πύρρος, ο Κάχι
και ο Κώστας ήταν οι βασικοί Ολυμπιονίκες στη χώρα των Ολυμπιονικών και δίπλα
τους, και χάρη σ’ αυτούς, ξεπετάχτηκαν κι άλλοι αθλητές και χιλιάδες νέοι που
ήθελαν να τους μοιάσουν. Ανέλαβε και η χώρα τους την τιμή και την ευθύνη να
διοργανώσει τους πρώτους Ολυμπιακούς Αγώνες του 21ου αιώνα κι έγιναν οι
Ολυμπιονίκες ακόμα πιο σημαντικά πρόσωπα.

Ώσπου συνέβη κάτι παράξενο. Πρώτος έφυγε ο Κώστας με κάτι φίλους του (όχι
τυχαίους, της ευρείας οικογένειας των Ολυμπιονικών κι αυτούς) για να
προπονηθεί και βρέθηκε, άγνωστο πώς, σε μια χώρα όπου δεν έπρεπε να βρεθεί.
Και δεν έπρεπε να βρεθεί, όχι γιατί μόλις πάτησε εκεί το πόδι του στη διπλανή
χώρα ξέσπασε πόλεμος (για τους Ολυμπιονίκες, ως γνωστόν, ισχύει παγκόσμια
εκεχειρία), αλλά κυρίως γιατί η χώρα αυτή έχει ένα όνομα που δεν προοιωνίζεται
τίποτε καλό. Λέγεται Κατάρ και λέγεται επίσης ότι είναι κολλητική. Σαν να μην
έφτανε αυτό, μόλις ο Πύρρος και ο Κάχι έμαθαν πού είχε πάει ο Κώστας, έτρεξαν
να τον βρουν, γιατί οι Ολυμπιονίκες δεν κάνουν πολύ καιρό χωρίς την παρέα των
Συν-Ολυμπιονικών τους. Αυτοί γύρισαν ακόμα πιο γρήγορα, αφού δεν πήγαν καν για
προπόνηση, όμως το Κατάρ φαίνεται ότι τους έπιασε κι αυτούς.

Γιατί μόλις γύρισαν στην Αθήνα, ιδού τι συνέβη. Εκεί που αγωνίζονταν τόσα
χρόνια καλά καλά ο καθένας στη δική του κατηγορία, κι έτσι η ντριμ τιμ τούς
είχε δύο ολ σταρς αλλά και η πατρίδα τους δύο Ολυμπιονίκες, ανακοίνωσαν ότι
από ‘δώ και μπρος θα αγωνίζονται μαζί, άρα ο ένας εναντίον του άλλου. Έναν
μόλις χρόνο πριν από την Ολυμπιάδα χανόταν ένα σίγουρο χρυσό. Ο λόγος ήταν
δυστυχώς αξεπέραστος: όσο κι αν προσπαθούσαν μετά το Κατάρ, ούτε ο ένας, που
είχε ανέβει κατηγορία, μπορούσε να χάσει βάρος για να ξαναγυρίσει στην παλιά
του, ούτε ο άλλος, που πάντα εκεί ήταν, κατάφερνε να πάρει βάρος μπας και
ανέβει παραπάνω. Το κακό είναι ότι, από ένα παράξενο αντανακλαστικό
αλληλεγγύης (γιατί τους Ολυμπιονίκες δεν τους μιμούνται μόνον οι θαυμαστές
τους αλλά και οι άλλοι Ολυμπιονίκες), άρχισαν παρόμοιες ανακατατάξεις και σε
άλλα αθλήματα. Αίφνης, για παράδειγμα, ο Ολυμπιονίκης στο τάε κβον ντο
μετεπήδησε στη γυμναστική, όπου συνάντησε, στο ίδιο αγώνισμα μάλιστα, δύο
άλλους Ολυμπιονίκες που αποφάσισαν να ξεκαθαρίσουν ποιος είναι ο καλύτερος. Οι
φήμες ότι ο Κώστας του Κατάρ σκέφτεται να μετακινηθεί στην ιστιοπλοΐα
ελέγχονται προς το παρόν ως ανυπόστατες, αν και κάποιος από την Οργανωτική
Επιτροπή των Αγώνων δήλωσε, αμέσως πριν απολυθεί, ότι το δαιμόνιο της φυλής
είναι ικανό για όλα.