«Πώς να γίνω γιατρός χωρίς χέρια;»

6 ΑΠΡΙΛΙΟΥ, ΒΑΓΔΑΤΗ, νοσοκομείο Αλ Κίντι

Ο θρήνος του Αλί

«Ήταν μεσάνυχτα όταν έπεσε πάνω μας ο πύραυλος. Όλοι κοιμόμασταν. Ο πατέρας, η
μητέρα και ο αδελφός μου σκοτώθηκαν. Η μητέρα μου ήταν πέντε μηνών έγκυος. Το
σπίτι μας ήταν μια μικρή παράγκα. Γιατί μας βομβάρδισαν; Δεν θέλαμε τον
πόλεμο. Φοβόμουν αυτόν τον πόλεμο. Όταν ήμουν μικρός, ήθελα να γίνω
στρατιωτικός, τώρα θέλω να γίνω γιατρός. Πώς, όμως; Δεν έχω χέρια. Μπορείτε να
μου δώσετε πίσω τα χέρια μου; Νομίζετε ότι οι γιατροί μπορούν να μου δώσουν
καινούργια χέρια;». Αλί Ισμαήλ Αμπάς, 12 ετών. Οι γιατροί αμφιβάλουν εάν θα
καταφέρει να επιβιώσει.

29 ΜΑΡΤΙΟΥ, ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΙΡΑΚ, Κοντά στην πόλη Ρίφα

Όλοι πυροβολούσαν την οικογένειά της

Το αυτοκίνητο της οικογένειας Ραχί βρέθηκε εν μέσω διασταυρούμενων πυρών.
Ιρακινοί στρατιώτες οχυρώθηκαν πίσω του και άρχισαν να πυροβολούν μέσα από τα
τζάμια, σκοτώνοντας τη σύζυγο του Χαϊτάμ Ραχί και τραυματίζοντας τον ίδιο και
τη μία από τις δύο κόρες του. Ο πατέρας και τα δύο πανικόβλητα παιδιά έτρεξαν
προς τις αμερικανικές θέσεις. Οι πεζοναύτες έσπευσαν να του περάσουν
χειροπέδες, φοβήθηκαν ότι είχαν να κάνουν με καμικάζι. Ακολούθησαν εφιαλτικές
σκηνές. Το τραυματισμένο τετράχρονο κορίτσι έκλαιγε και ζητούσε τη μητέρα του.
Ο Χαϊτάμ παρακαλούσε να τον ελευθερώσουν για να αγκαλιάσει την κόρη του.
Έπειτα από ώρα τού το επέτρεψαν.

31 ΜΑΡΤΙΟΥ, ΣΑΦΟΥΑΝ, Νότιο Ιράκ

Για μία γουλιά νερό

Το μικρό κοριτσάκι δεν έχει όνομα, ούτε πρόσωπο. Περιμένει υπομονετικά με τον
κουβά του, όπως και εκατοντάδες άλλοι, για λίγο νερό. Είναι ένας από τους
1.200.000 ανθρώπους που βρέθηκαν χωρίς πόσιμο νερό, μόνο στο Νότιο Ιράκ. Ένα
από τα 200.000 παιδιά που κινδυνεύουν να πεθάνουν από διάρροια, μόνο στο Νότιο
Ιράκ. Ένα από τα εκατομμύρια παιδιά που θα επιζήσουν ίσως του πολέμου, για να
περάσουν την υπόλοιπη ζωή τους με τα τραύματά του.

1 ΑΠΡΙΛΙΟΥ, ΑΛ ΧΙΛΑ, επαρχία Βαβυλώνας

Το Απάτσι «ξερνούσε» θάνατο

Ο Ραζέκ Αλ Κάζεμ Αλ Χάφατζ διηγείται στον φωτογράφο του γαλλικού πρακτορείου
πώς έχασε τη γυναίκα του, τα έξι παιδιά του, τους τρεις αδελφούς του και τις
συζύγους τους. Συνολικά 15 άνθρωποι, μέλη της ίδιας οικογένειας, χάθηκαν όταν
ένας πύραυλος που εκτοξεύτηκε από ένα ελικόπτερο Απάτσι έπληξε το αυτοκίνητο
στο οποίο επέβαιναν, στην περιοχή Χαϊνταρίγια την οποία είχαν εγκαταλείψει,
εξαιτίας των συγκρούσεων, αναζητώντας λίγη ασφάλεια.

22 ΜΑΡΤΙΟΥ, κάπου στο Νότιο Ιράκ

Εκλιπαρώντας για βοήθεια

Ο πόλεμος έχει μόλις αρχίσει. Η γυναίκα αυτή εκλιπαρεί για τη βοήθεια των
Βρετανών στρατιωτών, που έχουν στήσει λίγο πιο πέρα ένα φυλάκιο ελέγχου. Το
σπίτι της βομβαρδίστηκε και πολλά μέλη της οικογένειάς της έχουν τραυματιστεί.
Οι στρατιώτες ανταποκρίνονται. Επτά ημέρες μετά σημειώθηκε, κοντά στη Νατζάφ,
η πρώτη επίθεση αυτοκτονίας. Δύο ημέρες αργότερα, ένα μικρό φορτηγό λεωφορείο
γεμάτο γυναικόπαιδα θα πλησιάσει ένα άλλο φυλάκιο ελέγχου, και πάλι κοντά στη
Νατζάφ. Οι Αμερικανοί στρατιώτες θα ανοίξουν πυρ με συνοπτικές διαδικασίες,
σκοτώνοντας επτά ανθρώπους.

9 ΑΠΡΙΛΙΟΥ, νοσοκομείο Βασόρας, Ν. Ιράκ

Η αγωνία της γιαγιάς για το αριστερό πόδι

Η 9χρονη Ζεϊνάμπ Χαζέντ Αλί έχασε το δεξί της πόδι, όταν, την πρώτη ημέρα του
πολέμου, έπεσε στο σπίτι της βρετανική οβίδα. Τα περισσότερα μέλη της
οικογένειάς της σκοτώθηκαν. Η Ζεϊνάμπ λειώνει σήμερα σε ένα νοσοκομείο, όπου
δεν υπάρχει νερό, ούτε ηλεκτρικό, με τις μύγες να συνωστίζονται επάνω στον
επιδέσμους και τη γιαγιά της να αγωνιά μήπως χρειαστεί να της ακρωτηριάσουν
και το αριστερό της πόδι.