Επιμένουμε ελληνικά με προσλήψεις και φορολογικές ρυθμίσεις

Σε μια κουραστική όσο και μάταιη επανάληψη, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θύμισε και
πάλι, την περασμένη εβδομάδα, μερικά από τα μόνιμα προβλήματα της ελληνικής
οικονομίας και ζήτησε από την ελληνική κυβέρνηση να τα αντιμετωπίσει.

Ο αρμοδιότερος – αλλά σίγουρα όχι μόνος υπεύθυνος – υπουργός Οικονομίας
περιορίσθηκε σε ένα αόριστο νεύμα όταν ρωτήθηκε από δημοσιογράφους, την
επόμενη ημέρα, κατά πόσον συμφωνεί η κυβέρνηση με τις υποδείξεις της Επιτροπής
και αν σκοπεύει να τις εφαρμόσει.

Και τι άλλο θα μπορούσε να κάνει, όταν αποδεικνύεται ότι όσο κι αν
ενστερνίζεται η κυβέρνηση το πνεύμα των κοινοτικών υποδείξεων στην πράξη
υποκύπτει σε πρακτικές αντίθετες με αυτό. Μόνο την περασμένη εβδομάδα, έκανε
δύο χαρακτηριστικές τέτοιες κινήσεις.

Νέες προσλήψεις

Η πρώτη ήταν η απόφαση για νέες προσλήψεις 15.800 δημοσίων υπαλλήλων. Την ίδια
ώρα, δηλαδή, που η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επεσήμαινε την ανάγκη να συγκρατηθούν οι
δημόσιες δαπάνες και κυρίως οι ανελαστικές δαπάνες του μισθολογίου των
δημοσίων υπαλλήλων, η κυβέρνηση φρόντιζε να τις φουσκώσει κι άλλο.

Βεβαίως, μας είπαν οι δύο υπεύθυνοι υπουργοί Σκανδαλίδης και Χριστοδουλάκης, ο
αριθμός των προσλήψεων είναι πολύ χαμηλότερος από τον αντίστοιχο των δύο
προηγούμενων χρόνων και άρα είναι άδικο να χαρακτηρίζεται προεκλογική η
πρωτοβουλία. Όμως, το ερώτημα του απλού πολίτη, πέρα από τον προεκλογικό ή μη
χαρακτήρα των προσλήψεων, είναι ποιον σκοπό εξυπηρετεί αυτή η συνεχής διόγκωση
του δημόσιου τομέα, που παραμένει αναποτελεσματικός και συχνά και
προβληματικός.

Ο ισχυρισμός της κυβέρνησης ότι οι νέες προσλήψεις θα είναι αυστηρά
στοχοθετημένες για να καλύψουν πραγματικές ανάγκες σε κρίσιμους τομείς, όπως η
παιδεία και η υγεία, μένει να αποδειχθεί και, πάντως, το παρελθόν δεν μας
πείθει για κάτι τέτοιο. Μια προσπάθεια ανακατανομής των υπαλλήλων, με
μετατάξεις ανάλογα με τις ανάγκες και τα προσόντα του καθένα και με πολύ
περιορισμένο αριθμό προσλήψεων για ειδικούς χώρους, θα ήταν σίγουρα πιο
πειστική πολιτική.

Νέα φορορρύθμιση

Η δεύτερη κίνηση τριτοκοσμικής αντίληψης, στην οποία προχώρησε η κυβέρνηση την
περασμένη εβδομάδα καταστρατηγώντας το πνεύμα – όχι το γράμμα – των υποδείξεων
της Κομισιόν για εκσυγχρονισμό, ήταν η νέα ρύθμιση για τη συνάφεια. Για άλλη
μια φορά, ένας ολόκληρος κλάδος, των ελεύθερων επαγγελματιών, καλείται να
συνεισφέρει στον προϋπολογισμό με ισοπεδωτικές ρυθμίσεις. Το κίνητρο δεν είναι
άλλο από το γεγονός ότι και πάλι «το ταμείον είναι μείον». Αφού, λοιπόν, έτσι
έχουν τα πράγματα, καλούνται οι επαγγελματίες που δεν έχουν ελεγχθεί – γιατί
δεν μπορεί να τους ελέγξει το υπουργείο Οικονομικών – να δώσουν τον οβολόν
τους. Σπεύδουν μετά χαράς οι φοροφυγάδες, γιατί αυτά που θα πληρώσουν είναι
πολύ λιγότερα από αυτά που θα πλήρωναν αν είχαν υποστεί τον έλεγχο. Σπεύδουν,
όμως, έστω και με βαριά καρδιά, και οι έντιμοι επαγγελματίες, που προτιμούν να
πληρώσουν το «χαράτσι» παρά να κινδυνεύουν αργότερα να υποστούν έναν έλεγχο
που «όλο και κάτι μπορεί να βρει», ιδίως όταν γίνεται κακοπροαίρετα, μόνο και
μόνο επειδή οι ελεγχόμενοι δεν υπέκυψαν στον εκβιασμό της ρύθμισης.

Η πραγματικότητα

Ό,τι κι αν λέει, λοιπόν, η Κομισιόν, ό,τι κι αν θέλει ίσως στο βάθος ο κ.
Χριστοδουλάκης και το επιτελείο του, η αδήριτη πραγματικότητα με την οποία
κινείται η οικονομία χαρακτηρίζεται από δύο συγκεκριμένες πράξεις. Από τις
προσλήψεις και τις «ρυθμίσεις» φορολογικών υποθέσεων.

Βεβαίως, δεν θα αργήσει να φανεί και η πραγματικότητα για την οποία
προειδοποιούν οι κοινοτικοί τεχνοκράτες: η καθίζηση των υψηλών ρυθμών
ανάπτυξης, για τους οποίους καμαρώνει η κυβέρνηση και οι οποίοι είναι το
σωσίβιο της ελληνικής οικονομίας έναντι κάθε κινδύνου, μετά το 2004, όταν θα
τελειώσει η Ολυμπιάδα.

Η μόνη ελπίδα

Μόνη ελπίδα σωτηρίας είναι να υποκατασταθεί η κινητήρια δύναμη της Ολυμπιάδας
με άλλες, ενδογενείς, δυνάμεις ανάπτυξης. Αλλά αυτό προϋποθέτει με τη σειρά
του να εφαρμοσθούν τα άλλα μέτρα που υποδεικνύει η Κομισιόν. Μεταξύ άλλων, να
αποκατασταθεί ο ανταγωνισμός, να αρθούν τα εμπόδια που τίθενται σήμερα στην
επιχειρηματικότητα, να ανοίξουν οι κλειστές αγορές και τα κλειστά επαγγέλματα,
που παραμένουν κλειστά παρά τις αντίθετες κυβερνητικές υποσχέσεις εδώ και
χρόνια.

Οι άλλες «σκληρές» επισημάνσεις της Κομισιόν αφορούν το έλλειμμα και το χρέος
που θα κινδυνεύσει να αυξηθεί και πάλι αμέσως μόλις πέσουν οι ρυθμοί
ανάπτυξης, αν εν τω μεταξύ δεν συγκρατηθούν οι δαπάνες. Αφορούν την αγορά
εργασίας που θα χρειασθεί προσαρμογή σε πιο «ευέλικτες» φόρμες, σύμφωνα με την
Κομισιόν, αλλά και το ασφαλιστικό που χρειάζεται νέα αναθεώρηση για να είναι
μακροπρόθεσμα βιώσιμο.